Meer tochten op marching.be

Natte neuzen op rode neuzentocht te Moorslede

Geschreven door op 30-12-2012

Natte neuzen op rode neuzentocht te Moorslede

De Velodroomvrienden uit Moorslede waren klaar voor hun Rode Neuzentocht met vertrek in zaal Den Bunder te Moorslede. Toen ik om 9u op de parking aankwam was het zoeken naar een vrij plaatsje op de nochtans ruime parking. Heel katholiek stond ik dan ook niet geparkeerd maar iedereen kon voorbijrijden.  Een boete hoefde ik ook niet te vrezen want ik stond niet langs de openbare weg. Wel vreesde ik het slechte weer want bij het vertrek van thuis vielen er al enkele druppels. Ik was er voor aangekleed, ik hoefde niets te vrezen. Het was niet eenvoudig om de medewerkers op de foto te krijgen want het was overal aanschuiven, het liet zich al voorspellen dat het aantal deelnemers groot zou zijn, uiteindelijk klokte men om 15u af op ruim 1800 deelnemers.

Toen ik vóór mijn vertrek er toch in slaagde om een babbel te doen met voorzitter Frans Wydooghe vertrouwde hij me toe dat hij wat ongelukkig was met het parcours. Wegens de vele regen hadden ze het parcours in laatste instantie nog drastisch moeten wijzigen omdat het echt niet te doen was. Oorspronkelijk zaten er heel wat onverharde stukken over het ganse parcours maar ze werden alle noodgedwongen eruit gehaald. Gevolg was uiteraard dat het bijna uitsluitend over verharde wegen, betonweg en asfalt ging, maar wat kan je er aan doen, het weer heb je niet in hand. Hij hoopte dat de wandelaars het ook wel zouden begrijpen. Ik opteerde voor de 15,5 km en merkte dat het een wijde verkenning van de deelgemeente Slyps zou worden.

 

Ik ging op stap voor de eerste lus van 5,6 km tot de rustpost in Slyps. Het ging langs rustige wegen tot de voor mij eerste afsplitsing van de 20 km. Het ging richting gehucht de Waterdam. Dat wordt meteen duidelijk gemaakt door de naam van het plaatselijk volkscafé. Na een korte oversteek van de grote baan ging het nu duidelijk richting Slyps. De Pastorijstraat maakte mij duidelijk dat ik dicht in de dorpskom moest zijn aangeland en inderdaad het bleek zo. Het was ook duidelijk te merken aan de drommen wandelaars die uit diverse richtingen kwamen. Allen begaven ze zich naar zaal Sint-Jozef in Slyps. Deze kleine deelgemeente van Moorslede (circa 1.000 inwoners) heet officieel Slypskapelle maar de plaatselijke bevolking heeft het over Slyps. Het was eertijds een onafhankelijke parochie met zowel de bouw van een gemeentelijke jongensschool als de vervanging van de oude kerk door een nieuwbouw (1930-1931). Slyps bleef meer dan de hoofdgemeente gespaard tijdens de Eerste Wereldoorlog. Wel waren in een aantal hoeven soldaten gekazerneerd en werd er een betonnen schuilplaats opgetrokken. Vanaf 19198 zorgde het ‘Amerikaansch Comité van Slyps’ voor de bevoorrading van de teruggekeerde Moorsledenaren. Naast de kerk ligt een van de laatste Engelse gesneuvelde militairen van Wereldoorlog I, David Chalmer Burns, overleden op 30 september 1918. In het kleine dorp kan de plaatselijke bevolking voor zijn basisbehoeften terecht bij de lokale middenstand (bakkerij, beenhouwerij,…) en ook nog een parochiaal centrum. De patroonheilige van Slyps is de Heilige Theresia van Lisieux en aan haar is dan ook de plaatselijke parochiekerk gewijd. De zaal Sint-Jozef zat al goed vol, niet verwonderlijk als je weet dat waarschijnlijk alle afstanden hier voorbij kwamen en sommige 2 keer zoals ik. Ik ben er dan ook niet lang gebleven, op naar de plaatselijke lus van 5 km.

 

Het ging opnieuw langs verharde maar rustige wegen. Het viel mij op dat er hier toch ettelijke boerderijen stonden, zij het eerder kleine. Ondertussen was een korte regenbui voorbijgetrokken, donkere wolken wisselden voortdurend af met korte perioden van zon. In deze tijden van overvloedige waterval heeft de ‘Waterstraat’ haar naam niet gestolen. Even verder kondigde een geel verkeersbord aan dat we grondgebied Ledegem betraden. Deze passage zou echter van korte duur zijn, aan de grote baan Roeselare-Menen ging het immers linksaf opnieuw richting Slyps. De akkers die we voorbij kwamen lagen er bijzonder drassig bij, niet aan te denken dat je erdoor moet ploeteren maar dat heeft de parcoursbouwer ons bespaard. De Slypstraat en Slypsmolenweg liet er geen twijfel over bestaan, de controle kwam er weer aan. De regenbui kwam voor mij echter te vroeg. De regenschermen en regenkledij waren meteen nadrukkelijk aanwezig in het straatbeeld. De lus van 5 km zat er op, ik was terug in zaal St-Jozef. Nu zat de zaal eivol, enkelen zochten hun toevlucht in het aanpalend café. Voor mij gold opnieuw een korte stop, zitten was er niet bij, niet getreurd er restten mij nog slechts een kleine 4 km met nog een tussenstop voor de warme wijn.

 

Nu ging het stilaan richting hoofdgemeente Moorslede. De eerste vermelding van Moorslede (Morcelede) gaat terug tot 1085. De heerlijkheid Moorslede bezat gronden tot in Nieuwkerke en Ardooie en kwam rond 1700 in het bezit van de heren van Dadizele. In 1673 bestond een derde van Moorslede nog uit heide en bos. Moorslede wordt ook wel het ‘Lievensdorp’ genoemd naar Constant Lievens. Aan de hoek bij de verkeerslichten draaiden wij links op maar eerst moest ik enkele beelden maken want van hieruit zag je het statig gemeentehuis, het standbeeld van pater Lievens en de Sint-Martinuskerk. Het gemeentehuis van Moorslede werd opgetrokken in 1923 in neorenaissancestijl. Op de voorgevel bevinden zich meerdere gedenkplaten met opschriften ter ere van de soldaten die vielen bij de bevrijding van het dorp en in verband met de toewijding van Moorslede aan het H. Hart van Jezus (1929). Op de bovenverdieping bevindt zich een fraaie raadzaal in de zogenaamde ‘Vlaamse stijl’. Het gemeentehuis werd in 1981 uitgebreid. Even verder op de eigenlijke marktplaats troont pater Constant Lievens op zijn paard. Als je er goed op lette, zag je dat een koord bevestigd was rond zijn middel. Bij nader toezicht bleek hij de reddende engel voor een deel van de kerstversiering. Het standbeeld werd onthuld in 1929 en is thans voorlopig beschermd. Het paard waarop Pater Lievens zit is levensgroot. Pater Lievens heeft zijn sporen verdiend in India als jezuïet en missionaris. Hij werkte aan de bekering van de plaatselijke bevolking en zette zich o.m. in voor meer respect voor de mensenrechten. Na zeven jaar missionariswerk overleed hij aan tuberculose als gevolg van het tropische klimaat. In 2001 werd de procedure tot zijn zaligverklaring ingezet. Schuin tegenover het standbeeld bevindt zich de Sint-Martinuskerk. De vooroorlogse kerk werd volledig vernield tijdens de Eerste Wereldoorlog, ze werd herbouwd vanaf 1922.

  

Het ging nu naar de controle in zaal ‘Patria’. Daar kon je de warme wijn proeven, ik hield het maar bij een bekertje fruitsap, daar hadden de inrichters ook voor gezorgd want niet iedereen houdt van warme wijn uiteraard. Hier was het ook druk want inderdaad iedere wandelaar kwam hier langs. Van daaruit was het nog een boogscheut naar zaal ‘Den Bunder’. De grote zaal was goed gevuld. De uitslag om 15u hing nog niet op maar ik liet me vertellen dat ruim 1800 wandelaars de inschrijvingstafel gepasseerd waren. De inrichters van de Velodroomvrienden konden dus tevreden zijn, de wandelaars ook. Het ontbrak aan onverharde wegen om voor de hand liggende redenen maar dit belette niet dat er in familie- of vriendenverband kon genoten worden van een rustige, landelijke wandeling. Mijn neus was niet rood maar nat maar ook in december moet het in ons land allemaal kunnen, de klimaatverandering laat zich almaar nadrukkelijker voelen. Dank aan de organiserende club en de vele medewerkers die borg stonden voor een rimpelloos verloop.

Tekst : Frans D'Haeyere

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :