Met stevige tred steevast op de lange afstand zien we hem voorbij marcheren. Het begon allemaal met enkele bedevaarten richting Halle, naderhand als snelwandelaar en tegenwoordig als lid van de Waterhoekstappers Heestert.  Ondertussen prijken 120.000km en maar liefst 4000 tochten op de teller en werd Daniël Roose vorige week opgenomen als ereclublid van de wandelfederatie AKTIVIA. Terwijl zijn vrouw Marguerite Callewaert voor 3000 tochten werd gehuldigd.

WAG : Daniël, vanwaar die wandelmicrobe ?

In de jaren 70 stapte ik telkens mee tijdens een bedevaart naar Halle, tot op een dag ergens in 1980, een voorzitter van een wandelclub ons stond aan te moedigen bij de aankomst. Hij sprak omtrent het club wandelen, de mogelijkheden en voordelen , het sociale aspect binnen het verenigingsleven. Het sprak me wel aan en zo was de ‘trein’ vertrokken.

WAG : U spreekt van ‘trein’, zo een snelwandelaar dan ?

Mijn grenzen verleggen is altijd een doel geweest en zat er reeds van kindsbeen in. Reeds tijdens mijn eerste wandeljaar als clublid  behaalde ik mijn eerste van drie ‘Gouden Arenden’ binnen het gekende Euraudax systeem.  Lange afstanden hebben me altijd aangesproken, 15 jaar lang ben ik me gaan toeleggen op het snelwandelen en bijzondere prestatiewedstrijden. Zo stapte ik diverse ‘Centurions’ (100 mijlswedstrijden of 163 kilometer) in Nederland en Engeland in minder dan 22 uur.  De ‘Brotherhood of Centurions’, de vereniging die zowat alle 100mijl organisaties groepeert, bestaat in 2011 immers honderd jaar.  Zo nam ik doorheen de jaren reeds aan meer dan 200 tochten van 100km deel, terwijl ook enkele wedstrijden van maar liefst 210km op mijn palmares staan. Het zijn in feite wedstrijden alwaar men al rap 8 à 9km/uur stapt.

WAG : Ondertussen gaat het allemaal wat rustiger ?

Mijn prestaties heb ik in feite allemaal te danken aan een gezonde geest en gezond lichaam. Maar ook aan de steun van mijn vrouw Marguerite Callewaert heb ik veel te danken, steeds was ze erbij om me aan te moedigen en te verzorgen tijdens de vele wedstrijden en tochten. Ondertussen zijn we reeds een aantal jaren lid van  de Waterhoekstappers Heestert en gaat het er allemaal wat gemoedelijker aan toe.  Let op hé, ik wandel wel nog steevast op de langere afstanden maar tegenwoordig vormt het sociale aspect , de kameraadschap onder wandelvrienden de bovenhand.  Samen met de vrienden plezier maken , elkaar helpen waar nodig is, een bemoedigend woord alhier en aldaar … ja dit schept banden en is wellicht uniek binnen de wandelsport.  Zo een banden treft men ondermeer tijdens de vierdaagse Paris-Tubize , een 296km’s lange wandeltocht waaraan ik reeds 12 maal deelnam.

Of de organisatie van Vichte-Dhron , alwaar we meer dan 425km stappen in acht dagen en ik dit jaar voor de vierde maal hoop aan deel te nemen. Het wandelen heeft me al zoveel bijgebracht : het ontwaken van de natuur in alle seizoenen kunnen en mogen beleven doet me herleven. Ik hoop dan ook nog enkele jaren te mogen meestappen , weliswaar met wat minder kilometers in de benen … maar wat doet het ertoe … erbij te kunnen zijn en nog steeds een stapje te kunnen doen zijn immers het allerbelangrijkste.