Druilerig, koud, grijs en kil zijn maar enkele woorden die de weersomstandigheden omschrijven op het moment dat we in Oedelem starten voor onze zaterdagse wandeling. De organisatoren van dienst zijn vandaag “De Moedige Wandelaars” uit Beernem, één van de oudste wandelverenigingen binnen de Aktivia-familie. Vanuit de ruime lokale sporthal heeft de parcoursmeester een uitgebreid gamma afstanden uitgepijld die zowel de beginnende stapper als de getrainde wandelaar tevreden zal stellen. Wij kiezen vandaag voor een gulden middenweg en starten met regenjas en paraplu voor een dertiger die ons in een ruime boog de landelijke rust van Beernem en St-Joris zal doen ontdekken.

 

Een eerste traject van bijna 9km zal ons in noordelijke richting sturen en in een ruime boog rond de enige puist in de omgeving voeren, namelijk : de Oedelemberg. Over een grasveld en via enkele natte tegelpaden verlaten we redelijk snel de plaatselijke bebouwing om via rustige verharde baantjes verder te stappen. Asfalt maakt plaats voor brede onverharde wandelwegen die vrolijk tussen de weiden kronkelen en waarop het wel aangenaam keuvelen is. Na een uurtje zien we aan onze rechter zijde een matige bult die men hier de Oedelemberg noemt; eigenlijk is dit helemaal geen “Berg” maar een “questa”, een moeilijk woord voor een soort heuvel met aan de ene kant een matige en aan de andere kant een steile helling. Op een smalle kasseiweg overwinnen we deze ferme bobbel van maar liefst 23m hoog en kiezen zo opnieuw de richting van Oedelem. Ondertussen hebben ze daarboven de kraan dichtgedraaid en stappen we droog verder door een bekoorlijk landschap dat lieflijk uitbolt tot aan de nieuwbouwwijken van “Udelhem”, zoals ze het hier vroeger noemden. We doorkruisen het centrum en vinden wat later langs de weg naar Knesselare onze eerste controlepost terug alwaar we tevreden onze regenjas kunnen opbergen.

Na een heerlijke kom tomatensoep vinden we het jammer dat we nu veel te lang de invalsweg moeten volgen, na dit intermezzo zijn we tevreden als we opnieuw de Beernemse rust kunnen induiken en langs pasgezaaide akkers onze weg kunnen vervolgen. Ik moet heel eerlijk toegeven dat dit traject niet echt geslaagd is want twintig minuten later botsen we op een kaarsrechte betonweg waarbij we het aanpalende fietspad blijven volgen. Er staan dik 15km op onze stappenteller als we net achter het Beernemse politiebureau onze tweede stempel kunnen afhalen.

De langere afstanden zoals de 42 en 55km kregen vandaag met Ryckevelde en de omgeving van de abdij van Male heel wat natuur onder de wandelschoenen geschoven maar helaas is dit natuurschoon niet voor ons weggelegd. In de plaats daarvan sturen rustige verharde baantjes ons vanuit de rustplaats een ruime lus van 8km langsheen  Lattenklieversdorp St-Joris op.  

Als we door het aangebodene tot nu toe wat ‘down’ waren dan zal het laatste deel van 6,4km toch wel wat goed maken. Nadat we ter hoogte van het Beernemse zwembad de drukke weg hebben gedwarst worden de onverharde paden mooi aan elkaar gerijgd. Hier bewijst men dat er in de vlakke omgeving toch heel wat moois verscholen zit want de perfect bewandelbare paden slingeren door het lentefrisse groen. Algauw duikt het bordje op dat de laatste kilometer aangeeft en ook hierna blijven de met jonge boompjes afgeboorde wegels ons ten zeerste bekoren. Op het moment dat we onverhard inruilen voor asfalt is het maar een loopje meer tot in de gemeentelijke sporthal alwaar we kunnen aflezen dat 1167 wandelaars naar Oedelem afzakten, hiervan namen er 117 dapperen deel aan de langste afstand van 55km. Met een blond schuimend biertje babbelen we nog even na over deze vlakke uitstap door het Brugse Ommeland.

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

• fotoreportage ( Wim Verhelst )
• fotoreportage ( Georges Ditillieu )