Voor de derde opeenvolgende week liet ik mij bekoren om te gaan wandelen in de streek van de Vlaamse gemeente Houthulst met zijn gekende “ Vrijbos”. Op deze eerste zaterdag van juni konden we terecht in zaal “Maeke – Blijde“ van waar uit de Warden Oom Stappers Hooglede ons op weg zouden sturen voor hun  befaamde “Bakelandtocht “ over verschillende wandelparcours tot 42 km,  langs groene wegen met talrijke bospaden en veldwegels , een must voor iedere natuurmens.

Lang lieten ze ons niet door het dorpje stappen want vrijwel onmiddellijk liet men ons kennis maken met het Vrijbos, een bos vol verhalen met prachtige dreven, 350 ha. groot behorende tot de grotere boscomplexen in West-Vlaanderen. Het gebied bestaat uit een publiekstoegankelijk domeinbos en een afgesloten militair domein. Het domeinbos bestaat uit drie afzonderlijke bosgebieden, hetzij : “het Vrijbos” , het aangrenzende “Eenzaamheidsbos” 14 ha groot en het afgelegen “Pottebos” 30 ha groot. Het bos was ook het vroegere toevluchtsoord van de “Bende van Bakelandt" , de beruchte roversbende tijdens de Franse bezetting . Wij trokken het bos in langs de prachtige “Keunedreef”  waar ik vooral oog had voor de “ Moeraseiken” , de meeste bomen in het bos zijn tussen de 81 en 100 jaar oud en dienen als bescherming van de prachtige dreven en bospaden. Het was er overheerlijk stappen maar vrijende koppeltjes en rovers kwamen wij niet tegen , wel werden wij verrast door de prachtige natuur.

Na deze uitgesponnen bosverkenning bereikten we de omheining van het militaire domein waar de ontmijningsdienst zich ontfermt over oude oorlogsmunitie . Rechts van de “ Vossendreef” kregen we een blik op het militair kerkhof. Willen of niet, je komt er onder de indruk . Hier rusten 1855 Belgische militairen die vielen in het slotoffensief van september 1918. Achteraan liggen ook Italiaanse krijgsgevangenen die omkwamen in Duitse werkkampen. Vervolgens bewandelden we nu enkele zanderige onverharde wegen langs velden en weiden, langs dreven en bosrestanten, we werden omringd door rijke akkers met seizoensgroenten. Een aardeweg voerde ons omheen een klein bosje met wat struweel van sleedoorn en hondroos. Het was uitzonderlijk genieten van het ene onverharde natuurstuk naar het andere zelfs doorheen heel wat private  domeinen. Een prachtige Beukendreef bracht ons opnieuw in de bewoonde wereld waar we in de kijk en onthaalboerderij “’t Fazantenhof” eventjes konden uitblazen .

Na een verdiende verfrissing en onder een stralende zon werden we onmiddellijk opnieuw aan de rand van het bos verder gestuurd langs private zandwegels. Nu kregen wij een heel ander beeld voorgeschoteld, het werd landelijk wandelen tot bij het binnenlopen van Jonkershove, een gehucht in de gemeente Houthulst, vroeger meestal bewoond door leurders, bezembinders en seizoenarbeiders. Eventjes liep het door de dorpsstraat met zicht op de  Sint-Jozefskerk om even verder een kleine kerkwegel  op te slaan die slingerend een weg zocht rond het dorpje . Na enkele kleine wijken en gehuchten liet men ons kennismaken met de Vinkeniersstraat , zijn naam waardig want hier was zelfs een vinkenzetting aan de gang waarbij de zang van de vogeltjes voor de vrolijke noot zorgden. Een kleine kiezelweg bracht ons uiteindelijk op de parochie Sint-Kristoffel, een groeiend residentieel gehucht, aansluitend op het westen van de dorpskern van Houthulst zelf. In de parochieschool konden we andermaal eventjes tot rust komen.

Na de nodige verfrissing en onder een stralende zon waarbij de zweetdruppels op het gezicht verschenen liet de parcoursmeester ons eventjes “ rommelen” tussen de vele kraampjes van een “Rommelmarkt”. Nu volgde men meestal enkele rustige autowegen tot aan de “Vierweg” en zo terug naar de startgemeente Houthulst waar men ons nog een mooie afsluiter aanbood door het  “ Rotsebos” met de prachtige Lourdesgrot  een “rotse” met Mariabeeld, bidbanken, brandende kaarsen, bronwater en zelfs een brokstuk uit het Franse Lourdes . Deze grot werd opgericht in 1860 als eerste grot in België die aan Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes toegewijd was. Rondom de grot zijn de “ Zeven Weeën” en de “ Vijftien Mysteries “ uitgebeeld. Jaarlijks komen hier duizenden mensen op bedevaart.

Uiteindelijk konden wij ons geen mooier afsluiter van deze uitgelezen Bakelandttocht   in denken   , vol natuur in een landelijke en bosrijke omgeving , allemaal mooi uitgewerkt door de inrichtende club die hiermee bewees , dat ondanks de derde opeenvolgende week dat er in deze streek gewandeld werd , met een beetje inspanning toch nog vele nieuwe wandelwegen kunnen aangeboden worden  . Alvast een dikke proficiat aan het adres van de Warden Oom Stappers  voor de vele inspanningen die hiermee de wandelsport hoog  in de vaandel houden .

Geniet mee van enkele sfeerbeelden