Eindelijk werd er na de hevige winterprik nog eens gesproken van dooi vandaag, dus wou ik toch nog vlug eventjes een wandeling gaan maken in de sneeuw. De enige wandeling die in Marching stond vermeld was deze van Wandelend Paal, met wel een heel toepasselijke naam voor de tijd van het jaar ‘de Vriezemantocht’.

En mijn verwachtingen werden ruimschoots ingevuld. Het werd beslist een feeërieke wandeling in een bosrijke omgeving met mooie grote wandelpaden en soms van die kleine gezellige smalle bospaadjes. Door de zon vormde de hemel verschillende schakeringen, soms zelfs verblindend, zodat je ja zonder het te weten een pijltje zou durven overslaan.

Of was het door mijn onoplettendheid genietend van al het moois in de omgeving?  En dan ja, als er twijfel is, dan keert eens mens op zijn stappen terug tot het laatste pijltje nietwaar. De winter kan echt mooie beelden opleveren en dus kan ik als wandelaar daar volop van gaan genieten. Ik weet dat het voor veel mensen die moeten gaan werken of op de baan moeten soms wel een last is en best gevaarlijk kan worden. Maar toch, die schoonheid die we vandaag mochten ervaren spreekt voor zichzelf.

Natuurlijk waren hier en daar nog altijd wel dicht besneeuwde binnenwegen, soms wel erg glad zelf. Voorzichtigheid geboden dus! En niet tegenstaande mijn late vertrekuur, wil ik de mensen van Wandelend Paal wel bedanken. Ik vertrok pas rond 13u30, en kon op de eerste rust nog een koffie drinken. Maar bij mijn 2de komst was alles al netjes opgeruimd. Eigenlijk kwam het mij maar goed uit ook, want het was reeds 16u40 en ik had nog 6 km te gaan. Het wordt daarbij zéér vroeg donker! Toen ik terug aankwam, was het startlokaal bijna leeg, gelukkig is de bar altijd als laatste open zodat ik mezelf kon verwennen met een lekkere pint en een gezellige babbel met de laatste vrijwilligers en verantwoordelijken.  
Het was dan ook meteen de afsluit van een erg fijne wandeling !  

MEER FOTO's >>>

Foto's : Rosa Van de Voorde    Tekst : vrij bewerkt door Stefaan Bailleur