Johan Dedeyster is een 51 jarige moedige kerel die een hevige strijd levert tegen de kwalijkste ziekte die er bestaat, namelijk “kanker”. Deze ziekte probeert hij zoveel mogelijk te verdringen door te gaan wandelen, dit doet hij voornamelijk samen met zijn vrouwtje Sabine Durnez beiden in de outfit van de Michiel Mispelon vrienden, wij zouden eigenlijk kunnen zeggen, zij namen een tweede start want het was in de jaren 1990 dat Johan de wandelkriebels kreeg, toen reeds trok  hij  samen met zijn gezin regelmatig op stap hetzij met de twee kinderen Tania en Mario in de buggy , al gelang de weersomstandigheden stapten zij toen tussen de 6 en 20 kilometer.

WAG : Hoe begon de wandelsport voor U ?

“ In mijn jonge jaren was ik een sportieve kerel, ik had een zware legerdienst en moest 2 à 3 keer in de week 12km lopen. Mijn fysiek was toen tip top in orde. In het begin van onze huwelijksjaren besloten ik en Sabine te gaan wandelen en sloten ons aan bij een Koekelaarse wandelclub. Vlug kwamen er onze twee kinderen, daarbij nog volle dagen werken en je weet wel, er was tijdgebrek, dus het wandelen werd stopgezet. Maar de microbe is nooit weg geweest want toen de kinderen een paar jaar ouder werden haalden wij de wandelschoenen terug van onder het stof, dumpten de kinderen in de buggy en terug waren wij op stap. Ditmaal lieten wij ons aansluiten bij de Michiel  Mispelon vrienden uit Handzame, aangezien de voorzitter mijn naaste buurman is. Ik zette mij volledig op het wandelen, een deugddoende sport waarbij men veel vrienden leert kennen. Vrij vlug nam ik tochten tot 20km voor mijn rekening. Ons gans gezien zijn intussen ook helpers geworden binnen de club en onlangs ben ik toe getreden tot de bestuurskern .”

WAG : Wanneer kwam het eerste bericht van uw ziekte ?

“ De eerste symptomen werden ontdekt tijdens een medisch onderzoek op mijn werk in mei 2005. Er werd een tumor ontdekt (kwaadaardig) in de urineleider. Tijdens een operatie werd een nier verwijderd. Na 3 maanden kon ik terug werken en begon ik dus opnieuw te stappen maar in 2007 kwam de ziekte terug en kreeg ik chemotherapie . Na een tijdje herbegon ik mijn wandelactiviteiten , maar opnieuw liet de ziekte mij niet los en in 2009 moest ik opnieuw chemo ondergaan. Gelukkig is alles nu stabiel. Van werken is geen sprake meer maar ik heb nooit mijn kop laten hangen, ik zei altijd,  Johan jongen, je moet vooruit kijken, je hebt een prachtige vrouw en 2 goeie kinderen, daarvoor doe je het .”

WAG : Waar blijf je de moed halen om opnieuw te gaan stappen ?

“ Het wandelen heeft me een kick, ik herleef als ik gewandeld heb en ben dan blij met mijn prestatie die ik geleverd heb. Ik wandel zoveel mogelijk, als mijn gezondheid het toelaat, dit doe ik het liefst in de bossen rond Beernem en ook in de streken  gekruid met mooie vergezichten zoals in de Vlaamse Ardennen rond Ronse, daar is het echt prachtig. In het weekend wandel ik steeds samen met Sabine die er een flinke tred op nahoud, menigmaal moet ik haar aanmanen het een beetje kalmer aan te doen. In de weekdagen trek ik er alleen op uit en wandel meestal in het gezelschap van een of ander vriend . Maar ik heb ook nog moeilijke tijden en dan kan ik gelukkig rekenen op de steun van vrouw en kinderen en mijn naaste familie, mijn moeder en broer, jammer genoeg verloor ik ook nog mijn vader in 2009. Ook de wandelaars spreken mij moed in, hun schouderklopjes zijn veel sprekend en dit is eveneens het mooie aan de wandelsport. Zonder al die mensen zou het allemaal veel zwaarder zijn, weet je, ik heb zelf veel waardering voor iedereen die mij steunt .”

WAG : Hoe ziet U de toekomst te gemoed?

“ Ik hoop dat ik nog veel kan wandelen. Als ik wakker wordt denk ik al aan wandelen. Nu ik niet meer werk blijf ik thuis niet in de zetel zitten, ik speel de nieuwe man en knap heel wat huiselijk werk op, eten maken, brood bakken en de hof onderhouden zijn er enkele van. Nu ik ook bestuurslid ben van onze club werk ik in het bijzonder samen met onze voorzitter Johan Bohez , ik doe vooral veel p.c. werk voor hem en help zoeken naar nieuwe ideeën , help alles regelen voor onze vijf organisaties . Dus je ziet wel, veel tijd om mij te vervelen en te piekeren heb ik niet, dit is zeker een grote ondersteuning. Ondanks alles werd ik in 2009 kampioen van de tochten, op sommige weekends trek ik naar 4 verschillende tochten, telkens voor een korte afstand, zo kwam ik aan de kampioenentitel, een mooie opsteker voor mij. Hopelijk blijf ik verder gespaard van mijn ziekte en kan ik nog veel wandelplezier beleven, dat is zeker de wens van gans ons gezin .”

WAG : Na deze heerlijke babbel en een flinke handdruk nam ik afscheid van dit aangenaam gezin die reeds heel wat tegenslagen te verwerken kreeg . Ook ik wenste hun nog veel moed toe en beloofde Johan zeker aanwezig te zijn tijdens op één van de volgende Michiel Mispelonvrienden organisaties.