Mijn illustere voorvader bleek een buitenverblijf te hebben ‘en province’. Hij was er blijkbaar een gekend figuur want de lokale bevolking heeft zelfs een wandeltocht naar hem genoemd. Als geboren en getogen Brusselaar trek ik daar uiteraard naartoe. Eindstation Geraardsbergen, meldt de treinbegeleidster door de luidsprekers, het aanwezige treinpersoneel wenst alle wandelaars een aangename dag. De charmante dame komt ons persoonlijk uitgeleide doen bij de middendeur van het tweeledig motorstel, een geste die door de stappers ten zeerste wordt gewaardeerd.

De sfeer zit dan ook al goed in de groep van zo’n 20 à 30 wandelaars als wij de groene pijlen naar de Zakkaai volgen. Ik schuifel behoedzaam over het spekgladde parkeerterrein de ruime startzaal binnen, net op tijd om Davy Moerman aan de tocht te zien beginnen. Verder nauwelijks bekenden in de zaal en na de plichtplegingen trek ik mij meteen op gang. Heb mijn koffie al op van in het Gentse Sint-Pietersstation.

Het opwarmertje loodst ons langs de Dender, zonovergoten, het wordt vast een mooie dag. De weg naar Overboelare wordt voor ons Over Boelare want een stevige kuitenbijter. De langere afstanden gaan er vandoor voor een extra lusje. Vanaf het bosje op de top van de heuvel krijgen we een eerste prachtige uitzicht cadeau over de lichtjes benevelde en besneeuwde Vlaamse Ardennen, prachtig. We stappen richting Parochiebos, Deux-Acren en de taalgrens. Kronkelpaadjes loodsen ons door het mini woudje en vervolgens terug de helling af randje weiland. Kiezen nu resoluut voor de vlakte en een leuk eenmanspaadje langs de spoorbaan. Vervoegen verderop de kortere afstanden en lopen gezamenlijk tot de eerste rustpost in schooltje Den Drempel te Hoog Buizemont (7,2 km). Ik wandelde een kleine anderhalf uur over de afstand, deels te wijten aan gladde strookjes, deels aan het nagenieten van de tocht van gisteren.

Vrij snel na de rustpost lopen we terug door het groene Vlaamse land. Het volledig stuk gereden pad dat de afstandlopers onder de sloffen krijgen is een mix van water en ijs. Winter in Vlaanderen. Een pittig klimmend tarmacje afgezoomd met bizar geknotte bomen voert ons tot randje Onkerzele. We keren vrij snel het prachtige uitzicht op de Bosberg de rug toe en wandelen voorbij hoeve Ten Blyckmeersch de andere afstanden terug tegemoet. Samen gaan we spelevaren op de flanken van de befaamde Muur. Vanaf afspanning Belle-Vue (dit laatste letterlijk te nemen) kiest Kurt voor de kortste weg tussen twee punten. We denderen de helling af tot in de nauwe, wat verloederde straatjes van het Vlaamse stadje. Op de markt is de rustpost (12 km) voorzien in het café/clubhuis. Het is er veel te druk en ik beslis door te lopen. Mijn vermoeden klopte, we krijgen meteen ‘de plat de résistance’ aangeboden. In twee schuifjes wandelen we de Muur op. Menig wandelaar hapt naar adem al vind ik de Kloefstraat nog zo geen kwaaie klant. Lopen zowat driekwart rond de top en duiken vervolgens terug de weidse vlakte in aan de Onkerzeelse kant. De dooi zet langzaam in en glad ijs wordt gladde modder, de Padstappers doen hun naam eer aan. Randje Atembeke begint de 32 km aan een extra lusje. Kerkwegels loodsen ons door het dorpje naar Hazendans. Stevig golvende akkers en weilanden randje Bosberg zullen inderdaad wel een uitgelezen ravotterrein zijn voor de langoren uit de buurt. Ik krijg ze echter niet te zien. Moederziel alleen zet ik mijn weg verder, genietend van het schitterende, heuvelende landschap dat zich voor mijn ogen ontrolt. Intussen is het wel opletten waar je de voetjes zet. Ondanks wat pirouettes blijf ik gelukkig het ganse traject een tweevoeter. Pik de andere afstanden terug op voor het klimmetje naar de Onkerzeelse kerk. Een korte afdaling zet mij af in schooltje De Speeldoos, waar ik op een stoel neerplof. Heb in één ruk 12 km gelopen en dat voel je bij de Padstappers!

Mijn pauze duurt dan ook wat langer dan gewoonlijk. Heb nu een lus van ruim 8 km voor de boeg. Gelukkig een makkie. Met uitzicht op het buitenverblijf van die andere Brusselaar, JPD wandel ik naar domein De Gavers. Even ploeteren om op het terrein te geraken en dan in een weidse boog om de bevroren vijvers heen. Geen joelende kinderen en dagjestoeristen vandaag, alleen maar een joggende enkeling en wat watervogels. Met stevige tred zet ik door langs een strookje Dender en vervolgens richting Hoogvorst en Helix. Lichtgolvend terrein voert mij terug naar Onkerzele en mijn laatste rustpost. Tijd voor een pintje, een babbeltje met welbekende Sloebers en ik begin aan de laatste etappe. Hoog in de velden, boven Schendelbeke en de Dender zet ik koers naar het Geraardsbergse centrum. De lama-weide ligt er besneeuwd en verlaten bij. Vanaf winkelcentrum Denderland loop ik terug op de flanken van de Muur. Natuurlijk maakt Kurt er een spelletje van ‘en op en neer, en nog een keer’. Kinderen kraaien van de pret op de gladde stukjes en willen ook gerust nog een keer naar boven. Behoedzaam laat ik mij zakken tot de straatjes die naar het abdijpark leiden. Het gratis jeneverke smaakt, leuk initiatief van onze gastheren. De afdaling naar de Dender wordt ingezet en langs zijn oever wandelen we terug naar de Zakkaai en het einde van de tocht.

Ik heb nog net de tijd voor een ‘donkere’ en een babbel met Danny en zijn vrouwke. Komen Annieken en Chris binnenvallen. Nog efkes een woordeke placeren en moet er vandoor …treintje komt zo. De terugreis naar Hemiksem verloopt voorspoedig en ik kan Linda vertellen van een leuk weerzien met Kurt & Co. Een zeer aangename wintertocht inclusief hun kenmerkende prima organisatie. Na deze fijne dag kan ik best begrijpen dat ons Brussels Manneke hier vroeger graag te gast is geweest.