|
Zondag ll. begaven we ons naar Belsele om aldaar deel te nemen aan één van de Wase Gordelwandeltochten. De Reynaerttochten, startend vanuit de Belseelse basisschool zijn één van de 10 organisaties die deel uitmaken van deze wandeltrofee.  
Alvorens te gaan stappen laten we u eerst kennis maken met een anekdote over de oorsprong van de naam “Belsele”. Er lag eertijds tussen de huidige gemeenten Belsele en Waasmunster een diepe kuil, waarin rovers nestelden, die gans de streek onveilig maakten. Omdat geen enkele reiziger hun zou kunnen ontsnappen, hadden ze van de kuil tot de overkant een zeel gespannen en hieraan een bel vastgehecht. Wanneer iemand over de weg ging, schopte hij tegen het zeel, dat tegen de grond gespannen was en op dat ogenblik rinkelde de bel, waarop de rovers te voorschijn kwamen en hun slachtoffers van kop tot teen uitschudden. ’t Volk noemde weldra die onveilige plaats “het belzeel” of “ het Belzele”, later dan Belsele.
Gelukkig zijn de Reynaertstappers vredelievender, startend via een klein bosparkje gaat het meteen de richting uit van een idyllisch wandelparkje. Het wandelpad kronkelt zich langs de Belselebeek die gescheiden wordt door oeroude wilgentronken en het bisschoppelijk kasteel. Het laat ons uitmonden via een kleine omzwerving midden de dorpskern van Sinaai, waarna een groenrijk pad evenwijdig lopend met de spoorberm ons na 3.4 km afzet in feestzaal ‘Toon’ voor een eerste rust. ging het nu richting spoorweg om bezijden een pad langs de spoorweg te belanden.  
Ook na de rust dienen we een poosje de spoorweg in rechte lijn te volgen, kwestie van wat later een brokkenpad ingestuurd te worden tot net aan de bosrand. Er wacht ons een heerlijk stukje natuur van het Baverickhof , privéterrein van de familie De Clercq. Het domein verlaten we via de achterkant, waarna midden een oase van stilte en rust belanden van een aanpalend stukje bos. Heerlijke bosdreven en zandwegels brengen ons tenslotte wat later langs de drukke E17, waar iets verder een tweede rust wacht in de plaatselijke voetbalkantine  
We hebben ondertussen reeds 12 heerlijke kilometers achter de kiezen, wanneer zich een lus langsheen de Waasmunsterse bossen en heide opdringt. Zalig wandelen is dit , met een heerlijk voorjaarszonnetje , de opfleurende lentegeur en goedgemutste zangvogels … alleen de kasten van talrijke villa’s staan er in schril contrast. Het brengt ons tenslotte een tweede maal naar de voetbalkantine , waar ondertussen de middag wenkt en de inwendige mens vraagt om een paar broodjes en een lekkere kom soep. Hierna mogen we ons opmaken voor de laatste 4.5km, ook nu waar doorspekt met enkele veld- & zandwegels en een merkwaardig parkje met een grote verscheidenheid aan diersoorten alszijnde berggeitjes, struisvogels en lama’s. Ter hoogte van een villa in typische zuiderse stijl gaat het zowaar dwars doorheen de boomgaarden, waarna een dubbele rij populieren langs de Belselebeek en een stukje centrum ons feilloos terug naar de eindmeet stuurt van een verkwikkende wandelzondag in het hartje van het Waasland.  
In de zaal knopen we een gesprek aan met kersvers Reynaertstappers-voorzitter Marc Lauwaert. Hij zat zowaar de wandelboekjes af te stempelen. “ Toch geen beter idee om als voorzitter de wandelboekjes af te stempelen “, vertelt hij ons. “ zo kan ik als nieuw voorzitter van de vereniging meteen kennismaken met de talrijke wandelaars. Ik wandel reeds verschillende jaren en heb zelfs destijds mijn vrouw al stappend leren kennen. Hierna zijn we een tijdje gestopt met de wandelsport en ons meer gaan toeleggen op actief voetbal en talrijke andere sporten. Maar kijk ondertussen zo’n 8 jaar geleden werd de draad terug opgepikt, waarbij ik tijdens de wandelingen foto’s maak. En ja die verschijnen zelf op zeer geregelde basis op de wandelgazette.  De Reynaertstappers dreigden op het einde van dit jaar als wandelvereniging te stoppen en ultieme laatste ledenvergadering werd bijeengeroepen.
“ De oude voorzitter had reeds sinds 2004 zijn ontslag genomen en tot op heden werd geen enkele vervanger gevonden. De secretaresse Rita Heirbaut volbracht al die tijd met glans de functie als het ware ad-interim uit. Maar ook voor haar werd het wat van het goede teveel. Tijdens de ledenvergadering werd me de vraag gesteld of ikzelf geen voorzitter wilde worden en zo niet dat de vereniging er mee zou gaan stoppen. Ik heb wat bedenktijd gevraagd en kon het niet over mijn hart krijgen dat zo’n goed draaiende vereniging met praktisch 600 leden zomaar zou verdwijnen en ben de uitdaging aangegaan. Het is weliswaar allemaal nieuw voor me, maar we gaan er alvast voor om samen met de overige bestuursleden, de talrijke medewerkers en uiteraard alle leden een toffe wandelclub binnen het Waasland te blijven." Geniet mee van enkele fotoreportages : |
Verslaggeving 
