|
De weersvoorspellingen beloofden weinig goeds vandaag. En inderdaad wanneer wij de trein nemen richting Brussel-Zuid, hangen dreigende wolken boven ons hoofd. Tijdens de bijkomende busrit naar Lennik verandert dat er niks aan. Het laat ons duidelijk niet afschrikken, de 9de Lennikse Windherentocht staat immers op het programma, alwaar we ons reeds verheugen op een schitterende zwerftocht langs het glooiend Pajottenland.  
Vlak na de start, doet kastaar een eigenaardige vaststelling, zijn echte naam is Algoedt en hij stapt zowaar samen met de wandelaars in de Alfred Algoetstraat. Het is wel duidelijk gelijk klinkend maar toch is er een verschil in schrijfwijze. Wij mogen meteen rechts een smal klimmend tarmacje naar boven. Als wij boven komen zijn wij zogezegd de agglomeratie uit en ontrold zich een open golvend Pajotten landschap met de dorpjes van St-Maartens-Lennik en Sint-Kwintens-Lennik voor onze ogen uit..   De horizon vertoont een spits kerktorentje dat boven de bomen komt uitpiepen, en langs kronkelende golvende weggetjes, ook wat holle wegen en heel wat fris lentegroen gaat het ook die richting uit. Het zicht is prachtig in dit Pajottenland en de hemelse stilte in die open natuur zijn een heerlijkheid om te bewandelen. Het is echt genieten, spijtig dat een fraai lentezonnetje niet op de afspraak is, maar ja wie doet daar iets aan. Eventjes de grote baan over en we belanden midden een festival van zeer goed begaanbare kerkpaadjes, veldwegen de ene al breder dan de andere, ook wat bospaden, en dat in een omgeving die een lust vormt voor het oog.   Op meerdere heuvels staan ook wat grotere boerderijen, eigenlijk een beetje als heersers van dit vruchtbare land. Ook hier moet men vroeger een devote invloed gehad hebben in de streek, want hiervan zijn de veldkapelletjes stille getuigen. Wij stappen de oude Geraardsbergsestraat op, wij zijn toch niet te voet naar Geraardsbergen zeker, een heel klein stukje wel tot wij op het Eizeringse gehucht Nelleken , na een stevig klimmetje onze eerste rust treffen in het gelijknamig parochiezaaltje. Eventjes na de rust stuurt het smalle kerkpaadje ons de richting van Eizeringen op. Tussen de veldwegen door, ook hier en daar een stukje bonkige nostalgische kasseistrook. Als wandelliefhebbers worden we hier duidelijk op onze wenken bediend gaande van veldwegen, alover kerkpaadjes en bosdoorsteekjes midden een heerlijk fascinerende golvend breughellandschap.   Wij krijgen op het laatste nog een zoveelste smal kerkpaadje en tot onze grote verrassing staan wij plots op het Lennikse dorpsplein oog in oog met een indrukwekkend groot boerenpaard. Het is een feit, wij bevinden ons hier als het ware in de bakermat van het Brabantse trekpaard, eens het internationale symbool van de streek. Wij passeren nog op het einde een lang gebouw in het geel geschilderd, het is de voormalige schepenbank. Dit gebouw gaf vroeger onderdak aan de schepenen der eide Lennikken. De schepenbank was de locatie voor de rechtspraak.en later voor het administratievieve en financiële bestuur van het dorp. Zij behoort tot de oudste van België. Tijdens de Franse revolutie werd dit orgaan afgeschaft en als vredegerecht opgestart. Het gebouw deed een tijdlang dienst als hoeve werd door de gemeente aangekocht en gerenoveerd en geeft thans het gezicht van het vredegerecht in het kanton Lennik, en zo krijgen wij nog een historisch slot van deze heerlijk afwisselende wandeltocht. Wij hadden eens een paar mensen beloofd om naar Lennik te komen wandelen, zij antwoorden ons je zal het je niet beklagen, en het was nog waar ook. Geniet mee van enkele sfeerbeelden : |
Verslaggeving 
