Op de dag voor het Nationaal wandelfeest voert een felle zuidwester enkele pittige regenvlagen mee die lukraak boven Vlaanderen worden gedropt. In dit snertweer zijn we op weg naar de Europastad Tielt van waaruit de plaatselijke wandelclub “de Watewystappers” er hun Krokussentocht organiseert. De startzaal bevindt zich in de nabijheid van het station zodat het voor de vele gebruikers van het openbaar vervoer een korte wandeling is naar de ruime startzaal die zich in de refter van Koninklijk Atheneum bevindt.

Van zodra we de zaal betreden bots ik op Georges Ditillieu die vandaag samen met voorzitter Didier Van Nieuwenhuyse voor de eerste keer officieel als parcoursmeester fungeert. Meteen hoor ik het volgende : “ Donderdagavond hebben we het parcours uitgepijld en in een bepaalde veldwegel zakte ik tot over mijn enkels in het slijk zodat het water in mijn wandelschoenen stond. Jammer genoeg hebben we deze er moeten uithalen zodat het parcours van de  twee langste afstanden met anderhalve kilometer is verlengd”. Dit is duidelijk een geval van overmacht waar we alle begrip voor hebben.

Er heerst een droge periode als we vertrekken voor de langst aangeboden afstand van 21km die een interessante stadswandeling met een prachtig landelijk stuk zal combineren. Enkele plaatselijke doorsteekjes brengen ons in de drukke winkelstraat van Tielt waar net zoals elders de zaterdagse drukte heerst. Gelukkig slaan we nogal snel de pittoreske Patersdreef in die door enkele statige linden wordt afgeboord om zo de in 1707 gebouwde Paterskerk te bereiken. Na deze eerste brok cultuur wandelen we het stadspark in dat gelegen is achter het “Huis Mulle de Terschueren”, deze mooie pluk groen bestaat uit een spiegelende waterpartij omgeven door leuke wandelpaadjes. Op het moment dat we de plaatselijke markt met zijn door de UNESCO beschermde hallentoren opwandelen begint het te regenen. Met de paraplu in aanslag passeren we een volgende bezienswaardigheid, namelijk een Shermantank die herinnerd aan de bevrijding door de Polen onder leiding van generaal Maszek in september 1944. Dit monument werd 35 jaar later door diezelfde generaal hier onthuld.

Na deze flinke dosis cultuur en geschiedenis passeren we plots enkele oude huisjes waar er een vreemde tekst op gesculpteerd staat : “Dit Huys is BellootjesSchoole Ghenaemt”. Toen ik thuis kwam heb ik, nieuwsgierig zoals ik ben, dit opgezocht op het internet maar er kwam totaal niets uit de bus. Heeft dit iets te maken met de vroegere benaming van de kleuterschool; ik weet het nog altijd niet. Ter hoogte van het plaatselijke hospitaal dwarsen we de drukke ringweg om via een kleine visvijver en enkele verkavelingen na 4,8 gevulde kilometers onze eerste ruime rustpost te betreden.

Na het stadsgedeelte is het tijd voor een ruime portie natuur die we meteen via een sappige veldwegel aanvatten, op deze natuurlijke stapwegel is het eventjes zoeken waar we de voeten moeten neerpoten maar terwijl we het ideale traject zoeken valt het ons wel op dat de omgeving hier behoorlijk glooit. Na de regenbui van daarnet is de lucht nog zwanger van het vocht, dit betekend dat je vanop de hoogte waar we ons nu bevinden behoorlijk ver kan kijken, zo zien we  recht voor ons de imposante zendmast van Egem met daarnaast het plaatselijke kerkje. We passeren vervolgens een tuinbouwer om verder via soms sterk glooiende veldwegels de richting van Pittem uit te wandelen. Dit is voor mij een verrassend mooie tocht aan het worden, ik wist niet dat het hier nog zo landelijk was. Geruime tijd volgen we nu het plaatselijke “Berghoekpad” dat ons nu na 10,5km in onze tweede rustpost zal brengen.

We bevinden ons op de parochie St-Jozef en van hieruit wacht ons een aantrekkelijke rurale lus die ons positief zal verrassen. Georges en Didier kozen hier voor een verkenning van een heuvel genaamd “Berg”, de naam is misschien niet zo vindingrijk maar het aangeboden parcours kan zeker elke veeleisende wandelaar bekoren. Een afwisseling van rustige baantjes en leuke karrensporen stuurt ons recht naar de top van een afgeronde bult van waarop we een wijds panorama hebben. Net voor de spoorweg slaan we een boerenwegel in waarop het heerlijk stappen is, deze vettige landweg stuurt ons in een ruime boog rond “de Berg”, zeg maar de plaatselijke “Mont Ventoux”. Dat deze lus door de natte weersomstandigheden wat langer is als voorzien nemen we er met veel plezier bij zodat we na ongeveer 19km voor de laatste keer een stempel kunnen afhalen.

Als we de laatste 3km aanvatten is het nog steeds droog en in deze toestand sturen de gele pijltjes ons via een nieuwe woonwijk een prachtige dalende graswegel in. We doorkruisen langs een beek de weide tot tegen het domein van kasteel “Ronceval”, jammer genoeg privé en dus niet toegankelijk. Nadat we de modder van onze schoenen hebben gestampt bereiken we tien minuutjes later de startzaal alwaar we meteen de parcoursmeesters, Georges en Didier, feliciteren met deze zeer mooie wandeltocht die, ondanks de mindere weersomstandigheden, toch nog 859 wandelaars wist te bekoren.

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

• fotoreportage ( Wim Verhelst )
• fotoreportage ( Jean-Pierre Meyers ) 
• fotoreportage ( Davy Moerman )