Traditiegetrouw  op het eerste zondag van Maart organiseert wandelvereniging de Nacht van Vlaanderen hun wandelklassieker de “ Verloren Kosttocht” , vandaag reeds voor de 26ste keer en één van ’s lands succesrijkste wandelevenementen. Een wisselbekertocht met heel wat toeristische, historische en natuurlijke troeven, alles op kaart gezet door parcoursmeester en wandel architect Marc Verplancke , afstanden tussen de 4 en de 50km. Deze organisatie is tevens de openingstreffer van de Wandeltrofee West Vlaanderen, een wandelinitiatief voor liefhebbers van de lange afstanden. Ook wij tekenen vandaag in voor de 50km lange zwerftocht door het Houtland.

Vanuit zaal “De Mast” trekken we ons op gang richting het Torhoutse centrum en het “ Ravenshofpark “ of ook gekend als het domein “Couppé”. Voor velen in der tijd een onbekend kasteeltje maar ondertussen gerestaureerd , in het gebouw is het Torhoutse aardewerkmuseum en de dienst Toerisme in ondergebracht. Na een opvolgende stadsverkenning stuurde men ons de prachtige onverharde Hogeschuurwegel in , een slingerende weg tussen de kale velden opgekleurd door de opkomende zon. Hier opvolgend kregen wij een stukje van het Moereveldpad te verwerken, mooie graspaden  lieten ons meegenieten van de natuurlijke omgeving om verder een eerste maal te rusten in de Stedelijke Kinderboerderij.

Een schrale koude wind vergezelde ons toen we opnieuw het Moereveldpad opgestuurd werden , dit unieke Torhouts wandelpad is een  pracht van natuurdoorsteek dat zich op een zeldzame mooie en natuurlijke manier tussen weiden, akkers en langs meanders van beekjes slingert. Een wandelmonument waarin absolute stilte heerst. Het was effenaf genieten van deze prachtige natuur, gekruid met mooie panorama’s over de landelijke omgeving. Dit achter ons gelaten stapten wij nu langs rustige asfaltwegen richting de “Don Bosco” wijk waar de volgende rust gelegen was in zaal “ Bosgalm “ na 16 km.

Gesterkt door spijs en drank trokken we op weg naar het gehucht “De Revince” waar het gelijknamig wandelpad er zijn opwachting maakte. Na een privé doorsteek met een onverharde landwegel werden we afgezet op een rustige landelijke asfaltweg die ons aan het rand van het bos van Wijnendale bracht , waar ons opnieuw een stuk natuur opwachtte van de bovenste plank. De vele onverharde wandeldreven slingerden zich een weg door het dichte bos dat als landschap beschermd is sedert 1980. De diverse uitgezette routes laten ook een ruimere en avontuurlijkere verkenning van het bos toe, waarbij tal van infobordjes meer vertelden over de geschiedenis, de fauna en de flora die het bos ons verschaft. Even het bos uit en we kregen een prachtig zicht op het kasteel van Wijnendale en zijn domein die wij binnenliepen na eerst nog een zicht te werpen op het fraai gerestaureerde boskapel. Na een rondje rond het Kasteel die een heel rijke geschiedenis kent , nu zijn er verschillende delen van het kasteel open voor het publiek , een toeristische trekpleister voor Torhout. In de historische kasteelschuur kon na 24 km opnieuw gerust worden.

Nu werden we verder op weg gezet langs de opklimmende Ravenweg die ons op de heuvelrug afzette waar het Revinze wandelpad opnieuw zijn opwachting maakte gevolgd door enkele mooie onverharde veldwegels , opgevolgd met een natuurdoorsteek door een privé bosje , van waaruit ons uitgestrekte vergezichten aangeboden werden . Na enkele doorsteekpaden van de Don Bosco wijk mochten we na 28 km opnieuw rusten.

Als  start van het volgende gedeelte doorliepen we eventjes het domein van autobedrijf Decleir, de hoofdsponsor van de organiserende club, die ons vergaste op een gratis balpen en snoepje. Nu volgde er de beklimming van de historische Rockweide die indertijd gekend was als de tempel van “Rock Torhout” een evenement die nu jammerlijk verdwenen is. Eenmaal terug op de heuvelrug bewandelden wij opnieuw een stukje privé weg om afgezet te worden op de Groene 62, een prachtig fiets en wandelpad aangelegd op de zate van de oude spoorlijn Torhout – Oostende. Zo stapten wij het dorpje Wijnendale binnen en konden in de parochiezaal nog eens rusten, 35 km zaten er reeds op.

Het volgende gedeelte zou grotendeels gekruid worden in de omgeving van het kasteel d’ Aertrycke, waar via de dreef vlak voor de ingang van het kasteel een wijde boog gemaakt werd richting het privé bos van Pierre de Maere waar opnieuw mooie prachtige wandeldreven onder de voetzolen geschoven werden, kortom natuur op zijn best. Zo keerde men terug naar het kasteel gelegen in het prachtige Provinciaal Domein d’ Aertrycke. Mooie wandelpaden lieten ons kennis maken met het sprookjesachtig kasteel omringt door de prachtige tuin- en parkaanleg om vervolgens het domein te doorkruisen langs de vele intussen drassige natuurpaden , een parel van een natuurverkenning in alle rust en stilte vandaag doorbroken door de stappen en het gehijg van de wandelaars die opnieuw op weg waren naar de laatste rust van de dag te Wijnendale.

Ook de terugweg werd gekruid met heel wat natuur, het zou zijn naam verloren Kosttocht niet alle eer aandoen moest men de gelijknamige domeinen niet doorwandelen die borg staan voor een natuurlijke en avontuurlijke trek door een stukje ongerepte natuur langs mooie wandeldreven die zorgden voor een prachtige omzwerving doorheen dit natuurgebied dat slechts sporadisch voor het publiek opengesteld is, het blijft één van de hoogtepunten van deze organisatie. Nu bracht een lange wandeldreef ons ter hoogte van het prachtige domein “De Warande “ een stukje Ardennen op zijn Torhouts , aan de rand van de stad , met op en neerlopende wandelpaden tussen de hoge loofbomen , een schitterend en avontuurlijk wandelmonument en mooie afsluiter van dit schitterend wandelevenement . Een boogscheut verder was de eindbestemming van onze natuurlijke 50 km lange trektocht door de” Groene Long “ van het Houtland .

Met 3.300 deelnemers, waarvan een 180 tal stappers op de 50 km konden ze bij het Nacht van Vlaanderen team uiterst tevreden zijn. Vooral veel lof was er weggelegd voor parcoursmeester Marc Verplancke die ons eventjes te woord stond.

 “ Een goede wandeltocht staat en valt met mooie parcours. De wandelaars moeten een parcours onder de voeten geschoven worden dat hun wegbrengt van asfalt en beton, zoveel mogelijk buiten bereik van vervelend verkeer, jachtige drukte en stinkende uitlaatgassen. De wandelaar moet één worden met de natuur, daarom ben ik steeds op zoek naar eeuwenoude kerkwegels, veld -en bospaden aangevuld met doortochten door weiden en velden , nieuwe uitdagingen spreken mij aan. Ik ben vandaag een gelukkige parcoursmeester, iedereen was lovenswaardig over het aanbod van vandaag, maar het mag gerust gezegd worden een woordje van dank gaat vooral naar de vele medewerkers die vandaag paraat stonden tot het welslagen van onze organisatie. Ik ben moe maar voldaan .”

Aldus de overgelukkige Marc  die samen met voorzitter Frans Victor nog een heerlijke afsluiter naar binnen kapten.  

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

• fotoreportage ( Georges Ditillieu )
• fotoreportage ( Davy Moerman )