Ondanks een uurtje minder slaap stonden we netjes op tijd op het treinperron om naar Antwerpen te sporen. Ook de NMBS lijkt goed wakker, want we haalden nog een overstap in Brugge die normaal als onhaalbaar wordt bestempeld en kwamen dan ook iets vroeger dan verwacht aan in het indrukwekkende station in Antwerpen. Op enkele verdwaalde buitenlanders en de ochtendlijke reinigingsdienst na, leidden de lege Keyserlei en Meir me naar de St.-Annatunnel. We werden immers op Linkeroever verwacht, voor de Stroboerse St-Annatocht, een tocht van 38 kilometer.

  

Tegelpaadjes wisselden al meteen af met enkele leuke, onverharde éénmanspaadjes om ons doorheen enkele woonblokken naar het St.-Annabos te voeren. Rond 1150 werd de grond gewonnen door de Schelde af te dijken en de grond op te spuiten. Het 92ha grote bos werd geplant voor de houtproductie en om de grond te ontwateren, in afwachting van de bouw van nieuwe woonblokken. Uitsluitend populieren werden er aangeplant, waardoor het weinig ecologische waarde bezit. Ondanks die eentonigheid zorgde het bos ervoor dat het natuurlijke gehalte van de tocht direct met een flinke ruk de hoogte ingejaagd werd. Heel even ruilden we het bosje voor een strookje kasseien om al snel terug het bos in te duiken. Wat verder werden we alleen op pad gestuurd, een solostukje die ons duidelijk maakte dat ook konijnen hier hun intrek hebben genomen...Toch minstens één.

Het is heerlijk toeven op de zalige bospaden tot we een tweede keer het bos kortstondig verlaten om een momentje aan de voet van de Scheldedijk te stappen. De lokroep van het bos is echter te groot en we keerden dan ook terug het bos in. Ettelijke boskilometers verder belandden we via een voetbalveldje opnieuw in de bewoonde wereld. We dwarsten even een brede laan om via een volgende natuurzone naar de eerste controle te stappen. We rondden het gebouw en gingen op het natuurlijke elan verder met een doorsteek over de hondenweide en stapten even verder het natuurgebied Middenvijver binnen. Begin jaren '70 werd het gebied hoog opgespoten met grond die bij havenwerken was vrijgekomen. Hierdoor veranderde het oorspronkelijk natte polderlandschap in een droog en schraal terrein. Het gebied werd echter recent heringericht en voorzien van een grote waterplas en verschillende waterlopen en er werden 38.000 nieuwe planten aangeplant. Aanvankelijk zanderige paden leidden ons heerlijk naar grindpaden die ons slingerden naar de uitgang wijzen.

We konden een eindje uitblazen terwijl we via een brede baan de ring rond Antwerpen dwarsten. Bij het binnenstappen van Zwijndrecht lag al een volgend natuurgebied te wachten, het Vlietbos. Ook hier werd het poldergebied opgevuld met baggerspecie, dit keer voor en na WO II. Spontaan ontwikkelde zich er een waardevolle biotoop met berken in de droge gedeeltes en wilgen in de vochtige stukken. Smalle paadjes stuurden ons doorheen het gebied om even een kort strookje verhard te nemen en het Vredesbos in te wandelen. Het bos, dat nog maar één jaar oud is, zette ons op weg naar het centrum van Zwijndrecht. Een openluchtmis was er in volle gang, wij staken ons katholiek zieltje echter snel twee verdiepingen onder de grond om er meteen ook een stempel op te halen.

Eens terug bovengronds is de misviering afgelopen en gingen we langs het plaatselijke kerkhof naar een Geboortepark, oud en nieuw verenigd op slechts enkele meters. Als we het paadje langs de voetbalvelden achter ons gelaten hadden, liepen we voor het eerst lange tijd verhard. We kropen naar de N49, om even de rand ervan te volgen tot een bosje ons opnieuw een strook onverhard voor de voeten schoof. Het kleine groepje populieren toonden we al snel terug onze rug door een lange, rechte betonbaan te volgen. Aan het einde van de weg lag de controle om de linkerhoek, wij draaiden weliswaar rechtsaf voor een ommetje dat ons een tweede keer naar de N49 leidde. We volgden deze tot de provinciegrens en zwenkten er af op de Defensieve dijk. In 1860 werd beslist dat Antwerpen dienst zou doen als Nationaal Reduit. In oorlogstijd zouden de regering en het leger hier stand moeten houden tot er hulp kwam van andere landen. Rond de stad werd een fortengordel aangelegd die al snel te zwak zou blijken tegen de toenemende artilleriekracht. Er werd een tweede gordel gebouwd, verder van de stad. Tussen het Fort Zwijndrecht en Fort St.-Marie werd een defensieve dijk aangelegd die moest voorkomen dat Linkeroever zou overstromen. Langs de dijk bevonden zich 2 verdedigingswerken, de put van Fien en Half Maan, waar we de dijk verlieten. Het zijn omwalde uitsteeksels, gericht naar de mogelijke tegenstanders. In café de Smoutpot, even verder, mochten we nog eens rusten en ons middagmaal verorberen.

Via wat kalme straatjes trokken we verder richting Melsele, de tot nu toe blauwe hemel ruimde stilaan plaats voor donkere wolken, wat licht gedruppel volgt. We dwarsten de eindhalte van een tramlijn en volgden een klein betonbaantje naar een dubbele spoorovergang. De eerste is voor goederenverkeer richting Waaslandhaven, de tweede de drukke spoorlijn Gent-Antwerpen. Iets verder bereikten we het Fort van Zwijndrecht, al kregen we er niet veel van te zien. Het militaire domein is stevig omheind en liet ons enkel een glimp van een vijver. Een half rondje rond het domein lieten we de omheining achter en wandelden een eind door een industriezone om over de E17 te bogen en Burcht binnen te stappen. Nattere straatjes wachtten aan de andere kant, de druppels van daarnet waren blijkbaar een schampschot. Een klein, onverhard paadje voerde ons langs een bosje naar een woonwijk. Gelukkig kozen we een slingerend betonweggetje doorheen wat beplanting aan de rand van de wijk. Uitstel betekent echter geen afstel, want het einde van het slingerpad zette ons af op een bewoonde straat. De plaatselijke voetbalploeg is er bezig met een match, wij werden het kasseibaantje langs het veld opgestuurd en mochten naast de tennisvelden overschakelen op een leuk stukje onverhard. De brede Schelde lonkte tussen de bomen door. We doken nog eens het centrum in en zochten in een plaatselijk cafeetje nog eens een controle.

Langs de St.-Martinuskerk zochten we de oever van de Schelde. Eens we Burcht verlaten, moesten we de rivier van wat verder bekijken langs een lange, saaie baan die ons aan de andere kant langs de Burchtse Weel voerde. Het natuurgebied wordt momenteel volledig heringericht, zo komt er een verbinding met de Schelde, waardoor het gebied een slikken- en schorrengebied wordt. Door de werken is het tijdelijk niet toegankelijk, zodat we verder de brede Beatrijslaan volgden. Wat verder stapten we boven de ingang van de befaamde Kennedytunnel, waarin de Antwerpse ring en de spoorweg onder de Schelde naar rechteroever rijden. We mochten eindelijk de  baan verlaten en de oever van het Galgenweel bewandelen. Zanderige paden leidden rond de 47 hectare grote waterplas, waar een vloot zeilboten aan een wedstrijd bezig lijken. Regels van zeilen ken ik toch niet, dus ging ik maar verder om aan het moderne kerkje van St.-Anna een laatste keer halt te houden.

Al snel werden we door de straten terug naar de oever van de Schelde gebracht, waar we aan de St.-Annatunnel een wandelpaadje opzochten die ons langs enkele speelpleintje voerde, met zicht op de Antwerpse skyline aan de andere kant van de Schelde. We bleven het paadje volgen doorheen een jachthaventje om aan een uit Limburg geïmporteerde molen het strand van St.-Anneke op te stappen. Alhoewel strand een groot woord is voor wat aangespoelde zandkorrels op de Scheldedijk waaruit enkele horecazaken munt proberen slaan. Na het verlaten van het strand werden we nog op een ommetje getrakteerd doorheen een bosje en een eindje langs de Scheldedijk, vooraleer we samen met de kortere afstanden naar de startzaal terug te keren.

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

• fotoreportage ( Davy Moerman )
• fotoreportage ( Anny & Chris )
• fotoreportage ( Marc Lauwaert )