|
Omloop Kluisbergen weet telkens weer schitterende wandelpaden gelegen in het hartje van de Vlaamse Ardennen aan elkaar te rijgen. Afgelopen zaterdag was het niks anders toen vanuit zaal Volkswelzijn hun derde Winterwandeling plaatsvond en alle aspecten voor een paar uur wandelplezier van de puurste klasse voorhanden waren. En het dient gezegd deze winterwandeling moet zekers niet onder doen voor haar grotere broer tijdens de meimaand, want meteen werden we via een resem van aftandse kerkwegels in de ochtendlijke nevel van het Kluisbos gedropt , alwaar we met volle teugen konden genieten en de vogeltjes het aanbreken van een schitterende wandeldag met enthousiasme waren aan het begroetten.
 
Eenmaal voorbij het gekende recreatieoord flaneerden we kilometers langs zacht verende bospaden van dit 300 ha groot bos, die trouwens voor tweederde op Vlaams grondgebied ligt. Het Vlaamse gedeelte is eigendom van de gemeente Kluisberg , het Vlaamse gewest en de rest particuliere eigendom. We volgden tevens een deeltje van het bosleerpad , waarbij men kennis kon maken met de verschillende vormen van het bos en zijn bewoners. Ter hoogte van Pensemont dook een brede bosdreef met ons mee naar beneden door een statig beukenbos, om al even vlug ons weer de hoogte in te stuwen. Hoe meer we vorderden, hoe meer een resem van avontuurlijke wandelwegen ons enkele rillingen bezorgde van het zweten. Op sommige plaatsen lagen de bospaden er nog vervaarlijk glad bij, waarbij uitkijken steeds aan de orde bleef.  
Het zou ons tenslotte brengen ter hoogte van de Vierschaar, een plek alwaar ten tijde van Karel de Grote recht werd gesproken. Het was destijds een plek, afgezet door vier banken (scharen), waar rechtszittingen werden gehouden. Hier stonden vroeger ook vier beuken die de richting van Berchem, Orroir, Amougies en Kwaremont aanwezen. Doch door bliksem, oorlog en ziekte zijn ze één voor één verdwenen. Waarna een grindpad op zoek naar het hoogste punt van deze getuigeheuvel (de Kluisberg, met zijn 141m) ons meevoerde naar ' de Toren ' en een centrale rustpost. Dit witgekalkte gebouw die nu dienst uitmaakt als uitkijktoren , was destijds een kapel en windmolen. Op de hoek staat tevens een wandelboom van de Grote Routepaden die hier enerzijds de weg van de GR5A richting Ronse en Kemmel wijst.   Wij verkiezen echter om op een spectaculaire wijze de afdaling die Omloop Kluisbergen ons aanbied te volgen en zo langs de bosrand door, voor een eerste maal langs de kamlijn van de Kluisberg te stappen en dicht aan te leunen tegen het Waalse Orroir. Na de talloze omzwervingen door het Kluisbos , meteen een welgekomene afwisseling , waarbij onze weg door een prachtogende streek enkele ultieme vergezichten op ons afvuurde. We stevenden nu af op het toeristische gedeelte van Kluisbergen , met zijn vele restaurants , shops en boetiekjes ,die er op een overgoten zonnige zondag of weekend wellicht worden overrompeld door dagjestoeristen. Maar evenzeer op het “Maison des Randonneurs”, van waaruit talrijke plaatselijke wandel- & fietsroutes hun aanvang vinden.   Ons einddoel was verre van af , want op een verkwikkende wijze vatten we hierna de terugweg aan. Erlangs nog wat kriskras langs de flanken van de Kluis , maar alras in de openheid van een vlak Scheldelandschap en een stukje oude spoorwegberm waarbij we steevast de dampende elektriciteitscentrale van Ruien zagen opdoemen en schitterende panorama over de Vlaamse Ardennen zich voor ons uitspreidden. Het zou ons tenslotte afzetten ter hoogte van “ ’t hellevier “ , waar de eindmeet van deze schitterende winterwandeling zo voor het rapen lag.  
Geniet mee van enkele sfeerbeelden : |
Verslaggeving 
