Hete Pompeschitterstocht te Dadizele

Geschreven door op 11-06-2017

Hete Pompeschitterstocht te Dadizele

Dit was een thuiswedstrijd en zie daar kwamen de vrienden van Horizon Opwijk, die ik verleden week bezocht, net aan met de bus. Nog een andere bus van de Vossen uit Buggenhout kwam er aan. Dit maakte dat PC Den Ommeganck al vroeg vol zat. De vroege vogels die de hitte wilden vermijden waren er ook al. Ik opteerde voor de 12 km wegens de hitte.

Ook de inrichtende club de Velodroomvrienden Moorslede hielden rekening met de hitte: alle vertrekkende wandelaars werden een flesje fris water aangeboden.

      

Het ging meteen wandelpark ’t Torreke in waar de Pompeschitter ons opwachtte. Het standbeeld uit 1980 is van de hand van de Brugse kunstenaar Marcel Eneman en stelt een man voor die zijn behoefte doet in een pompbak. Hij was zich te buiten gegaan aan bier en pruimen en toen hij naar huis ging kreeg hij erg last van zijn darmen waardoor hij noodgedwongen zijn toevlucht moest zoeken in een pompbak. De inwoners van Dadizele worden ook wel Pompeschitters genoemd.

      

We liepen een klein stukje langs het dorpscentrum met een blik op enkele mooie gebouwen en de Basiliek van Dadizele. De basiliek trekt voornamelijk in de meimaand bedevaarders uit Vlaanderen en Noord-Frankrijk. Ze heeft gezorgd voor de toeristische uitbouw van de gemeente. Na een korte doorgang langs verharde maar rustige wegen komen we op een onverhard pad van de vroegere spoorlijn 65. Zij verbond Roeselare met Menen en verder door naar Frankrijk. Treinen konden verder doorrijden naar Tourcoing. De lijn was ongeveer 20 km lang. Een deel van de coormalige spoorwegbedding werd ingericht als fiets- en wandelpad, Kezelbergroute genoemd. Het is een van de groene assen in beheer van de provincie West-Vlaanderen.

      

Op het einde van de route staat een monument met opschrift dat echter heel moeilijk te lezen valt. Dit monument herdenkt Sgt. Keates en LAC Cleaver van het 21 Squadron, die crashten in hun Blenheim L8734 in de omgeving van deze plek op 25 mei 1940. Beiden liggen nu begraven op de gemeentelijke begraafplaats van Moorsele. Met mij ging het ook even verkeerd. Ik was blijkbaar zo gecharmeerd van een heerlijke passage tussen de velden dat ik meteen deze richting koos. Dat klopte niet zodat ik op mijn stappen moest terugkeren en eerst richting controleplaats stappen. Ik was blijkbaar niet de enige, inmiddels werden wat aanvullende bewegwijzeringen geplaatst. Elk nadeel heb zijn voordeel, zei een beroemde voetballer en dat bleek ook nu weer te kloppen. Bij mijn terugkeer langs het paadje kwam ik talrijke wandelaars in de omgekeerde (correcte) richting tegen en dan is fotograferen van wandelaars een makkie. Ze pasten in een prachtig decor. Eerst dus naar de controle gevestigd in de Artoishoek, grondgebied Wervik. De meesten hadden buiten een plaatsje gevonden, de rest zat binnen in de koelte. Er waren inmiddels meer dan 7 km afgelegd, een kleine 5 km restten mij.

      

Het werd warmer en warmer, mijn gratis drankje was al lang op, maar ik zou het nog wel 5 km uithouden. Het onverharde deel was achter de rug en had plaats gemaakt voor rustige verharde wegen. Na een ommetje kwamen we stilaan het centrum van Dadizele terug binnen en ging het richting PC Den Ommeganck die inmiddels goed volgelopen was. 

         

Einde van een rustige landelijke wandeling waarbij toch enkele opmerkingen dienen geplaatst. Een niet altijd even duidelijke bepijling waarbij de vermelding 1x 12 b.v. voor verwarring zorgde omdat er geen 2 x 12 was. Bij het nachecken bij enkele willekeurige uitgekozen wandelaars kwamen ook bemerkingen als: een stukje saai (grootste afstand), te weinig gebruik makend van het echte centrum van Dadizele. Toch een pluim voor de inrichtende club De Velodroomvrienden Moorslede, het bestuur en de vele medewerkers die met de glimlach klaarstonden om de vele wandelaars te helpen en te bedienen.

 

Verslag: Frans D'Haeyere

Fotoreportage (Frans D'Haeyere)

Fotoreportage (Mario Carton)

ONZE
PARTNERS

Webdesign by digicreate
/nieuws/bericht/7128