|
Het was al enkele jaren geleden dat ik eens had deel genomen aan de Maria-ter-Heide tochten . Dus begaven we ons zaterdag richting Brasschaat, alwaar de Stroboeren instonden voor de organisatie. Maria-ter-Heide is een wijk van Brasschaat genoemd maar Onze-lieve-vrouw, de parochieheilige. Het achtervoegsel ‘ter heide’ verwijst naar de vroegere toestand van het gebied. Omdat het vrijwel onbewoond was tot 1760 noemde men het ook de Brasschaatse heide. Maria-ter-heide wordt ook in de volksmond ‘Polygoon’ genoemd, verwijzend naar het nabijgelegen militaire oefenterrein.   Bij zonnig en fris weer gaan we op pad, meteen langsheen de bruine grachten en het fort uit 1912 ook bekend onder de naam vleermuizenfort. De wandelpaden voor het bos slingeren door ongewoelde aarde van het Brasschaatse militaire domein. Bij het kleine schietveld ontwaren we een open ruimte weelderig begroeid met hoge gele grassen. De combinatie van de spierwitte berken en de donkergroene grillige sparen is gewoonweg schitterend. Langs talrijke padjes en vijvertjes met eendjes bereiken we de overkant van het terrein na een klein uurtje fenomenaal wandelen.
  Hierna gaat het via een fietspad richting Kalmthout aan de rand van een industriezone. Via de ellenlange leemdreef door een villawijk en enkel dreven dwars door weilanden bereiken we tenslotte de controle in duivenbond Gooreind. Hierna brengt een onverharde dreef ons langsheen weilanden en kasseitjes in een chalets wijk. We volgden een tijdje op het Koch wandelpad, via dreven die allemaal een naam van een vogel of een bloemensoort droegen. Via een jong bos evenwijdig met de Bredabaan en langs het kamp van Brasschaat, met hier en daar tussen het groen enkele verscholen aftandse bunkers bereiken we tenslotte terug het centrum van Maria ter Heiden. Langs de beeltenis van jonkheer Della Faille de Leverghem op het zegeplein , bereiken we in het zog van de kerk onze tweede rust in café belle-vue.   Na het verlaten van de controle lopen we een beetje door het centrum, via een doorsteekje gaat het hierna langs de bosrand door naar de Inslag , het park van Brasschaat. In de buurt ook nog genoemd “park de mik” met zijn kinderboerderij. In de verte komt het kasteel in het vizier . Door de poort en langs de vijver lopen we voorbij het 16eeuwse kasteel dat nu eigendom is van de gemeente en er een hotel en restaurant in gevestigd is. We lopen nu langs grachten richting autobaan die we onderdoor moeten om wat later een ruime lus rond de Schotense plas aan te vatten. We lopen echt te genieten van dit stukje natuur, waarbij we af en toe zelfs haasje over moeten springen over enkele omgevallen bomen en enkele drassige paadjes langs de waterkant. We slagen erin onze voetjes droog te houden en begeven ons naar de laatste controle, een ruime chalet van de lokale waterskiclub. Het is tijd om de innerlijke mens te vertrekken met een paar broodjes en een lekkere kom soep.   Na het verlaten van de controle rest ons nog 6 km. We zoeken weer de grachten op, waarbij onderhouden paden ons wandelding vormen. Een eindje asfalt van de kerkdreef brengt ons andermaal langs het park en het Domein De Inslag. We mogen nog ruimschoots genieten van de prachtige dreven en paden om zo via de grachten de eindmeet te halen van de onvervalste wandeltopper. Geniet mee van enkele fotoreportages : |
Verslaggeving 
