Limburg heeft steeds een apart plaatsje in mijn wandelhart gehad , dus maak ik regelmatig de verre verplaatsing daarheen .Vandaag  gaat het richting Paal waar op het gehucht Tervant “Wandelend Paal” zijn Vriezemantocht inricht. De naam van de organisatie is dit jaar heel toepasselijk want als ik bij het voetbalveld aankom zie ik dat er hier pakken sneeuw liggen. Niettegenstaande dit is hier al een hoop volk dat zich klaarmaakt voor de start. Inschrijven en de baan op met enkele wandelvrienden voor een tocht van 21 km.

Na een toertje rond het voetbalveld duiken wij onmiddellijk een bos in, volgen ondergesneeuwde paadjes tot wij bij het Albertkanaal komen.Wij lopen een flink stuk langs het water. Aan de overkant verschijnt Beringen. Bij de eerste brug lopen wij er onderdoor , maken een halve acht om zo een villawijk te bereiken. Blijkbaar heeft men hier strooizoutproblemen , want de weg zit onder een dikke witte vacht .Wij slibberen tot het einde van de weg en trekken dan velden en weiden in. Ondertussen is een weldoend zonnetje aan de hemel verschenen wat het maagdelijk witte landschap iets feeërieks geeft. Op een licht golvend parkoers komen wij de vallei van de Zwarte Beek in, volgend het snel vliedend water tot wij een brugje over kunnen,om dan door bosjes en over veldwegjes tot dicht bij de autoweg E 313 te wandelen om die wat verder over te steken. Aan de overzijde onmiddellijk een prachtig ondergesneeuwd hol wegje. Iedereen kleffert zo goed en zo kwaad als hij kan tot boven, waar een prachtig panorama wacht. Over een akker, of is dit een onzichtbaar graspad, waar je tot over je enkels door de sneeuw waadt zakken wij richting Paal. Een klein kilometertje verder controle 1 bij de schuttersvereniging Sint-Jansgilde .

Van hieruit maken wij een lus van 8,2 km. Eerst nog een stuk tussen de huizen, maar dan volgt een schitterend winters parkoers : over veldwegjes, door berkenbosjes, langs stille asfaltwegjes, steeds op en af tot wij boven op een heuveltje bij een zendmast komen. De langste afstand trekt hier een dennenbos in, volgen wat paadjes om tussen het groen uit te komen juist voorbij de plaats waar wij het bos introkken. Er volgt een steile afzink waar het uitkijken is om niet onderuit te gaan, gevolgd door een klimmetje. Boven kijk je mijlenver over een prachtig landschap en dan is het stilaan zakken tot wij zowat halverwege bij ons hol wegje van daarstraks belanden. Nog eens slibber de slibber tot boven. Hetzelfde parkoers van lus 1 gaat terug tot de Sint-Jansgilde .

De terugtocht wordt ingezet met een rondje Paal dat heden ten dage in een bouwwerf herschapen is. Wij dwarsen terug de brug over de autoweg en volgen steeds asfaltwegjes tot het kruispunt op de grote weg naar Diest, Katermeren genoemd. Eerst gaat het recht op Tervant af, maar dan worden wij een majestueuze eikendreef ingestuurd, dan nog een villawijk , nog een stukje bosparkoers. Over een maïsstoppel komen wij uit bij de achterkant van het voetbalterrein waar wij onze 21 km afsluiten en ons kunnen warmen in de ruime kantine

Lang kan ik hier niet achterblijven want de bus komt er zo aan. Meerdere malen was ik al te gast bij Wandelend Paal. Steeds ontdekte ik prachtige stukjes natuur op de grens van Limburg en Vlaams Brabant. Dit was vandaag niet anders. Zeker een aanrader voor de toekomst .

 MEER FOTO's >>>