|
Zoals het bij een Sinksenweekend past start ik mijn wandeltrilogie met een Pinksterentocht. Maak daarvoor een treinomwegje over Roosendaal en Bergen-op-Zoom. De rechte lijn tussen twee punten is met het openbaar vervoer immers niet altijd de snelste route. Loop wel even fout in het centrum van Ossendrecht en onderschat de wandelafstand tot de start schromelijk. Tussen de dichtstbijzijnde bushalte en de Abdij van OLV ter Duinen blijken drie stevige wandelkilometer te liggen. Kan dan ook pas omstreeks 10u00 op pad voor de tocht zelf. Geen nood echter, 36 km + 6 km is ook nog altijd 42km nietwaar Nestor ?   Opvallend veel Belgen vandaag bij Aktivia club De Wandelende Krabben. Zou mijn landgenoten ook zo talrijk willen zien bij andere organisaties hier in de buurt, maar daar blijkt de drempelvrees toch nog wat te groot voor. Al tijdens mijn eerste kilometer wordt de ochtendnevel heldhaftig doorboort door een stralend zonnetje, dit wordt vast een prachtige dag. Ik wandel door het lichtglooiende bos dat de Volksabdij omringt, over zandpaden tussen berken en sparren. In tegenstelling tot andere jaren staan er nog maar nauwelijks rododendrons in bloei. De natuur snakt net als de mens naar warmte en komt maar traag uit zijn schulp dit jaar. Kan pas van vogel- en kikkerzang genieten als de kortere afstanden mij verlaten, overstemd als ze waren door menselijk gekwetter. Ik noteer deze opmerking trouwens van een wat oudere man die ik voorbijloop richting Heistraat, grondgebied Hoogerheide.  
Trambaan, noemt het rustige tarmacje dat mij door Calfven leidt, voorbij de stelplaats van carnavalwagens. Waar ik opnieuw de bossen uitkom ligt de weidse polder te blinken met de Antwerpse haven op de achtergrond, de koeltorens van Doel prominent aanwezig. Kijk even mijn ogen uit naar een schaapscheerder in actie en spurt aan de overkant van de steenweg terug de donkere bossen in. Heerlijk, die slingerpaadjes door het dichte sparrenbos, zo heb ik het graag. Een strook open, intussen warme, ruimte voert mij naar de Brabantse Wal en warempel een paar duintjes. Eentje is bespannen met tape als was het een cyclocross parkoers. Pauzeren doe ik een eerste keer in de hangar van een fruitboer Hoeks na 7,6 km. Heb een mij zeer bekende maar daarom zeker niet minder aangename etappe achter de rug. Goed gemeten ook maar dat ben ik van de Krabben gewend geraakt door de jaren heen.   Niet veel bekenden meer op het zonnige terras en ik dus in mijn eentje verder. Het is intussen behoorlijk warm geworden en elk zuchtje wind neem ik in dank aan. Kan opnieuw uitkijken over de polder, de Antwerpse haven en aspergevelden alvorens Ossendrechtse straatjes te gaan wandelen. Heel ongewoon voor de Krabben. Hier zette een wandelaar me daarstraks trouwens terug op het juiste pad richting start. Ik loop dus met een grote boog van zeker 10 km rond de Abdij heen. Het Heillooppad gunt mij een aangename, koelere bosstrook. Het volgende fietspad stuurt mij opnieuw de open ruimte in, voorbij de Ossendrechtse voetbalterreinen en langs de wal die gemeente en polder van elkaar scheidt. De eerste klaprozen sieren vuurrood de bermen, heerlijk mooi. Pauzeren ga ik bij camping Boskeelen na 15,9 km en een wat bizarre tweede etappe. Even een babbel met een koppeltje uit het Limburgse Engsbergen (Tessenderlo).   Na de koffie stuurt de Langstraat mij langs een immens bloemkolenveld weer weg. Groentenakkers en bosstroken wisselen elkaar aanvankelijk af. Dan wordt de wandelaar helemaal opgeslokt door Markiezaat – de Brabantse Wal. Een pracht van een zandpad voert mij langs een diepe gracht door puur natuur. Een open plek is haast volgroeid met heide. De zoete, warme harsgeur prikkelt mijn reukorgaan. Scheidreef lees ik op het bord bij het fietspad. Een terechte naam want de ruiterroute ligt aan de Belgische kant van de grenspalen, het verharde fietspad is geheel oranje. Het glooiende pad wiegt mij het bos terug uit en de groentenvelden in. Nog een korte lus en ik ben terug in camping Boskeelen na 23,7 km. Ben blijkbaar bij de laatste wandelaars en kan gelukzalig neerploffen in een sofa. De beentjes heerlijk strekken bij een koele Belgische pint.   Hageland voert mij naar akkers van wortelen en kolen. Het is even betonlopen tot aan het Molenbos. Lijkt wel een onverharde brandgang waardoor ik mag stappen te midden het frisse groen. Aan de overkant van de steenweg de bredere zandpaden van de Ossendrechtse heide. Spar voert er de boventoon en zorgt voor een duistere en vooral lommerrijke omgeving. Ik ben maar wat blij met mijn nog witte velleke uit de brandende zon te kunnen blijven. Vanaf eetcafé Puts Meuleke weet ik Hoeks dichtbij, mijn laatste stop na 23,7 km. Net na 16u00 zal ik er terug vertrekken voor de laatste 4,7 km. Zal dus netjes voor 17u00 de aankomst bereiken, denk ik samen met de stappers in mijn omgeving.  
Wandel opnieuw voorbij de crosslinten en door gangen van nog bloemloze rododendrons. Daarna volgt een korte open ruimte met nog erg jonge spar en dan het grote bos. Steek een grote baan over en wandel verder over de brede graspaden van Groote Meer, richting Kleine Meer. In de poelen weerklinkt steeds meer kikkerzang. Het paars van de rododendrons is hier ook manifester aanwezig. Zelfs zonder blik op de klok en wetende waar ik loop, begin ik bedenkingen te hebben bij de lengte van deze etappe. Moet nog een heel eind over een fietspad en duik finaal het domein van de Volksabdij binnen. Blik op de klok ter aankomst 17u15, krabben-kilometers dus ! Mon en de Wilskes zitten een terrasje te doen en ik schuif graag bij, een lekkere La Trappe van ’t vat sla ik nooit af. Neem afscheid en begin gesterkt en gelaafd aan mijn laatste 3 km tot de bushalte. Uiteraard zonder foutlopen deze keer, denkend aan die slimme ezel … In B-o-Z is de trein vervangen door een bus. Ben netjes op tijd in Roosendaal en reis vlotjes terug tot Hemiksem. Kijk terug op een aangename tocht, die verrassend uitpakte met een knappe lus pal op de grens bij Zandvliet. De omgeving van de Brabantse Wal blijft toch echt wel mijn wandelding. Geniet mee van enkele sfeerbeelden : |
Verslaggeving 
