Er is een spreekwoord dat zegt : “de ene dag is de andere niet “ en het is nog waar ook, gisteren hadden we nog te kampen met sneeuwvlagen en winterellende op de weg. En zie vandaag priemt reeds een heerlijk winterzonnetje over het landschap. “Zouden die heksen dan toch de weermaker betoverd hebben?”, want vandaag zijn we te gast in Beselare, het heksendorp bij uitstek.

Hoe die boze madammen alhier verstrikt zijn geraakt, berust op de geschiedenis, wanneer diverse volksschrijvers al die verhalen en legende optekenden. Eén van hun was Edward Vermeulen beter bekend onder Warden Oom. De volkstraditie leefde voort, en zo ontstond ook de heksenstoet die om de twee jaar doorgaat op de laatste zondag van Juli telkens op onpare jaren. Ook op het marktplein staat een standbeeld van de heks, en achter de kerk is er een magische tuin. Noteren wij nog dat de bijzonderste heksenmeesteres Sefa Bubbels stierf in 1750. Nu genoeg over die boze madammen want wij gaan wandelen bij Drevetrotters Zonnebeke en kiezen voor het 12 km parkoers.

Uit de ruime sporthal ‘de heksenketel’ stappen wij het parkoers op richting dorp, om langs de achterkant van het voetbalveld het heksendorp uit te stappen en zo rap het glooiende wijdse landschap te gaan verkennen. Op een eerste splitsing mogen wij kiezen voor een stuk verhard parkoers of de bevroren Wervikse veldweg langs één van de vele boerderijen die de streek rijk is. Het rustige weggetje brengt ons eventjes langs de A19 autoweg, met het idyllisch wandelweer is  het heerlijk wandelen en rechts van ons krijgen wij afwisselende zichten op het hoger gelegen Beselare. Als wij de grote baan ter hoogte van de ‘Kortekeer’ gedwarst zijn stappen we de richting uit van de Geluveldse bossen, alwaar we aan de rand van het bos in het schutterskantinetje onze eerste rust benutten. Merkwaardig hangt in de hal van het knusse gebouwtje een gedenkplaat dat herinnert dat hier in 1980 een woonwagenpark verblijf was.

Na de rust volgt een stukje heen en weer, kwestie van het plaatselijke ambachtenterrein te doorkruisen. Een enig zicht op de Polderhoek ontplooit zich voor ons, terwijl het gestadig licht klimmend de richting uitgaat van de Reutel en zijn gekende wandelaars- & fietserstaminee.  Het gaat langs de bosrand om, waarbij achter ons om zich echt genietbare aanblikken verspreiden.  Stilaan bereiken we nu eens dalend dan stijgend terug Beselare. Hiervoor moesten wij zelfs geen moeite doen om het zeker te weten, want op enkele pilaren staan standbeelden van heksen afgebeeld en ontwaren zowaar met de ‘heksenscheure’ de schuilplaats van menig toverkol.

Alle gekheid op een stokje (of is het vliegende bezem) weliswaar , we stevenen de richting uit van Ter Hand, doch zover gaat het echter niet want in de Beselaarse gemeenteschool worden we getrakteerd op een gratis warm wijntje. In deze winterperiode een welgevallen opkikker.  Na de rustpost houden wij een eindje richting Dadizele aan om even later links terug de natuur in te stappen. Het wordt een gans eindje stappen door het winterse open landschap en een hemelse stilte. In een weide ontdekken wij wat vroege , want aldaar dartelen reeds twee schaaplammetjes, en dit op de laatste zondag van januari.

Het einde van deze heerlijke zwerftocht door het aantrekkelijke landschap van boze heksen en hun legendes wenkt.