Ichtegem en haar deelgemeenten Bekegem en Eernegem zijn dorpen waar het aangenaam vertoeven is, midden het West-Vlaamse groen. Veel grote toeristische trekpleisters zijn er niet  maar des te meer is de natuur er puur en bieden wandelroutes als het Tijl & Nelepad of het dokter Bruwierpad een oase van rust doorheen het afwisselende landschap.

Dit bleek zaterdag ll. tijdens de lentetocht van wandelclub Koekelare , waarbij een 500 wandelaars konden genieten van de mooiste hoekjes die de streek rijk is. Ondermeer van op de Ruidenberg verkregen de wandelaars een uniek zicht op de Koeklaerenoene streek en konden allen de recent opengestelde provinciale Koekelareberg wandelroute ten zeerste appreciëren.

Bij de controlepost treffen we moeder  Jeannine Verlet en dochter Caroline Heuvicq gezellig pratend aan. De piekfijne clubuitrusting van de Keignaerttrippers dragen ze met een zekere fierheid. “ Dit versterkt het samenhorigheidsgevoel “: weten ze te vertellen. “Je wordt beter herkend en raakt zo sneller aan de praat met andere clubleden “, zegt Jeannine.   En voor een babbeltje zijn ze duidelijk niet verlegen.  “ Vroeger bestond ons wekelijks uitstapje uit een stadswandeling , gevolgd door een koffiekransje.  En ja daar hoorde ook nog wel een taartje bij “ schatert Jeannine.

“ ’t was op aanmoediging van mijn ma haar broer, tevens secretaris van de club, dat we zijn beginnen wandelen. Stappen in groepsverband is immers veel gezelliger en sportiever” , vult dochter Caroline aan.   Hun doel is fit te blijven in het leven en daarom wandelen ze toch gemiddeld zo’n 18 à 20km.  ‘Liefst niet te veel langs de macadam, want dit is veel lastiger dan door een bos of langs de velden hoor ‘ : weet moeder Jeannine te vertellen.

"We kiezen onze tochten veelal via de Marching en daarnaast willen we de jaarlijkse clubreis voor geen geld missen. Steeds een gezellig wedervaren tussen de clubleden. “ zegt Caroline.   “ Tot slot wil ik nog vragen aan de wandelaars om meer respect op te brengen voor alle medewerkers van wandeltochten.  Het zijn immers allemaal vrijwilligers en ze doen allen hun uiterste best om het de wandelaars naar hun zin te maken.  Zonder al die mensen geen wandeltochten, en dan zouden we verdorie in onze zetel moeten blijven of terug taartjes gaan eten “ lachen beide dames.

Tijdens de laatste meters van onze 21km tocht, komen we Joziana Koster en Rudy Roose uit Oostkamp tegen, beide lid van Wsv Nacht van Vlaanderen Torhout.

“ Aan een gezapig tempo stappen we steevast met ons tweetjes. Ondertussen zijn we reeds  5 jaar  lid van de wandelvereniging en hebben we een 9000 kilometers afgelegd. Zaterdag, zondag en zelfs in de week  geven we present voor een wandeltocht tussen de 15 à 20km “ zegt Rudy.  “  Dankzij de schoonbroer van mijn man, hebben we de wandelmicrobe te pakken “ , sluit Joziana aan.  “ Het spijt ons zelf dat we er niet vroeger aan begonnen zijn, we komen immers op zoveel mooie hoekjes en plekjes die je anders nooit zou leren kennen. Want er is wel altijd iets te observeren of te beleven tijdens een wandeling “.  “ Al stappend hebben we ondermeer heel mooie herinneringen aan de 4-daagse van Dieven in Nederland “ , vertelt Rudy.  “ En ook dit jaar gaan we er terug, nietwaar moeder ? “  en weg waren ze … 

 Na onze tocht worden wij in de zaal  bediend door Verhelst Anne-Marie. Zij en haar echtgenoot De Vriendt Urbain zijn reeds 29 jaar aangesloten bij Wandelclub Koekelare.

“ De club stond nog in haar kinderschoenen toen we aansloten, we zijn dan ook één van de oudste clubleden van Wandelclub Koekelare. Wanneer onze club een tocht inricht zijn we steeds paraat als vaste medewerker. Ikzelf ben verantwoordelijk voor de bediening van warme dranken. Een taak die ik met hart en ziel vervul “, aldus Anne-Marie.

Zelf wandelt Anne-Marie met haar man ieder weekend , weliswaar door fysieke problemen noodgedwongen op de kleine afstand of maximaal een 10-tal kilometers.

“ We kiezen meestal een tocht uit in de nabije omgeving. Allez voor op zondag dan , want ’s namiddags ga ik samen met Urbain naar de voetbal. Om er voor mijn zoon te supporteren.  Ja wandelen houdt ons sterk, alleen merken we de laatste tijd meer en meer op dat op de korte afstand geen rust is voorzien. Niet uit ‘noodzaak’ hoor, maar vooral voor een sanitaire stop “.