Het heeft gesneeuwd deze nacht en er blaast een ijskoude wind wanneer ik met enkele Franstalige medestappers  rond de klok van 7 h. aan de marathon begin met een toertje door het nog ingeslapen dorp. Nogal wat grote bourgeoishuizen, nu en dan een boerenhof, steeds met hoge inrijpoort. Een eerste klimmetje komt er aan. In het vale morgenlicht krijgen wij een late kerstkaart aangeboden. De harde wind doet de sneeuw steeds opwaaien zodat wij nu en dan in een sneeuwwolk verdwijnen. Wij zakken tot Pin waar wij het bos intrekken. Iets verder, een jachtpaviljoentje voor controle 1 na 2,5km.

Er volgt een pracht van een sneeuwparkoers door het bos van Houdrée, steeds licht golvend tot onder ons de smaragdgroene vijvers van Frère Simon opduiken. Langs het beekje La Mouline gaat het bergaf tot het gelijknamige gehucht, waar welgeteld één huis staat. Nu terug het bos in, strak omhoog, dan opnieuw een duik tot de Etang Noir, waar wij achter de tuinmuur van de abdij van Orval tot de weg lopen. Wat later, rechtover de abdij een tentje met wat versteven medewerkers. Er staat 8,5km op de teller.

De abdij Notre-Dame van Orval, gesticht in 1132, is één van de meest opmerkelijke cisterciënzer abdijen van België. Weggedoken in een diepe vallei herbergt ze nog steeds een monnikengemeenschap. Wij lopen er helemaal rond, vervolgen dan tot de grote vijver voor het kasteel van Otreppe, dwarsen bij de hostellerie de grote weg en worden dan door het Bois de la Batie opgeslokt. Wij beginnen er aan met een knalharde klim, volgen boven paadjes en dreven tot een steile afdaling ons een eerste keer Frankrijk binnenstuurt, Bois Puilly et Charneux staat er op een plaatje. Enkele honderden meter verder zitten wij al terug in Belgenland om het bos van Florenville te bewandelen. Zonder dat je er erg in hebt sta je hier vlug zo’n 150m hoger om bij een zendmast op een plateau tussen de weiden door te lopen op een smal asfaltwegje . Populieren zuchten onder massa’s maretak, zo te zien stappen wij pal onder een vogeltrekroute, want hele zwermen komen laag over onze hoofden voorbij. Het zicht over de Ardennen is hier majestueus mooi. Diep beneden verschijnt een kerktoren, aan de andere kant, boven ons een dorp, welke kant gaat het uit ? Bij een ijzeren kruislieveheer onder een stokoude lindeboom, gaat het rechtsaf, het dal in. Villers devant Orval is een typisch langgerekt Gaumedorp, pal op de franse grens. Eerst nog tot de andere kant van het dorp waar in een garage controle 3 ligt na 17,6 km.

Wij lopen in een wijde boog door Villers om bij de oude “lavoir“ op het kerkplein te komen, dan voorbij de kiosk tot de grens waar het oude douanekantoortje nog steeds staat en dan volgt een rondje “La Douce France”. Op een asfaltwegje dat stilletjes oploopt volgen wij de loop van het snel vliedend riviertje de Marche. Boven verdwijnen wij achter een boerderij om tussen de velden en weiden rond het dorpje Margny te wandelen dat boven op een heuveltop ligt. Dit is een streek van heuveltjes en het gaat steeds op en af tot het nog geen postzegel grote dorpje Herbeuval. Je bent er voorbij en je weet niet dat je er was, enkele huizen, hier en daar een boerenhof . Nog een veldwegje en opeens nog eens een tentje waar ingeduffelde, verkleumde medewerkers ons na 21,8km staan op te wachten. Iemand binnenin maakt mij diets dat het hoog tijd is om energie bij te tanken. Dit is niet echt de uitgelezen plek , maar nood maakt wet . In no time de boterhammen naar binnen met een warme tas koffie en er terug vandoor.

 

Le Gros Terme, een heuvel om U tegen te zeggen, aartslastig met hoog stijgingspercentage en eindeloos lang. Als je boven komt weet je niet meer waar je het hebt. Een bosje door en dan sta je met je neus pal in de wind boven op een plateau. Uit een ooghoek loeren wij een laatste maal naar Margny en dan is het op een veldwegje vechten tegen een ijskoude wind die je in het gezicht snijdt. Iedereen gelukkig wanneer wij de beschutting van het bos terugvinden. Stilaan daalt het tot wij achter het kasteel van Otreppe een prachtige eikendreef inkomen waar de bomen versmachten onder de klimop. Het zicht op de abdij van Orval is hier indrukwekkend. Voor de abdij het tentje waar wij deze morgen reeds voorbijkwamen. Wij hebben er 29km opzitten.

Terug in Belgenland dus, terug tot de hostellerie, de weg over en nu rechtsaf op een paadje in het Bois de la Batie. Langs een heftig stroelend riviertje volgen wij dit pad dat steeds parallel loopt met de weg. Op meerdere plaatsen is het wegje versperd door omgevallen bomen. Over, onder, naast, dit is een heus hindernissenparkoers dat finaal eindigt met een “kaske“ om U tegen te zeggen. Wij blijven nu steeds bosdreven volgen, komen terug Frankrijk in, dicht bij het dorpje Williers, een halve draai rond de visvijvers van Chameleux en terug België binnen. Via bospaden van Le Grand en Le Petit Haut Chemin gaat het tot de laatste controlepost die even moet gezocht worden, want het traditionele tentje staat verborgen achter een camper, diep in het bos . Laatste controle na 36,8 km.

Een laatste maal nog wat bos, dan ploegen door een recente kaalkap om door de velden tot de watertoren te stappen. Vanaf hier gaat het steeds in dalende lijn, het spoor onder en wij bereiken Izel. Nog een stuk straat in, straat uit, een laatste klimmetje en onze 42km zitten er op .