|
In het landelijke Moorslede kan je er niet omheen: alles in de gemeente draait rond Pater Constant Lievens. Op het marktplein staat een levensgroot ruiterbeeld, een plaatselijke route werd naar hem genoemd en het Lievensmuseum ‘Bunderhove’ brengt aan de hand van documenten, foto’s en levendige taferelen een beeld van het leven van de missionaris. Geboren als boerenzoon uit een gezin van elf kinderen droomde hij er als tiener al van om missionaris te worden. Uiteindelijk trad hij toe tot de jezuïetenorde en werd in 1880 apostel van het Chota Nagpur in India, waar totale uitputting en ziekte hem op 37-jarige leeftijd het leven zouden kosten.  Al enkele jaren organiseren de Velodroomvrienden naar deze uitzonderlijke man een Pater Lievenstocht. Landelijke wegen en ongekende uithoekjes door een typisch agrarische streek brachten de wandelaars zaterdag ll. langs glooiende akkers, groene weiden, talloze boerenslagen, authentieke kapelletjes en oude hoeves, daar alwaar pater Lievens destijds zijn jeugd beleefde.
Binnen de Velodroomvrienden is Mieke Louage, kwaliteitsverantwoordelijke en staat ze sinds 2006 eveneens in voor het onderhoud van de clubwebsite. Meteen de reden om eens te polsen naar haar gedrevenheid. “ We vormen weliswaar met onze 122 leden een kleine levenslustige wandelvereniging en weten onder voorzitterschap van Frans Wydooghe best ons mannetje-vrouwtje te staan hoor binnen de wandelwereld. Vandaag staan zo’n 30-tal leden paraat om de wandelaars op hun wenken te bedienen. Als cateringverantwoordelijke mag ik er best prat op gaan een ruim assortiment aan de deelnemers te kunnen aanbieden. Niet enkel onze ‘stutten’ met kaas en hesp , maar ook onze braadworsten en croque-monsieurs gaan vandaag gretig over de toonbank “. “ Ook onze versgesmaakte soep valt in de smaak , wat wil je eigen fabrikaat smaakt best. Maar liefst 210 liter hebben we klaargemaakt waarbij we reeds van vrijdag om zes uur ’s ochtends achter het fornuis stonden. Tijdens de koude winterdagen, plaatsen we erwtensoep met spekblokjes op het menu … een delicatesse ! “schatert Mieke.
Op zondag wandelt ze steevast met haar partner, tevens secretaris van de Velodroomvrienden, een 10-tal kilometer. “ Meestal bij de burenclubs, die steevast ook aan onze tochten deelnemen, zoals onze Koude Neuzentocht in december. Voor mij de gezelligste clubwandeling, dan worden de deelnemers immers op allerhande fratsen vergast en duiken bizarre figuren uit het duister op. “ “ Wat ik echter niet begrijp is dat sommige wandelaars het zo moeilijk hebben met het tonen van hun lidkaart. Als ze gaan winkelen zijn ze waarschijnlijk wel de eerste om hun kortingbons uit te halen , maar oh wee als men aan de inschrijvingstafel zegt dat ze 1.5 euro moeten betalen , dan waait er wat “. In plaats dat elkeen het als een spontaan gebaar zou aanzien, zou voor elkeen veel aangenamer worden “. Enfin , ‘k ga wat verder moeten doen “ , zegt de kwieke Mieke, en al glimlachend ruimt ze verder de tafels af.
Iets verder beide getooid in de rode clubkleuren van wandelclub Aalter , treffen we Heymans Luc en Vanhees Carina uit Wetteren. Carina is reeds sedert 1991 lid van de Aalterse wandelclub, en was bijzonder fier te kunnen melden dat ze vandaag de kaap van 10.000km heeft overschreden. “ Het begon allemaal met het lezen van een reclame over een wandeltocht. Uit nieuwsgierigheid ben ik eens ter plaatse gaan kijken en het idee beviel me zo goed dat ik maar meteen lid werd. “ , aldus Carina. “ In 2005 volgde Luc en sedertdien wandelen we samen zowel op zaterdag, zondag en indien mogelijk zelfs tijdens de week." " We zoeken liefst de organisaties op in dorpjes en steden waar we niet zijn geweest. Per dag nemen we dan deel aan 2 verschillende tochten telkens op de kleinste afstand. Zo verkennen we heel België, ja zelfs Nederland en het Groot-Hertegdom zijn niet te ver voor ons “ , aldus Luc. “ Vroeger gingen de kinderen mee op stap , maar ja ondertussen hebben ze andere interesses hé. Jammer dat de jeugd en families de weg naar de wandelsport niet zo gauw vinden, want samen als gezin stappen is best leuk “, aldus Carina.
“ Wat misschien beter zou kunnen op de organisaties is ook de terugweg naar de snelweg of grote baan aan te duiden. Of de mensen die met de trein komen meer mogelijkheden aan te bieden. Neem nu het voorbeeld van de Aviflorastappers : wel op regelmatige tijdstippen is een pendeldienst voorzien van en naar het station. Dat is service bieden naar de deelnemers toe “, sluit Luc af.
Nog zeker 50 jaar samen wandelen, is hun motto … want inderdaad stilstaan is immers achteruitgaan.
|