Door de slijkerige natuur in het golvende Pajottenland

Geschreven door op 14-02-2016

Door de slijkerige natuur in het golvende Pajottenland

Elingen, een kleine nederzetting in de Vlaams-Brabantse gemeente Pepingen. Hier hadden we vandaag afspraak om te wandelen, een organisatie van de Halfoogstvrienden Bellingen. Uit ondervinding weten we dat deze club steeds een maximum aan paadjes, veldwegen en privé domeinen in de omloop stopt, ongeacht de weersomstandigheden. Ook aan het project “Sportief Wandelen” doet men hier mee. Gezien de vele regenval de laatste weken, opteerden we om onszelf eens te testen op de 20-km omloop.

Amper het centrum uit en we kregen reeds de eerste modderstrook te verwerken, de toon was gezet. Even op adem komen op een verharde veldweg, een tarmac strookje en terug de weidse Pajotse natuur in. Op sommige plaatsen was het raadzaam om efkes de toestand te overschouwen om de gemakkelijkste weg te vinden. De omloopbouwer moet een zeer goede band hebben met de lokale landbouwers, want we trokken langs kabbelende beekjes dwars door de velden en weilanden. Een plezier voor modderduivels zoals wij. Zo bereikten we de eerste rustpost in Pepingen.

 

Eventjes de nodige suikers opslaan en op weg. Al vlug terug een veldweg in, aanvankelijk verhard. Dit gemakkelijke traject was echter geen lang leven beschoren, al vlug volgt onverhard met de nodige modderstrook. Hier was het oppassen geblazen om er met droge voeten door te geraken, wat ons wonderbaarlijk nog lukte ook. Even een drukke baan over en opnieuw een veldweg in, ietsje verder moesten we een weiland dwarsen. Hier opnieuw eerst eens goed kijken. Links? Rechts? Het beste kiezen en terug zorgen om er met droge voeten door te geraken. Een klimmetje en daarna dwars over een oud boerenerf. Terug een zompig stuk weiland, een geïmproviseerd brugje over en we waren weer op verhard. Niet voor lang echter want het volgend stukje privé domein werd alweer onder de voeten geschoven. Aanvankelijk vlak maar finaal een klimmetje om de volgende rust te bereiken in Oudenaken.

 

Etymologisch zou de benaming Oudenaken teruggaan tot Holdenake, een samenstelling van "hold" in de betekenis van oud en "aken" mogelijk als synoniem voor water. Het ontstaan van Oudenaken als permanente nederzetting is vermoedelijk te situeren in de zevende - achtste eeuw tijdens de Frankische kolonisatie en de vroegmiddeleeuwse kerstening. De rustpost was pal naast de Sint-Pieter in Banden-parochiekerk die gekenmerkt wordt door een groene toren. Hier was het moment gekomen om een goed biertje te nuttigen. Deze club heeft een uitgebreide keuze, waaronder zelfs Orval, Rochefort en een blond streekbiertje van Bierstekerij 3 Fonteinen. Toen we hier terug op stap gingen werden we zelfs enkele kilometer vergezeld door de wandelaars die de “10-km natuur” hadden gekozen. En natuur was het! Beginnende met een éénmanspaadje langs een gezellig meanderend beekje, vervolgens terug privé domein via een steil opklimmend pad om terug aan te belanden op een weide. Dadelijk even steil naar beneden gevolgd door talloze veldbaantjes, het één al wat breder of smaller dan het andere. Tussendoor nu en dan een kort stukje tarmac als intermezzo. Op die manier bereikten we onze laatste rustpost in een hangar van een lokale aardappelboer, waar we opnieuw na al dit natuurgeweld de innerlijke mens konden voorzien van wat vocht.

 

Voor het laatste deel eerst een klein stukje op onze stappen terugkeren. Na enkele honderden meters tarmac opnieuw een mooie veldweg. Die zette ons af pal aan het kasteel van Gaasbeek. Hier konden we dit indrukwekkend domein gaan verkennen via mooie dreven, een glibberige afdaling en zo belanden we aan de vijvers, gelegen aan de voet van het kasteel. Het Kasteel van Gaasbeek is een oorspronkelijk middeleeuwse waterburcht, thans nationaal museum. Het kasteel ligt strategisch op een helling en vertoont een onregelmatige, polygonale aanleg binnen een omwalling. Het huidige uitzicht is hoofdzakelijk het resultaat van de restauratiewerken uit 1887-1898, achtereenvolgens onder leiding van architect en decorateur Charle-Albert en de Franse antiekkenner Edmond Bonnaffé. De gevel aan de grachtzijde benadrukt het robuuste, weerbare karakter van de burcht. Hij bewaart een onderbouw van lokale breuksteen uit de 13e-15e eeuw. Het poortgebouw heeft een monumentaler uitzicht. Tijdens de restauratie werd de bakstenen donjon gebouwd met een spietoren en de Brabantse Leeuw in het boogveld.

 

Na dit ten gronde te hebben bewonderd verlieten we het domein. Een laatste opklimmende veldweg en de laatste twee kilometer linea recta naar de aankomst via tarmac. Op die manier konden onze schoenen wat opdrogen. Het was opnieuw een wandeltocht zoals we van deze club gewoon zijn, natuur in de hoogste graad. Bedankt Halfoogstvrienden Bellingen voor al dit moois en ongetwijfeld tot een volgende.

Tekst: Anny en Chris

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

ONZE
PARTNERS

Webdesign by digicreate
/nieuws/bericht/6345