De Curieusstappers Ieper hadden ons een bosrijke wandeling ten zuiden van de Kattestad beloofd.  Wandelen door een glooiend , maar ronduit prachtig landschap, waarbij de herinneringen aan de Eerste Wereldoorlog nooit veraf waren, werden aan elkaar gekoppeld. Troeven als Zillebeke vijver en het Provinciaal domein “De Palingbeek” maakten van het geheel een leuke natuurwandeling.

Vandaag werden we dan ook een omloop onder de voeten geschoven, waar we U tegen konden zeggen. Verantwoordelijk hiervoor was parcoursbouwer Valentijn Despeghel.  We kunnen het dan ook niet nalaten hem voor zijn ‘perfecte’ organisatie te feliciteren. Valentijn is dan ook ‘ de spil’ rond deze Curieuze wandeling.  

“ Buiten een 15-tal medewerkers, ben ik wel het manusje-van-alles binnen de Curieusstappers afdeling Ieper “, vertelt Valentijn.  “ In feite ben ik het wandelen en uitstippelen van omlopen met de ‘paplepel’ ingegeven , mijn pa Eric zet immers de wandelingen van Nooit Moe Boezinge ‘op poot’.  Zelf pik ik , op aanraden eigenlijk van mijn pa en wanneer de tijd het toelaat, een wandeling mee van een 20-tal kilometer.  Ik ben een tevreden man vandaag, het aantal deelnemers overstijgt onze verwachtingen en allen waren vol lof omtrent de parkoersen.  Tegen de middag was onze voorraad soep en broodjes weliswaar opgesoupeerd, waarvoor onze excuses, maar misschien beter zo dan met een grote hoeveelheid te blijven zitten. Wat me wel enorm verbaasd is het aantal ‘zwart wandelaars’ die ik in de vroege ochtend reeds tegenkwam bij het controleren van de omlopen. Kunnen ze dan echt niet wachten tot het inschrijvingslokaal opengaat ?  Daar moet echt iets mee worden aangevangen, neem aan dat er dan iets gebeurd onderweg , wie zal dan de kaars uitblazen ? “ sluit Valentijn af.

Even later zien we het gezin Wolters binnenkomen. Samen met de zonen Jens en Brent (beide 9 jaar) hebben ze er 20km opzitten. Hoe krijg je het voor mekaar om twee pagadders zo aan het wandelen te brengen, stellen we ons de vraag.  Vader Koen stapt reeds sinds 1986, terwijl zijn echtgenote Martine hem sedert 1994 vervoegde. “ We zijn aangesloten bij de Heuvellandstappers en eerst ging onze tweeling mee in de buggy “, zegt Koen.  “ Maar algauw wilden ze zelf ook eens een stapje zetten en wanneer ze moe waren hop terug de buggy in en wat later weer even vlug uit “, vult mama Martine aan.    “ Zo hebben ze dit allemaal stilaan opgebouwd en nu ze bijna 10 worden stappen ze zonder morren elke zondag zonder moeite 15 à 20km. Allez zonder morren, ’t is te zeggen zolang er maar iets te beleven is en liefst geen asfaltwegen “ zegt vader Koen.   “ O ja , geef ons maar veel modder en boswegen , hoe moeilijker en avontuurlijker des te beter “ schateren beide rakkers aan. Hun tochten zoeken ze uit via marching of het clubblad, maar ze laten zich geenszins beïnvloeden door het feit of het nu een wisselbekertocht is of niet. De streek, de natuur en de schoonheid bepalen de keuze.   “ Regelmatig nemen we zelf de trein om te gaan wandelen, dat is altijd een beetje reizen hé “ zegt Koen : ‘ ja wat wil je, ik moet toch een beetje reclame maken voor mijne boetiek hé “.
Koen werkt inderdaad bij de NMBS en iedere derde donderdag van de maand gaat hij samen met enkele collega’s van het werk op stap.   ‘ Dit jaar is onze vakantie zelf in het teken van wandelen gepland, we trekken naar Oostenrijk , het wandelparadijs “, zegt Koen.  “  Onze kerels kijken er reeds naar uit , ze houden van de bergen, zijn nergens bang van , zolang ze maar kunnen ravotten en zich amuseren “, vult mama Martine aan.  "Een 10 daagse trektocht is één van onze dromen, maar daar zullen we nog eventjes mee wachten, tot de jongens wat ouder zijn. Jammer dat er zo weinig jonge mensen te zien zijn op de wandeltochten, het is nochtans gezond en gezellig zo samen met het hele gezin op stap “ sluit Koen af.

Het gelach van 2 vrolijke dames tijdens de tocht trekt onze aandacht.  Het blijken Verleene Suzanne en Derycke Nicole te zijn , sinds vorig jaar aangesloten bij WTC Nieuwpoort.  Met een klein wit ei in de hand vragen ze indien we weten van welke vogel het is. We zijn geen vogelkenner en moeten hun het antwoord schuldig blijven.    “ ja we zijn verdorie twee levensgenieters zulle en lachen ne keer graag “ zegt Nicole “ nochtans twee jaar terug viel ik in een zwart gat bij het overlijden van mijn man. “  Nicole verhuisde intussentijd van Brussel naar Nieuwpoort ‘ back to the roots’ en leerde er tijdens een senioren dansnamiddag toevallig Suzanne kennen.   “ Sindsdien zijn we onafscheidelijk “ zegt Suzanne “ dank zei Nicole die voordien al enkele jaren vertrouwd was met de wandelsport was dit voor mij een nieuwe uitdaging en ervaring.  En zie ondertussen wandelen we elke zondag, ’s zomers een kilometer of twintig en in de winter zo rond de vijftien. “.  “ Geef ons maar de streke rond de Ijzer , lekker om uit te waaien en wat met ons tweetjes af te lachen “ weet Nicole :“ Alleen jammer dat we zoveel zwerfvuil tegenkomen langs de kleine wegen of in de sloten , allez wie laat dat nu allemaal achter , ’t is een schande. "  En we hebben grootse plannen, in september trekken we er met de rugzak op uit in Bretagne. En als dat meevalt gaan we trainen voor Compostella hé Suzanne. “. En weg waren ze de dames. 

MEER FOTO's >>>>