Weervrouw Sabine beloofde ons een prachtig wandelweekend , de zon zou uitzonderlijk van de partij zijn maar de gevoelstemperaturen zouden door een snijdende wind eerder aan de lage kant liggen. Geen nood voor een wandelaar zolang het droog blijft zijn wij gelukkige mensen. En zo was het ook, toen wij het bloemendorp Westrozebeke zaterdagmorgen binnenreden voor deelname aan de “ krokustocht “.  De tweede kalkoenbout wandeling van Wsv Colliemolen, vertrekkend vanuit de vernieuwde jongensschool waar ons afstanden aangeboden werden tussen 6 en 24 km, parcours tussen weiden en velden, omgeven met grachten en prachtig groen.

Vanuit de school werden we onmiddellijk een kleine buurtwegel opgestuurd afgewisseld met een kleine oplopende weg die uit monde op de “ Tiendenberg” geflankeerd met een mooie veldkapel.

Van hier uit werden we de diepte in gestuurd, meteen het begin van een uitgesponnen landelijke verkenning. Lichtjes op en af lopend wandelden wij tussen de vele grote serres op het gehucht “Batavia“  een glazen dorp van plantenkwekerijen omgeven door landelijke huisjes en verzorgde boerderijen. De licht glooiende asfaltwegen loodsten ons door het vredig landschap, tussen spruitkoolvelden en velden vol knolselder 

Zo wandelden wij verder richting Staden met een passage aan het oude stationsgebouw van “Westroozebeke” , zo stond het te lezen. Maar wandelvriend Rik Vandewalle, wist het volgende te vertellen : “Dit station is eigenlijk het stationnetje van het gehucht Vijfwegen en ligt op grondgebied Staden, het was indertijd bestemd als op en afstapplaats voor de militairen die gekazerneerd waren te Houthulst en Poelkapelle. Nu werd het gerestaureerd als ontmoetingscentrum voor seniores en verenigingen”. Zo liepen wij het gehucht “ Vijfwegen “ binnen die zijn naam meekreeg door de vijf wegen die elkaar hier kruisen. Met een zicht op de Sint Elooikerk kwamen we ter hoogte van de jongensschool waar men een eerste keer kon rusten en er genieten van een heerlijk soepje met broodje.

Opnieuw gesterkt volden we nu een stukje drukke weg richting Staden tot aan de Makelbergstraat waar we opnieuw het agrarisch landschap op gestuurd werden. De rustige asfaltwegen volgden elkaar op en stilaan kregen wij een uitgebreid zicht op het bosrijk gebied rond het militair kamp van Houthulst of het “ Vrijheidsbos” . In de nabijheid van het bos bezorgde vriend Rik mij enige uitleg over tien gelijke huisjes : “ In de volksmond noemen ze dit de tien geboden, deze huizen werden in der tijd gebouwd voor de militairen die in de omliggende kazernes verbleven, nu zijn die nog gedeeltelijk bewoond.” Zo stapten we verder richting  Poelkapelle langs de “Colterdreef” een prachtig stukje natuur afgeboord met oude knotwilgen en diepe grachten, hier viel mijn oog op een oude in de gracht gedumpte TV , twee vrienden wandelaars probeerden nog het toestel aan de praat te krijgen met de hoop dat ze beelden zouden krijgen van de wielerwedstrijd te Handzame, een heerlijk moment van plezier al moet ik zeggen dat dergelijke vervuilers niet gewenst zijn bij natuurliefhebbers.

Even verder sloegen wij de oude spoorwegbedding Boezinge – Staden op met rechts van ons een zicht op de oude kazerne van Poelkapelle nu gedeeltelijk bewoond door vreemdelingen. Zo kwamen wij uiteindelijk terug aan de jongensschool op Vijfwegen waar we opnieuw konden rusten.

Op onze terugweg volgden wij nu gedeeltelijk de “Spillebeen” wandelroute, genoemd naar de plaatselijke schrijver Willy Spillebeen. Landelijk stapten wij verder naar de “Keuneleute” een golvende asfaltweg tevens een geliefkoost parcours voor wielerliefhebbers. Wij werden echter via een pittig klimmetje het omliggend bosje in gestuurd om het even vlug terug te verlaten en wat verder terug een klein bosdomein aan te doen, in der tijd aangeplant door het slachthuisbedrijf “ Westvlees” als verfraaiing van de natuur. Een mooi onverhard wandelpad tussen velden en weilanden zette ons af in de nabijheid van de “ Appelwijk” waar nog enkele kleine doorsteekpadjes hun opwachting maakten vooraleer wij het einde bereikten van deze mooie landelijke tocht.

Er heerste heel wat drukte in de nieuwe zaal , reeds meer dan 1000 wandelaars waren rond 13:00 uur de inschrijvingstafel gepasseerd op weg voor hun tweede stempeltje van de kalkoenbouten actie. Bij aankomst werden we nog getrakteerd met een zakje chips die wij lekker naar binnenwerkten met een heerlijke frisse pint. De vrienden van wandelclub Colliemolen kunnen terug blikken op een geslaagde organisatie .Tijdens ons gezellig samenzijn viel mijn oog op een kranig vrouwtje, het oudste lid van de organiserende club, in allerijl probeerde ik een gesprekje op gang te krijgen, wat aardig lukte. Hier volgt het verhaal van de 88 jarige Vercaigne Simonne .

“Ik was 60 jaar toen ik begon te wandelen, toen mijn man in 1995 kwam te sterven kon ik de verveling niet aan, het wandelen bracht verstrooiing. Gelukkig kan ik terugblikken op een goede gezondheid. Ik stapte reeds 17 keer de bedevaartstocht naar Halle en toen de minitocht ingevoerd werd in de 4-daagse van de IJzer in 1999 stapi k ieder jaar nog vier dagen de 16 km. Ik werd hiervoor verleden jaar nog in de bloemetjes gezet. Wandelen doe ik om bij de mensen te zijn en de eenzaamheid te verwerken. Ik hou vooral van de natuur , het programma groene vingers op TV wil ik zeker niet missen, wandelen is trouwens goed voor de gezondheid en men komt vooral op vele plaatsen die bij vele mensen niet gekend zijn. Ik ga vooral graag stappen in de Westhoek, daar is het uitzonderlijk gezellig en rustig. Met de auto rij ik niet meer, maar gelukkig bestaat het openbaar vervoer nog maar anderzijds kan ik nog rekenen op vriendinnen en clubvrienden die mij graag meenemen naar de wandelingen. Ik wandel op heden nog steeds parcours van 16 km en soms nog 3 dagen tijdens de week. Aan stoppen denk ik nog niet, nee zolang als het gaat zal ik verder stappen ik voel mij een gelukkige vrouw. Zo mijnheer weet je nu genoeg, want ik moet nu echt beginnen wandelen. “

Met deze woorden nam ik afscheid van het vrolijke vrouwtje met de hoop dat ik op deze ouderdom nog even vlijtig mag zijn als Simonne.

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

• fotoreportage ( Georges Ditillieu )
• fotoreportage ( Bernard Haeyaert )