Meer tochten op marching.be

1168 wandelaars genieten van de Koppenberg

Geschreven door Birger Coulier op 23-04-2012

Als we de weervoorspellingen mogen geloven zal het niet droog blijven vandaag. We trekken er ons niks van aan , is er immers geen gezegde die beweert dat slecht weer niet bestaat alleen slechte wandelkledij ?  En vatten dus de verplaatsing aan richting Leupegem , deelgemeente van Oudenaarde , alwaar wandelclub Hanske de Krijger vanuit zaal Edelweiss haar jaarlijkse Koppenbergtocht organiseert.   Naar verluidt één der mooiste stukjes van de Vlaamse Ardennen … we zijn benieuwd.

 

Hanske de Krijger biedt ons 4 verschillende afstanden , we kiezen resoluut voor de volle pot. Eventjes nog drukke baan , maar al snel wordt er gekozen voor de omliggende rustige binnenstraatjes.  Als we zo wat rondom kijken valt het op dat we kleine lusjes zullen maken , een beetje overal duiken wandelaars op.  Vlaamse Ardennen zonder een strookje modder is onmogelijk en dus duiken we wat later meteen een onverharde smeuïge wegel in.  Het blijkt de oude spoorlijn 85 te zijn die destijds Leupegem met Herseeuw ( Herseaux) verbond.  Aan de horizon prijkt reeds de beruchte puist van Melden .   Tijd om onze rasechte klimmersbenen een eerste maal te gaan testen op de flanken van de Koppenberg en het aanpalend Onderbosbos die inmiddels prachtig kleurt met paarsblauwe wilde hyacint.  

 

Het  koppenbergbos, dit is hoofdzakelijk een beukenbos, heraangeplant na WO I als antwoord op de kaalslag tijdens het oorlogsgeweld. Stille getuigen hiervan zijn de loopgraven en vele bomkraters in het noordoostelijk deel van het bos. Verder groeien er ook eik, es, boskers en haagbeuk. In het zuidelijke deel van het bos staan eeuwenoude zomereiken met majestueuze kruinen. Deze oude knarren hebben op borsthoogte een stamomtrek van om en bij de drie meter. Ze zijn in elk geval meer dan 150 jaar, misschien zelfs 200 jaar oud.

 

Een weg banend langs trappen waarbij een omgehakte boom de weg verspert mondden we uit aan de gekende Lourdesgrot van Melden. Ze werd gebouwd uit dankbaarheid door een boer, wiens zwaar zieke kind wonderbaarlijk genas na het drinken van water uit de bron van het Onderbos .  Hierna donderen we via een veldwegel naar beneden tot aan de kerk van Melden en de rustpost in het parochiezaaltje.  De Koppenberg kunnen we zo ruiken, maar vooralsnog krijgen we een tweede stukje Trimaarzate , de oude spoorwegbedding werd zo genaamd omdat het destijds talrijke Vlaamse seizoenarbeiders  richting Wallonië en Frankrijk vervoerde.  En daar is hij dan … één der wielericonen van de Ronde van Vlaanderen.   Drie weken geleden was hier nog een massa volk voor de wielerklassieker , vandaag vormt de 500 meter lange kasseienstrook het afgebakend territorium van wandelaars.  We zwoegen ons over de kasseienheuvel met een stijgingspercentage van 22% , achterom kijkend een heroïsch tafereel op de Scheldevallei met het kerkje van Melden op de voorgrond.  Wie trouwens nog een huis te koop zoekt , er staat er eentje op de topheuvel.  Dat Wouter Vandenhaute daar nog niet opgevallen is … hij kon er nog een extra viptent bijzetten. 

 

We duiken hierna opnieuw het bos in , andermaal prachtig in kleur met de voorjaarsbloeiers. Nemen er afscheid van de 12km stappers die verder stappen door het Koppenbergbos.  Wijzelf stappen voorbij herberg de Os en de Oudenberg de dieperik in.  Afdalen dus langs rustige landelijke wegen tot de Kortekeer, die vaak het strijdtoneel vormt in de Ronde van Vlaanderen.  Een best pittige strook zelf , we zetten maar een tandje bij tot de voetbalkantine van KSV Maarkedal voor een tweede rust. 

 

Er staat ons een plaatselijke lus te wachten, wippen even binnen bij de buren van Nukerke , neerkijkend op het sterk golvend Cabernol.  Die richting gaat het ook uit , voorbij een geurige fruitgaard en wat later langs het Peronpad.  Oogjes goed openen, niet enkel voor de schitterende zichten der Vlaamse Ardennen ook de stenen liggen er vervaarlijk bij.  Gelukkig wordt ons een geseling gespaard , wanneer een frisgroene weidedoorsteek onze voetjes verzacht.  Inmiddels gaat het Zulzeke op , zover reikt de tocht echter niet , want voorbij een hoeve net om de hoek laat een nieuw stuk onverhard ons het Spijkerbos intreden.   Man, wat was me dit een lastige klim zeg , gelukkig ligt de rust vlakbij. Tijd om wat bij te tanken. 

 

Het gaat enige tijd de drukke N60 op en helaas komt de voorspelde regen alsnog wat roet in het eten gooien.  Inmiddels vervoegden we terug de kleinere afstandwandelaars voor een tweede stukje heerlijk Koppenbergbos wandelen. De bosdoorsteek gunt ons een enig zicht op de contouren van Oudenaarde en Sint-Walburga.  Warempel dienen we zelf nog te schuilen voor een heuse hagelbui, gelukkig wenkt zaal Edelweiss en het einde van een schitterende Koppenbergtocht.  De 1168 medewandelaars zullen het enkel kunnen beamen.  

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :