Van uit de dorpskern liep het richting Vladslo midden de Bethoostersche  Broecken waar het moderne pompgemaal, in gebruik genomen op 20 april 1993, moet zorg dragen dat het onderlopen van de Broecken beperkt blijft. Nu volgde  een stuk natuur van de bovenste lade toen we de “ Dijk “ opsloegen, een wandelpad lopende tussen de Handzamevaart en zijn Vallei , gescheiden door hoge kromme bomen met uitzonderlijk mooie zichten over de weidse omgeving. Door de vele snoeiwerken die hier onlangs plaatsvonden was het mooie pad herschapen in een ware modderpoel, de zware tractoren hadden alles omgeploegd , geen nood echter want de rust kwam zo op ons af en werd enkel verbroken door een opvliegende reiger op zoek naar zijn buit in de vaart. Naar het einde toe bewandelden we nu een stukje van het “ Wandrillepad” om zo naar het einde van onze eerste opdracht te lopen.

 

Na een natje en een droogje , want ze hadden hier verduiveld lekkere ovenkoeken , volgden we nu de Witte pijlen van de 7 km, die geruime tijd zou samenlopen met de kleinste afstand. Een ommetje langs het stadspark bracht ons aan de trappen van de “ Grote” en de “ Kleine” Dijk , een duik naar beneden liet ons genieten van het mooie “ Wandrille wandelpad” lopend langs de boorden van het water rond de boterstad en vooral gesierd door zijn mooie oversteekbruggen. Ter hoogte van ’t Buitenbeentje, een verhuurplaats van Kajaks , kano’s en kleine motorboten , van waaruit men de rust en pracht van Diksmuide en de Westhoek kan ontdekken , liepen we uit aan de Oude Bloem-Molens en de IJzer waar we afscheid namen van de kleine afstand en verder trokken langs de jachthaven met de IJzertoren als trekpleister , dit Europees Vredesdomein herbergt sinds enkele jaren het nieuwe 22 verdiepingen tellende museum over Oorlog en Vrede . Aansluitend volgden we nu een stuk Oude spoorwegbedding, door de Provincie aangelegd onder de benaming van “ Frontzate” , andermaal een prachtig stukje natuur welke uitliep op de Diksmuidse deelgemeente Kaaskerke , door de IJzer van de stad gescheiden. Andermaal werd de rust verstoord door de drukke weg richting het Centrum om na het nemen van de IJzerbrug een aanpalende woonwijk binnen te lopen die ons wist af te zetten aan het Brandweerarsenaal midden de industriezone. Eenmaal dit achter ons gelaten stapte men richting de Grote Markt op weg naar een prachtig stukje groen van het stadspark en zo opnieuw naar de Kim voor de volgende verpozing.

De laatste 6 km zou grotendeels gelijklopend zijn met de voorgaande lus om ter hoogte van de IJzer een prachtige lus te ondernemen langs de IJzer en door de Polders waar een zeer drassig stukje onverhard ons vuile voeten bezorgde. Gelijklopend met de andere afstanden bereikten wij zo het einde van een aangename wandeling in en om de Boterstad.