Knokke, het Monte-Carlo van het Noordzeestrand, mocht ons nog eens bewijzen wat het waard is als wandelgebied. Tot 1909 werd alhier bij lottrekking bepaald welke jongeren hun militaire dienstplicht moesten vervullen. Niet echt de mooiste tombolaprijs, als je het mij vraagt! Maar het verklaart wel de afkomst van de naam van de tocht, waaraan we vandaag deelnemen, de Lotelingenmars van de Wandelende Noordzee Boy's Knokke-Heist

Na een ommetje door een stukje Westkapelle wezen de pijlen ons naar het Zoute, Vlaanderens bekendste villawijk, waar we de historische Graaf Jansdijk opzochten. De Bourgondische hertog Jan zonder Vrees liet, in de 15de eeuw, een lange dijk aanleggen van het Franse Duinkerke tot aan het Nederlandse Sas-van-Gent, waardoor de achterliggende polder werd drooggelegd. Bovenop een restant van deze dijk ligt wat verder de Kalfmolen, een houten korenmolen die dateert van voor 1681. Vooraleer we de echte villawijk bereikten werden we nog even een heerlijk onverhard opgestuurd, waarbij we zelfs even een maïsveld dwarsten. Een bospad leidde ons langs het golfterrein om vervolgens via enkele glooiiende wegen naar de eerste rustpost te stappen.

Na de controle werden we opnieuw doorheen een lapje bos gestuurd om in de wijk Oosthoek (bij de Vlindertuin) te belandden, om er aan de voet van de Hazegraspolderdijk een prachtige strook onverhard te kiezen. Eindeloos lang rechtdoor dat we uiteindelijk mochten inruilen voor...een al even lange betonbaan. Gelukkig konden we er enkele speciale, gevederde beestjes bewonderen. Een druk bereden fietspad maakte de bijna perfecte rechthoek af en zette ons opnieuw af in Oosthoek bij die andere bezienswaardigheid Moeder Siska, waarna we even verder een tweede bezoekje mochten brengen aan de controle. (km 15)

Heerlijk glooiiende boswegen stuwden ons doorheen het Koningsbos, een duinbos dat z'n naam kreeg om 25 jaar koningschap van Boudewijn te vieren. De bospaden liepen uit in de mondaine villawijk, waar we doorheen mochten langs enkele tegelpaadjes om naar een leuke doorsteek van het natuurreservaat Zwinpolders-en duinen te stappen. Een uniek stuk natuur van ruim 222 hectare die nog de natuurlijke overgang maakt van zee, duinen en polders. Een vlonderpad bracht ons terug naar de bewoonde wereld, en dat zouden we geweten hebben. We kunnen best begrijpen dat voor een kusttocht een ommetje langs de zeedijk noodzakelijk is, om de clubs uit het binnenland met een gerust geweten terug te sturen. Maar ruim 5 kilometer tussen de duizenden dagjestoeristen en zonnekloppers, is toch wat van het "goeie" te veel. Het Zoute werd Knokke...Heel even mochten we nog de wandelpromenade verlaten om een stempeltje op te halen.

Na de korte stop ging het resoluut terug de dijk op...Knokke werd Duinbergen. Uiteindelijk mochten we de lange catwalk, waar de laatste trends in badmode geshowd werden, net voor Heist verlaten en stapten we het Dir.Gen. Willemspark in. Een 10 hectare groot park dat ontstond uit het Bosje van Heist. Na de Tweede Wereldoorlog werd het duinengebied omgevormd tot het park, waarvan de naam verwijst naar de ambtenaar die de verwezenlijking mogelijk maakte. Leuke tegelpaadjes leidden ons doorheen het park terug naar Duinbergen en de laatste controle.

We lieten het Stübbenpark snel achter om via wat Duinbergse straatjes naar het Park 58 te trekken. Dit park werd aangelegd eind 1957 met fondsen van de wereldtentoonstelling in Brussel in 1958. Asfaltpaadjes zetten ons af aan de rand van Knokke, waarna we nog even een half ommetje maken rond het Zegemeer vooraleer we via de Knokse straten terug naar de aankomst wandelden.

MEER FOTO's >>>