Sinterklaaswandeling in Dentergem

Geschreven door op 02-12-2017

Sinterklaaswandeling in Dentergem

Het is barkoud en er hangt een dikke mist op deze zaterdagmorgen. Het is dus niet zo prettig rijden naar Dentergem voor de Sinterklaaswandeling. Toch mogen De Watewystappers heel wat wandelaars verwelkomen in het JOC. De gebruikelijke handelingen worden afgewerkt, een kop koffie, inschrijvingskaart invullen en posten en er kan gestart worden. Een muts of haarband, handschoenen en een sjaal zijn geen overbodige luxe. De koude slaat je recht in het gezicht zodra je buiten komt. Goed doorstappen is dus de boodschap om toch wat warm te worden.  

Ondanks de grijze hemel en de bijtende kou is het toch wel fijn om buiten te zijn. Er werd een parcours gemaakt vol kerkwegels, verharde en onverharde wegels. De wandeling trekt richting Markegem, dat ons verwelkomt als Uilegem, het vermaakelijk dorp.

Waar de naam Uilegem vandaan komt heeft alles te maken met de kerk van Markegem. Eén van de legendes, en misschien wel de meest geloofwaardige, is dat Markegem destijds Uilegem genoemd werd omdat de zoldervloer van de kerktoren rot geworden was door de uitwerpselen van de talloze uilen die er nestelden.

         

Een andere verklaring gaat als volgt. Er was eens een Markegemse pastoor die zijn geld in de kerktoren verstopte en onder die plek met krijt schreef: Hier woont een uil. De koster, ook niet van gisteren, vond de schuilplaats, nam het geld mee en wijzigde de zin in. Hier woont geen uil meer. Toen de pastoor dit opmerkte, veranderde hij de zin weer in: Hier zal geen uil meer wonen. Bron: http://users.telenet.be/markegem/legende.htm

En zo werd de rustpost bereikt. Na het versterken van de innerlijke mens gaat het terug naar het JOC Dentergem. Ook nu weer langs rustige, landelijke wegen en verharde en onverharde kerkwegels en dreven. We komen nog langs een fietsenhandel waar buiten tal van oude tweewielers staan. Een curieus zicht! 

          

We wandelen ook nog voorbij de Sint-Annakapel, de koortskapel die in de volksmond ook wel kutskapel genoemd wordt. Volgens de overlevering de plaats waar men van de koorts kon genezen en waar de H. Anna enkele mirakelen zou hebben verricht. In een kerkrekening uit 1643 is reeds sprake van een kapel langs de voetweg naar de Poelberg. Waarschijnlijk was het toen een pilaarkapelletje aangezien in 1739 de Tieltse chirurgijn Joris Abel Regelbrugge het wil vervangen door een kapel van 12 voeten lang en 8 voeten breed. Een strook van 5 voeten breed rond de kapel moest de bedevaarders toelaten een ommegang te maken ter meerdere glorie van de heilige familie. Door oorlogsomstandigheden werden de werken pas in 1752 uitgevoerd.

Na vele kleine en grotere herstellingen, werd de renovatie door de laatste eigenaar grondig aangepakt. Ze werd nagenoeg herbouwd en voorzien van een nieuw dak en klokkentorentje. In maart 2004 kon het terug als bedehuisje in gebruik worden genomen. Na nog enkele dreven en rustige wegen wordt de eindmeet bereikt. Het was, niettegenstaande het koude grijze weer, een mooie wandeling. Dit prachtige parcours kon 1.284 wandelaars bekoren.

         

Verslag: Josiane Questroy
Fotoreportage (Josiane Questroy) 
Fotoreportage (Frans D'Haeyere) 

De wandelclub

ONZE
PARTNERS

Webdesign by digicreate