Na de voor mijn doen toch wel ongewoon lange tocht van gisteren sta ik toch fris en monter nog voor 07:00 op het perron in Antwerpen-Berchem. De trein richting kust is vrijwel leeg, ik moet slechts twee haltes ver. Het mooie, hypermoderne station van St-Niklaas ligt er desolaat bij. Drie reizigers telt de bus naar Aalst, twee wandelaars en een erg zenuwachtige jonge vrouw op familiebezoek. Wij stappen alle drie af bij Duivenhoek Elversele. De 800 meter tot het stemmige pleintje van Sombeke Dries lijken mij ‘goe gemeten’.

Al is het dan nog maar 08:00 toch is het hier behoorlijk druk. Een succesvolle organisatie ligt in het verschiet. Het parkoers van de 35 km bestaat uit twee lussen van respectievelijk 9 en 26 km. Net na Jenny verorber ik ook het eerste hellingetje van de dag, dat ons naar een landbouwplateau voert. Het blijkt de sluipweg naar de start te zijn. Menig gemotoriseerd wandelaar rijdt ons voorbij. De locale bebouwing is een merkwaardige mix van statige villas en wat oudere boerderijen. Ik wissel het asfalt voor een prachtige bosdreef die mij richting Oranje autostrade voert. Waasmunster Heide staat er op het naambord bij ingang van de volgende villawijk die ik nu uitgebreid ga verkennen. De Heidekapel lijkt op een bedevaartsoord inclusief een reeks tavernes. De Vlaamse devotie gaat ook hier duidelijk door de maag. De parkoerstekening wordt een merkwaardige combinatie van villas, hotelletjes, bosjes, kasseitjes en onverharde achterafjes. Ik loop vrijwel de ganse rit in de weldoende schaduw, het wordt een warme dag. Ruil uiteindelijk de bebouwing in voor een uitgestrekt golvend weiland waar paardenbloemen welig tieren. Bereik aldus de steenweg en zet koers naar ‘den Dries’ en het startzaaltje. Beetje merkwaardige lus toch.

De ‘groten toer’ stuurt mij naar de Durmevallei, te beginnen met de moerassige ondergrond van de Bronbosjes. Het is heerlijk wandelen over het eenmanspaadje. Ik ruil het in voor de Durmedijk, een tarmacje langs wuivende rietstengels. Bij laag water stelt deze rivier niet veel meer voor dan een brede beek met aan weerskanten een nog bredere delta van groenig slib. Meeuwen gaan een gevecht aan voor een prooi die ze uit de blubber sleuren. Wel wat lastig ondertussen de vele fietsers van geoefende, gestroomlijnde snelheidsduivels tot opa met de kleinkinderen. Ik kom heelhuids uit het gewriemel en wandel over de wat rustigere oude spoordijk, vrolijk begeleid door een kleppend kerkklokje en een bronstige koekoek. Kasteel Sombeke laat alleen maar zijn torentje zien. Het gebouw zelf zit verstopt achter een langgevelhoeve. Moet nog wat wijkjes lopen de heuvel op en af, opwaarts Sombeke, neerwaarts Elversele en zijn overvolle rustpost na 15 km.

Hou het dan ook snel voor bekeken en trek kort na Lucien en Marie-Louise verder. De Hof ter Elstwegel voert mij het dorp uit richting Duivenhoek. Aan de overkant van de drukke baan zet een Canadadreefje mij af op de Durmedijk. Ik vind het hier heerlijk flaneren bij een zacht weertje en gesluierde bewolking. Ruil de dijk in voor grintpaadjes door akkers en natte gelanden. Een betonbaantje voert mij terug naar het plateau en met uitzicht over de verre weilanden loop ik hier een verhard lusje kilometer vreten tot de rust in Tielrode. Weer is het opvallend druk in de loods van de plaatselijke schrijnwerker. De meeste afstanden zullen deze post dan ook twee keer aandoen.

En opnieuw wacht er mij een pittige klim, de Hofstraat. Hij zet mij af bij één van de hoogtepunten van deze tocht, Domein Roomacker. Dit bestaat uit een drietal kleiputten die uiteraard ondergelopen zijn. De gevormde vijvers hebben de typisch groenige kleur van het kleverige goedje. Er omheen is een wandelpad aangelegd waar wij vandaag uitgebreid kunnen van genieten. Ik verlaat het domein en één tarmacje verder wordt ik afgezet op één van de vele bekiezelde en genummerde voetwegen. De volgende duik naar de Durmevallei zet mij af bij een bedrijvencomplex van recente signatuur. Ik vermoed de achterkant van de vroegere Boelwerf. Raymond en Claire stomen mij voorbij, ik maak even een praatje met een koppeltje uit Everbeek. Mag nu de prachtige groene vallei tussen Tielrode en de Durme bewandelen, eerst benedendijks daarna er op. De Molenstraat voert mij terug het plateau op, de Kouterwegel zet mij meteen terug af in de vallei. Onze parkoersmeester is er één met sadistische trekjes. Door de Tielrodense straatjes en achterafjes speelt hij een spelletje van op-en-neer, en nog een keer, er lijkt geen einde aan te komen ! Ik bereik uiteindelijk de rustpost waar Lucien zit te blazen in mijn plaats. Dit was een venijnig stukje parkoers.

Ik begin de kilometerkes te voelen en pauzeer wat langer. Pak mijn laatste restjes moed bij elkaar (of is het mijn slecht karakter) en vertrek voor de 6,5 km naar de eindmeet. Krijg meteen het hobbelige kasseitje van de Gentstraat onder de vermoeide voetjes geschoven. Mijn voorgangers lopen er de randjes af, ik blijf koppig midden op de kinderkopjes lopen. Het is behoorlijk warm als ik de Durmedijk opzoek. Bij hoogwater is dit een heuse brede rivier, leuk ook van de twee gedaantes gezien te hebben binnen één tocht. Even verder wacht de overzetboot op ons. Hij zit afgeladen vol met wandelaars, fietsers en luid blaffende viervoeters, deze laatsten duidelijk niet op hun gemak.

Aan de overkant moet de sliert wandelaars een steile trap af en over vlondertjes door het moeras. Met stevige pas loop ik de groep voorbij en geniet van leuke laantjes dwars door het natte gebied. Een strookje akkers, een leuke Canadadreef, de metalen Mirabrug zet mij terug af op de andere oever. Over dijkjes te midden het groen en met de witte kerk van Elversele als achtergrond, gaat het in gestrekte draf tot de finish. Klokslag 16:00 val ik de zaal binnen, een halfuur later dan voorziet. Bij een Duvelke deel ik mijn ervaring met Lucien en een andere wandelaar. Goe gemeten vandaag is onze gezamenlijk conclusie

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

• fotoreportage ( Patrick Vanderstukken )
• fotoreportage ( Mark Lauwaert )