Na een uitbundige culinaire avond geraak ik deze morgen wat moeilijk uit mijn warme bedstee, het doet wat pijn om de eerste stappen te zetten en op de koop toe trekt mijn linker kuit uiterst pijnlijk samen door een hardnekkige kramp. Als ik na een kattenwasje beneden kom blijken mijn pistoletjes reeds vakkundig gesmeerd en verpakt, er ligt een appeltje klaar en mijn wandeltenue hangt rimpelloos over de leuning van de stoel. Hoe gaat het spreekwoord ook alweer : “Achter elke sterke wandelaar staat er een nog sterkere vrouw”, ik weet niet als dit een correct gezegde is maar wat mij betreft mag deze uitspraak opgenomen worden in de dikke Van Dale.

Na een korte rit bereiken we Hertsberge van waaruit de Godelievestappers er hun bossentocht zullen organiseren, deze deelgemeente van Oostkamp ligt midden een bosrijke regio die zeer geliefd is in wandelmiddens. “Eigenlijk hebben wij een dankbaar wandelgebied”, verteld voorzitster Marie-Claude Deilgat me. En inderdaad, de Ruddervoordse wandelclub realiseerde de laatste tijd heel wat mooie wandeltochten; een groot deel van zijn succes heeft het te danken aan parcoursmeester Gilbert Meulemeester die ondanks zijn heupproblemen telkens een magistrale omloop weet uit te pijlen.

Uit het ruime aanbod kiezen we vandaag voor de langste afstand van 22,5km die volgens het uitgetekende plan een overdosis bossen zal bevatten. Hertsberge is gekend voor zijn residentiële villa’s die midden het groen zijn opgetrokken en net tussen deze extreme woningen stappen we onze eerste kilometer. Algauw krijgen we een eerste wegel onder de voeten geschoven die het beste doet hopen voor het vervolg van deze bossentocht; een aangename dreef toont ons de achterzijde van enkele uitlopende tuinen om wat later op de bosrand een fantastisch pad in te slaan. Deze wegel wordt steeds smaller en kortelings later mondt dit spoor uit op een zoveelste bosdreef die ons wat later naar de “Blauwhuisbossen” loodst. De ene wegel volgt de andere op en als we na 6km onze eerste rustpost bereiken op het gehucht “Wildenburg” zijn we uiterst content.

Tot een eeuw geleden stond er hier een kasteel dat bewoond werd door een lokale notabele, in de omliggende bossen die een uitloper zijn van het meer gekende “Bulskampveld” zullen we onze mooie wandeltocht vervolgen. Op de rand van het bos neemt een uitmuntende wegel ons op sleeptouw om tien minuutjes later dwars door het erf van een boerderij opnieuw enkele prachtige bospaden te betreden. Het is en blijft een sublieme wandeling die dit beklijvende niveau zal aanhouden tot op het einde. Plots verlaten we het bos en stappen weeral naar het schooltje in “Wildenburg” om van een hartig soepje te kunnen genieten.

Een volgend traject van 6,6km zal ons in de richting van Beernem sturen alwaar we in het plaatselijke St-Amandusinstituut onze laatste rustpost zullen aantreffen. Alvorens we deze ruime zaal betreden wacht er ons nog een subliem bossentraject door onder andere de Vagevuurbossen. Kaarsrechte, brede dreven zullen in deze ‘vurige’ bossen plaats maken voor smalle, golvende en zacht verende paadjes die ons zullen verbazen. Ik hoor hier nog net wandelaars vertellen dat deze tocht uitmuntend is bepijld en gelijk hebben ze want de gele wijzers leiden ons foutloos door deze dichtbegroeide zone. Met de blauwgeschilderde sporthal van het instituut in het vizier stappen we nog een extra ommetje vooraleer we onze laatste stempel kunnen afhalen.

Op het plaatselijke wandelpad dwarsen we nu een heideveldje om net hierna het provinciaal domein “Lippengoed-Bulskampveld” te betreden. Tussen de rhododendrons wandelen we nu gezwind verder en maken uitgebreid kennis met dit 232ha groot wandelparadijs. Midden dit gebied vinden we het mooie kasteel terug dat omgeven is door een prachtig aangelegde kasteeltuin. We maken een halve lus rond het gebouw om hierna via een lange dreef opnieuw Hertsberge te naderen. Ik maak hier kennis met een koppel uit het Hageland dat verrast is door de schoonheid van deze streek en zich afvraagt hoe het komt dat er geen modder ligt want op een plas na liggen de bossen er bijzonder droog bij.

Met de toren van de pittoreske Sint-Joanneskerk in het zicht kiest Gilbert nog voor een ommetje langs enkele exuberante villa’s alvorens de tevreden wandelaars de zaal binnen te sturen. Terwijl ik na deze schitterende wandeling van een frisse Duvel geniet denk ik eraan om deze Bossentocht in mijn wandelagenda met stip aan te duiden voor volgend jaar. Ik merk nog op dat iemand de parcoursmeester spontaan de hand schud en hem feliciteert met deze magistrale wandeling; een gebaar dat hier ten zeerste op zijn plaats is en dat je de dag van vandaag veel te weinig ziet want ere wie ere toekomt.

MEER FOTO's >>>