Als afsluiter van de week verkoos ik een 90 km lange verplaatsing te maken naar het Oostvlaamse Lokeren, waar wandelvereniging de Reynaertstappers Belsele voor de 10de maal hun Krokustocht lieten van start gaan vanuit het Verloren Bos. Voorzitster Rita Heirbaut was reeds druk in de weer toen ik het kleine schutterslokaal binnenstapte op zoek naar de tabel der afstanden, veel keuze was er niet , een lus van bijna 8 km en daaropvolgend eentje van 7 km, dus samen goed voor 15 km. Voorzitster Rita beloofde ons meteen een mooie wandeling met veel ongerepte natuurgebieden.

Van uit de kleine startplaats liep het onmiddellijk de weidse natuur in van het Verloren Bos, een natuurpark op enkele minuten wandelafstand van het drukke stadsleven, een plakkerige motregen was onze enige stoorzender . Mooie onverharde wandelpaden stuurden ons vervolgens op weg naar het natuurreservaat “ De Buylaers” , 20 ha groot, gelegen aan de linkeroever van de Durme. Het reservaat beschikt over vochtige hooilanden omringd door talrijke rietveldjes met verdronken weiden om zich heen. De kleine wandelpadjes lieten ons van de fauna en flora op zijn winters genieten terwijl de stilte alleen verbroken werd door het geknetter van de vele eenden die deze streek rijk is. 

Een belletje deed ons eventjes opzij springen , het was parcoursmeester Silvain Van Acken die op weg was om enkele verdraaide pijlen opnieuw in de goede richting te wijzen maar toch nog eventjes de tijd vond om te poseren voor een foto. De brave man hoorde dat ik niet uit de streek was en maakte ons eventjes wegwijs in de streek. " Dit natuurreservaat is sinds 1992 beschermd als landschap , samen met het verloren bos. De Meersen rond het reservaat en de Durme hebben grotendeels hun oorspronkelijk uitzicht behouden. De Buylaersmeersen waren nauw verbonden met de textielindustrie , in de 19de eeuw was Lokeren een belangrijk centrum van vlas – en lijnwaadnijverheid. De Durme was toen een getijden rivier zodat de meersen regelmatig onder water liepen, nu is de Durme nog amper 26 km lang en werd in 1953 volledig afgedamd om het centrum te vrijwaren van overstromingen .”

Na dit kort stukje geschiedenis trok Silvain plichtsbewust verder terwijl wij opnieuw enkele drassige padjes te verwerken kregen tussen de Meersen en de Durme, die grotendeels verscholen lag tussen het hoge riet. Stilletjes aan kwamen we nu ter hoogte van de Groene Long van Lokeren, namelijk het natuurreservaat “ Het Molsbroek”, dit 80 ha grote reservaat bestaat uit moerasvlakte, brede rietvelden, natuurweiden, Elzenbroekbosjes, Oude populierenbossen en Rivierduintjes . Een prachtig stuk natuur welke we doorliepen langs de slingerende wandeldijk omheen de aanpalende moerassen , waar het waterwild hun broedplaatsen gevonden hebben, de vele kleine verrekijkers langs het pad lieten ons meegenieten over het moerassig leven. Naar het einde toe viel mijn oog op een merkwaardige beeldje  midden het moeras , een manneke met een vis in de hand, in de volksmond “ Patjoepelke “ genoemd, ingehuldigd op 11 juli 2009 als herinnering aan schrijfster Yvonne Waegemans. Even verder passeerde men nog het bezoekerscentrum een 24u op 24u infopunt. Na deze Groene Long liep het nog eventjes door het bospark met padjes tussen de dierenparken wat het geheel kindvriendelijk overbracht. Een stapje verder liepen we opnieuw het schutterslokaal binnen om eventjes te verpozen en te genieten van een lekker bakje troost.

Voor het volgende deel van 7 km stapten we meteen naar het “ Bospark” waar het natuurleerpad ons aan het kasteel met koetshuis bracht met zicht op de mooie vijver. Van hier uit liep het eventjes richting centrum waar we langs de stadswallen een mooi zicht kregen op enkele historische gebouwen en konden meegenieten van de kleine jachthaven. Vlug werd het drukke centrumleven achter ons gelaten en liepen wij uit op het prachtige Beukenperk waar andermaal mooie wandelpaden hun opwachting maakten binnen bos en natuur. Ter hoogte van het historische Vredesgerecht kon men opnieuw eventjes verpozen in een lokale herberg “Francochamps “ . Verder stappen deden we langs kleine dorpsstraatjes.  Op het dak van een woning kregen we twee ooievaars in het vizier die te pronken stonden op de hoge schoorsteen tot groot jolijt van groot en klein. Hierop volgend maakten we een passage langs het voetbalstation  van Lokeren om vervolgens een sparrenbosje in te lopen waar een rechte dreef langs mooie villas ons afzette op een smal padje slingerend tussen de hovelingen . De zoveelste dreef in de reeks bracht ons naar het einde toe terug aan het Bospark waar het einde lag van deze onbeschrijfelijk mooie wandeldag.

Met veel moeite vond men een zitplaats in het overvolle lokaaltje , “ jammer toch dat wij in de nabije omgeving geen ander startplaats kunnen bemachtigen. Als wij een dergelijk mooi parcours willen aanbieden is dit de geschikte  plaats , wel een beetje klein, maar ja wat doet men eraan. Het bijzonderste is dat iedereen van zijn wandeling genoten heeft .” liet voorzitster Rita van de ton rollen.

Terwijl we nog eventjes nagenoten bedankte ik nog eventjes de parcoursmeester voor alles wat hij ons aangeboden had alsook het volledige team van de Reynaertstappers voor het vriendelijk onthaal.

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

• fotoreportage ( Georges Ditillieu )
• fotoreportage ( Marc Lauwaert )
• fotoreportage ( Willy Palmkoeck )