We hadden al veel wilde en bizarre geruchten gehoord omtrent de inrichtingen van wandelclub NVG Ieper : wandelen met een papiertje in de hand , nummertjes volgen , wandelen langs netwerken en zomeer.  Tot hiertoe waren we om de één of andere reden nog nooit geraakt op de flanken van de Rodeberg , van waaruit de wandelvereniging steevast haar tochten inricht.  

Zondag ll. was het dan zover, een ontluikend schitterende ochtend bracht ons naar het hartje van Heuvelland en zaal Wielewaal. Voorzitter Freddy Rogghe en zijn equipe bleven zowaar inderdaad  het Heuvellandse wandelnetwerk en hun papiertje trouw,  DOCH vier schitterende ‘uitgepijlde’ lussen zouden ons op een adembenemende wijze laten genieten van één der mooiste uithoekjes van ons Vlaanderenland.

Reeds bij de start , wisten we waar het vandaag allemaal om te doen was, toen een eerste stevige veldweg in het zog van de Heuvellandse kabelbaan en talrijke wijnranken ons het glooiend landschap tussen Baneberg en de knollenpuist van de Vidaigneberg instuurde. Het werd de aanzet van een heerlijk stukje wandelen midden frivole veldwegels , holle paden , stevig op en neerdalend langs vlonderpaden en unieke landschapsbeelden. Waarna een gezellig verend bospad ijlings langs het natuurreservaat ‘ Marguerite Yourcenar ‘ op de flanken van de Zwarte Berg ons nu eens wel, dan weer niet over de Franse staatsgrens bracht.   En nog was de kous niet af toen aan de Ponderosa een heus éénmans-brokkenpad ons de hoogte injoeg en liet uitmonden in het gezellige uitgangsdecor van ‘ le Mont Noir ‘ met zijn talrijke boetiekjes en staminees. Zaal Wielewaal lag voor het grijpen na zes wel echt beklijvende kilometers.

Meteen werd lus twee aangevat in de boslomer van de stevige Rode Berg, waarna aan het aftandse vakantiedomein Cosmos, enkele potige holle paden ons al vlug weer naar omlaag stuurden in de richting van Loker , een onooglijk dorpje waarbij zich in de verte het fraai torenspel van de Sint Petruskerk ontvouwde. Eventjes maar hadden we het klim- & klauterwerk achter de rug , toen we een  lus rond het natuurreservaat van de Eeuwenhoutheuvel aanvatten en steevast enkele doorkijkjes op de memorabele Kemmelberg en het folkdorp Dranouter meepikten. Gestaag mochten we wat later de beklimming van de Baneberg aanvatten, eentje die we zo in onze knokken voelden nazinderen alvorens een tweede maal de bomvolle zaal Wielewaal te bereiken.

Bijzonder uitgelaten volgde lus drie, onmiddellijk de dieperik in via de  Schomminkel. Het zou de aanzat gaan betekenen van een ware plejade aan schitterende karrensporen en wegels van het Tweebergenwandelpad. Flanerend tussen de ontwakende velden door konden we neerkijken op de karakteristieke contouren van het Heuvelland en de pittoreske dorpskern van Westouter met haar Sint-Eligiuskerk. Waarna de flanken van de Sulferberg ons een tijdlang koest dienden te houden. Wie dacht dat het betere klauterwerk nu achter de rug was kwam bedrogen uit, een zoveelste stukje onverhard bracht ons naar de Hellegatstraat en dan zullen we het geweten hebben , als volleerde Flandriens hesen we ons omhoog langs de robuuste contouren van de  Rode Berg tot aan de voet van zaal Wielewaal.

Net op tijd om onze boterhammetjes aan te spreken alvorens de laatste zes kilometer aan te vatten. Uiteraard ook nu weer doorspekt met heerlijke veldwegels rond de Broekelzen en de silhouetten van de Rode & Zwarte berg die zich tegen de horizon aftekenden. Eventjes leek het erop dat het gezellig pad die we volgden ons de richting zou uitsturen van Berthen, waarbij de Catsberg zich aan de horizon breed uitsponde. Doch het ging eerder naar Westouter met de Hille  en de Hoge Voute , waarna we de Schomminkel in stijgende lijn mochten gaan opdraven tot aan de eindmeet van deze succulente NVG tocht.

Geniet mee van enkele fotoreportage :

• fotoreportage ( Stefaan Bailleur )
• fotoreportage ( Bernard Haeyaert )