Naar jaarlijkse gewoonte organiseert W.A.K. (Wandelend Altijd Kontent) Sleidinge op paasmaandag hun wisselbekertocht vanuit het landelijke Wippelgem.  Ook dit jaar stond weliswaar een praktisch volledig nieuwe bestuurskern garant voor een rustige ontluikende lentetocht met het kasteeldomein Ten Bosch en Heffink als voornaamste bezienswaardigheden.

Bij aankomst nabij feestzaal ‘de molen’ worden we meteen vriendelijk begeleid door een parkeerwachter naar een nog vrije parkeerplaats. Waar na de inschrijvingsformaliteiten we meteen een imposante dreef worden ingestuurd en wat later een vliedend beekje langs een drassige hoge graswegel ons de richting uitstuurt van het kasteeldomein Heffink. We draaien zowaar wat in het rond steevast langs bomenrijen en oude typische Meetjesland hoeven , zoals dit van het Goed ten Broek.  Daterend uit de 13de eeuw wellicht de oudste landbouwuitbating van de streek. 

Zowaar ligt de startplaats voor het grijpen maar gelukkig wijzen de pijlen de richting uit van Evergem waarna we  het Kasteeldomein van Wippelgem opdraven.  Vroeger was het kasteel in handen van de familie de Cromburgghede Looringhe, tot de gemeente in 2008 het domein opkocht.  Sierlijke dreven leiden ons langs het domein met imposante moestuin en serres , waarna reeds in de verte de Gerardmolen wenkt.  Die richting gaat het ook uit , want juist ernaast in de plaatselijke voetbalkantine wacht onze eerste rust.  Reeds in 1645 stond alhier een houten staakmolen tot die in 1864 vervangen werd door een stenen korenwindmolen. In 1965 kocht de gemeente het eigendom over, waarna in 2002-2003 de molen terug maalvaardig werd gesteld.

Bezijden de molen gaat het nu achter een hoge berm een tijd evenwijdig met de drukke R4. We stellen ons dan maar tevreden met enkele graffiti creaties die menig brugcomplex sieren in de richting van Zelzate en Kluizen.  In de schaduw van de OLV-Geboortekerk van Kluizen treffen we een tweede rust. De eerste kerk op deze locatie dateerde uit 1122. In 1580 werd de kerk vernield. Doorheen  de 16de,17de en 18de eeuw volgden verschillende bouw en verbouwingsfasen. Vandaag is de parochiekerk van kluizen een classicistische getinte drie-beukige halenkerk.

Een prachtige lus loodst ons hierna rond het waterspaarbekken van Kluizen.  De VMW voorziet hier een groot deel van Noord Oost-Vlaanderen met het meetjesland en het Waasland van drinkwater.  Aan de ingang wacht ons nog een extra controle, want het domein is enkel sporadisch open. Samen met een nest wilde konijnen, want wat je hier niet zou verwachten, is dat dit terrein een droom is voor elke natuurliefhebber. Er wonen konijnen, vossen, reeën, reigers en -in het spaarbekken- forel. Op zondag vind je hier dan ook vliegvissers maar geen nood, die gooien de gevangen forel netjes terug!

Het waterproductiecentrum van Kluizen werd in dienst genomen in 1974, in 1996 kwam er een tweede spaarbekken bij. Het water wordt in de winter verzameld uit de beken in de streek, de spaarbekkens worden dan tot de rand toe gevuld en gedurende de rest van het jaar wordt het water gezuiverd. Wel zes verschillende processen moet het water door. Het eindproduct –drinkwater- wordt opgeslagen in twee reinwaterkelders, samen 30.000 kubieke meter. Bedenk dat je eigen regenput zo’n 5 kubieke meter is en je kan je voorstellen wat voor een hoeveelheid water daar is verzameld. En zo helder! Vervolgens wordt het naar de watertorens in de buurt gepompt en komt het lekker fris uit de kraan. Een bekertje fris krijgen we zowaar niet voorgeschoteld , wel een lange rechte weg en een brokkenpad die ons midden de polderakkers afzet. Het is verdorie moeilijk begaanbaar, opletten geblazen , waarna een brugje over een beekje ons kort hierna de weg aanwijst van Kluizen centrum en een laatste rust.

Tijdens die lus krijg ik het gezelschap van Maaike De Regt, een Nederlandse wandelaarster uit  Biervliet. Op aanraden van haar dokter, omdat rugklachten haar parten speelden begon Maaike zo’n 10 jaar terug te wandelen.  ‘ Destijds was ik aangesloten bij een Nederlandse wandelclub uit Biervliet, maar toen de club ophield te bestaan, kwam ik terecht bij de Trekvogels Boekhoute ‘ vertelt Maaike.   ‘ Het gaat er allemaal veel leuker aan toe in Vlaanderen op wandelgebied, meer wandelmogelijkheden en zo en ook een andere manier van organiseren : veel losser, geen stipte vaste starturen. Jammer eigenlijk dat er zo weinig echte wandelverenigingen zijn bij ons in Zeeland, want de streek leent zich tot mooie wandelgebieden. Vandaar ook dat steeds meer en meer Nederlanders uit de streek aansluiten bij een Belgische club.  Normaal wandel ik met vriendinnen zo’n 20-tal kilometer, maar vandaag konden ze niet. Door mijn werk als verpleegkundige lukt het daarenboven ook niet steeds om in het weekend te stappen.  '

Na het nuttigen van een koffie met een broodje gaan we terug op stap voor de laatste 3.4km. Meteen het dorp uit via het Hof ter Cluysen en voormalig “ Scepenhuys”.  Kluizen was een zandachtige en woeste heidestreek, hier stond ooit het hof ter Cluysen, vermoedelijk de verblijfplaats of kluis van monniken.  Het brengt ons tenslotte langsheen een nieuwe verkaveling, waarna enkele aardige onverharde paden zich slingeren doorheen het Meetjesland.  De OLV-kerk ten Troost wenkt reeds , meteen het einde van deze aangename rustige Paasmaandag tocht.  Of toch niet want we kunnen niet weerstaan aan een heerlijke portie friet met stoofvlees.

We raken er in gesprek met Rudy Van Der Heyden, reeds 27 jaar op stap als lid van Wsv Wetteren. “ Vroeger was ik aangesloten bij atletiekclub Gent, ik heb zelf nog de cross der jongeren in Waregem gewonnen.  Op 30-jarige leeftijd kon ik de motivatie om te trainen niet meer opbrengen en met mijn drukke job ben ik er dan maar mee gestopt.  Maar ja dan zit je daar hé, ik kon het thuis niet meer aarden om in het weekend altijd maar binnen te zitten en zo ben ik op een dag in mijn thuisbasis Wetteren op een wandeling verzeild.   Het sociaal contact tussen de wandelaars, het genieten van de buitenlucht en de natuur waren me zo bevallen dat ik lid werd van de vereniging.  Meestal wandel ik alleen , gemiddeld zo’n 30km per tocht. Ja in die 27 jaar heb ik al menig wandelschoen versleten en wist ik aan praktisch alle lange afstandsorganisaties deel te nemen.  Af en toe gaat mijn echtgenote ook mee opstap, dan wel voor een kleinere afstand. En binnen enkele maanden ga ik met pensioen dan zal ik nog meer tijd hebben om samen de hobby uit te oefenen.  Want ’t is verdorie zo gezond , dat wandelen !, aldus Rudy.

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

• fotoreportage ( Ides Codde ) 
• fotoreportage ( Katrien De Smedt )