Ja de organisatoren van de nationale wandeldag werden niet op hun wensen bediend. Het voorspelde weerbeeld kwam jammer genoeg uit.  Wat doe je daaraan, niets gewoon weg niets.  Het was voor de diverse organisatoren gewoonweg ondergaan. Op sommige momenten nam het zelfs de allures aan van “het was geen weer om een hond door te jagen” je zou voor minder staan sakkeren. Ondanks alles gaven we present in Herne , alwaar de Marktrotters toch nog een redelijk aantal wandelaars mochten begroeten.

Als wij sporthal Hernekouter verlaten, regent het niet terwijl een niet zo strakke wind ons langs de sportterreinen begeleid. Maar na het ommetje begint de wind plots sterk aan te wakkeren. Wij komen langs het oude geklasseerde stationnetje, het beschikt nog over een glazen luifel uit de goede oude tijd, toen voor vele stations uit die tijd een statisch symbool. Het werd op 13-11-1997 beschermd gebouw en was destijds ook van zeer grote waarde op industrieel, archeologisch en geschiedkundig vlak. Het werd enkele jaren geleden bedreigd met sluiting, maar onder druk van enkele werkgroepen en het gemeentebestuur kwam de N.M.B.S. terug op zijn besluit. Gelukkig maar want via extra treinen bracht het vandaag heel wat wandelaars op een driehonderd tal meter van de startplaats.

Vlak over de spoorweg nemen wij de splitsing links naar een bosje toe. De kleine beekjes zijn door de aanhoudende regenval tot kolkende mini riviertjes aangezwollen. Even later zijn wij het bosje uit en ligt voor ons dat rustig golvende  en bekoorlijke Pajottenland opgevuld met wat bosjes en zijn grote oude vierkantsboerderijen. Het zou heerlijk genieten gaan worden, maar het begint met de minuut harder te regenen. Zodat verscholen onder ons regenscherm het glooiend Pajottenland net echt tot zijn recht komt. Als wij het kolkende riviertje overstappen vinden wij aan onze rechterkant de oude watermolen gebouwd in 1219, en herbouwd in de 17e-18e eeuw en bleef in werking tot 1995 als dorps en korenmolen.

Wij komen terug op het marktplein terecht en stappen de richting van Kokejane op, maar krijgen de gelegenheid om de Sint Petrus en Pauluskerk te bezoeken en gaan daar dankbaar op in. De kerk is gebouwd met schilfersteen uit de streek met ongekapte brokken en ook wat Doornikse kalksteen, de Romaanse onderbouw stamt uit de 12e –13e eeuw. De toren bereikt een hoogte van 51 meter en word gesteund door 4 hoektorens. Wat ook opvalt is de verscheidenheid van de stoelen, wat de oorzaak vind in het feit dat haast iedere familie zijn eigen kerkstoel had. Op het marktpleintje vinden wij ook het standbeeldje als huldebetoon aan de Hernse Karthuizers.

Via enkel grote oude boerderijen stappen wij het centrum van Herne uit, en er was zelfs een heel oudje bij namelijk gebouwd in 1814. Het landschap is genietbaar, wat niet gezegd kan worden van het weer, het neemt stilaan de allures aan van een blitse storm. Wij wisselen de grote straat want zo noemt die voor de bospaddenstraat, hier krijgen wij een stukje rugwind en het gevoel is heel wat beter. Even later krijgen wij een eerste veldweg, o dat werd wat ploeteren, de weermaker speelde hier de boosdoener en vormde het geheel om in een smeuïg pad . Na wat tarmacjes terug een veldweg, hier gaat het al wat moeilijker, en als toemaat nog een heus klimmetje maar ook dat valt gezien de omstandigheden nog mee, en in een plaatselijke school benutten wij onze eerste rustpost na 7,100 km.

Wij komen eventjes op ons positieven, oerbronnen ons een beetje met een warm soepje en even later zij wij terug de baan op. Maar het weer is er nog niet op gebeterd, de wind waait nog harder en de striemende regen is nog erger. Gelukkig zitten wij achter een lage haag die wat bescherming brengt en langs wat huizen als wij het dal instappen. Via de oude Boekendries maken wij nog een lus rond Herne om even later langs het eerste Karthuizenklooster der Nederlanden gesticht door Walter de tweede heer van Edingen te passeren. Wat hiervan bewaard is gebleven is de oude poort, de priorij en het beeld van de heilige Bruno. Even voorbij een klimmend veldweggetje op, rijkelijk bestrooid met houtsnippers, heerlijk begaanbaar, maar als wij de rij knotwilgen bereiken is het strooisel op en meter per meter kunnen wij echt voor moddereend gaan spelen, maar ja wie is hier weer de gebeten hond, die duivelse weermaker, als wij die even te pakken krijgen beleefd hij zijn beste dag niet.

We kunnen enkel besluiten dat het zeer spijtig is dat dit de organisatoren moet overkomen. Nochtans zij stonden garant voor een mooie aangename wandeldag, maar werden geenszins voor hun inspanningen beloond. Was het weer niet om over naar huis te schrijven, toch genoten wij achteraf van een ambachtelijk gebrouwen Karthuis.