Home arrow Verslaggeving arrow Voorbije activiteiten en tochten arrow Machtige bossentocht in Henegouwse Baudour
Machtige bossentocht in Henegouwse Baudour PDF Print Email
Geschreven door Wim Verhelst   
zaterdag 10 april 2010

Net ten westen van de Henegouwse hoofdstad Bergen ligt er een zeer uitgestrekt bossencomplex waarvan het ‘Bois de Baudour’ met zijn 614ha deel van uitmaakt. Deze prachtige brok groen maakte vroeger deel uit van een groter geheel dat zich zo ver uitstrekte tot aan 14e eeuwse kasteel van Beloeil dat vandaag door de wandelaars van de 40, 50 en 60km kon bewonderd worden. Inderdaad, de organiserende club “Les Sans soucis Ghlin” heeft voor hun lentetocht niets aan het toeval overgelaten en een hele resem wandeltrajecten uitgepijld variërend van 5 tot 60km. Het is reeds het derde jaar op rij dat ik naar deze uithoek van Henegouwen afreis om deel te nemen aan deze sublieme wandeling alwaar het wemelt van de Vlaamse wandelaars.

    

Temidden het kleine centrum van Baudour vinden we het “Parc communal” terug waar we vertrekken voor een ware natuurexploratie van 25km. Meteen na onze start passeren we de Sint-Gorikskerk die wel een poetsbeurt zou kunnen verdragen en via enkele nauwe doorsteekjes bereiken we reeds na 1,2km onze eerste controlepost. We ontvangen getrouw een stempel en duiken hierna meteen het imposante bos in, op brede lanen flaneren we door dit prachtig wandelgebied dat niet helemaal vlak blijkt te zijn. Soms moeten we eventjes klimmen maar dit maakt de wandeling alleen maar een stuk leuker, soms bestaat de ondergrond uit zand bedekt met naalden en een andere keer stappen we door een stukje loofbos. Na ongeveer drie kwartier wandelen stuurt een ellenlange dreef ons tot op de bosrand om net hierna het woud tijdelijk te verlaten; ter hoogte van het minieme gehucht “la Bachelleries” laten de deelnemers aan de 10km ons in de steek en wandelen we op rustige asfaltjes verder tot in Sirault. Het dorp lijkt op deze zaterdagmorgen uitgestorven maar toch is de plaatselijk café aan de overzijde van de kerk open; in deze kleine ruimte kunnen we onze tweede stempel ophalen.

Na een lekkere maar dure koffie sturen verharde baantjes ons recht naar een oude papiermolen waarna we zachtjes een valleitje uitklimmen. In de verte duikt er een volgend bos op, namelijk het ‘forêt de Stambruges” dat we meteen zullen verkennen. Na een drassig wegeltje en enkele statige dreven wandelen we het mooiste stukje in van deze wandeltocht; plots daalt een scherpe zandwegel een kloof in die bedekt is door een dikke laag dorre bladeren. We stappen nu, omgeven door metershoge rotswanden, verder door deze kloof; de omgeving is hier heel geaccidenteerd wat het bijzonder spectaculair maakt. We krijgen hier niet genoeg van maar tenslotte bereiken we na 14km onze derde rustpost op een picknickzone midden het “Reserve naturelle du Mer du Sable”, een hele mondvol voor een zeer uitgestrekte vlakte van zand die toch wel indrukwekkend oogt.

Er wacht ons nu een stukje van bijna 7km dat gewoonweg fantastisch zal worden. Opnieuw kronkelen smalle zandwegeltjes door het prachtige bos en zetten ons feilloos af op een wat bredere boslaan die we wat later ruilen voor een karaktervolle dreef die we volgen tot aan de “kapel van Saint-Hubert”. Wat was dit een ongelooflijk mooi stukje!!!  Zonder het op te merken schakelen we nu over naar het “Bois des Poteries” alwaar een wat verhoogde wegel tussen enkele glorierijke waterpartijen slingert; weeral een hoogtepunt tijdens deze wel exquise wandeling. We spotten nu in de verte het kerktorentje van Hautrage maar hier zullen we geen halt houden; wel in Villerot dat we langs enkele steengroeven binnenwandelen.

Misschien begint het wat afgezaagd te klinken maar het volgende deel van deze wandeling is er één om duimen en vingers bij af te likken. De volgende 4,6km lopen integraal door een zonovergoten wandelgebied dat bestaat uit diep uitgeholde boswegen geflankeerd door een zone met witte bosanemoontjes. Als een zoveelste prachtige voetweg uit een zacht valleitje klimt bereiken we eerste huizen van Baudour en moeten we zo afscheid nemen van een unieke wandeling die stilletjes aan gekend raakt bij de Vlamingen. In de zaal is het zoeken naar een vrije stoel zodat we met een lekkere blonde Maredsous van ’t vat wat kunnen napraten over de wel zeer geslaagde excursie naar Wallonië.

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :