Je komt het maar tegen, uw parcours uitpijlen onder een snikhete zon en dan de dag erop op uw wisselbekertocht moeten af rekenen met een verregende dag.  Jawel bij wandelclub Koekelare kunnen ze ervan meespreken, want op hun 28ste Bezantentocht viel de regen met bakken uit de lucht . Nochtans is Koekelare een verrassende parel in de Westhoek, in het hartje van West – Vlaanderen waar heel wat te beleven valt. Koekelare noemt men ook wel eens het groene hart van het Houtland, het beschikt zo over zo’n 80 ha wandelbos, een leuk familiepark “ De Mote” en een landschap met weidse vergezichten. Vandaag waren wij te gast in zaal Zuidhove waar wij op stap trokken voor ruim 18 km.

Amper gestart of men stuurde ons door het prachtige Motepark, een 6 ha groot bospark met visvijver, een familieplaats bij uitstek. Mooie wandelpaden wisten ons rond de visvijver te leiden, dit alles in de nabijheid van de aanpalende sportvelden. Zo trokken we een weg naar een nieuwe woonwijk waar kleine onverharde wegels ons wisten af te zetten op de Eikendreef om even verder langsheen het natuurgebied de “ Swal “ te stappen op weg naar  de gekende “ Klyteput” waar de beklimming van de “ Swalberg “ ons stond op te wachten. Op het grondgebied Ichtegem  doken we opnieuw de diepte in naar een merkwaardige nieuwe veldwegel kaderend in de Koekelare “ Bergroute” , een natuurdoorsteek tussen de patatten velden.

Parcoursmeester Maurits had werkelijk niets aan het toeval overgelaten, geen enkel onverharde weg liet hij links liggen, zanderige paden wisten ons af te zetten op de Warandedreef om zo  het prachtige Oosthofpark binnen te lopen, weliswaar onder de gietende regen, maar daarom niet minder mooi. " In 2000 werd het Oosthefpark voor het publiek toegankelijk gesteld. Een site met een rijke historie. Volgens archeologische- historische kring de  Spaenhiers is daar de gemeenschap Koekelare ontstaan. Bij aanleg van het park werd de oorspronkelijke vorming van het kasteelpark gerespecteerd, weliswaar met de inbreng  van enkele Oosterse elementen …. waaronder het beeldhouwwerk ‘Kinaree’ . “  Even verder trokken we opnieuw het dorpskern binnen.

“ Koekelare bezit een vernieuwde dorpskern waar pit in zit. In 1990 werd de dorpskern door de Vlaamse regering bekroond met de Agora Award voor Stadsvernieuwing. Waardevolle landelijke architectuur werd zorgvuldig bewaard, dit alles in de schaduw van de Sint Martinuskerk, met zijn 65 meter hoge toren.”
Op het Fransmansplein ontdekten we de Oosterse curiositeit die het vernieuwde dorpskern kleurt : de Sala Thai. Deze Thaïse tempel getuigt van een bijzondere band die Koekelare met Thailand heeft. Dit alles achter ons gelaten kwamen we uiteindelijk aan de eerste rustpost van de dag in de lokalen van de Civiele bescherming en de Brandweer.

Gesterkt  door een warme kop koffie trokken wij onze weg verder langs een kleine kiezelweg op weg naar de Sterrestraat. Gelukkig voor ons was het opgehouden met regenen en konden we genieten van een landelijke omgeving. Meestal liep het langs ietwat drukke wegen op weg naar het volledig vernieuwde dorpsplein van de Mokker, waar een kleine lus langs de Catstraat en enkele kleine tegelpaden door een nieuwe woonwijk ons aan de tweede rust brachten in zaal “ De Mokkernaere “.

Terugkeren zouden we doen  langs heel wat natuurwegen met om te beginnen een attractieve veldwegel waar het lange gras voor natte voeten zorgden, jawel het was intussen opnieuw hevig aan het regenen gegaan . Geen probleem want even verder werden we het Koekelarebos in gestuurd, 75 ha groot en bijna volledig toegankelijk voor wandelaars, rijk aan ongeveer 4,5 km wandelpaden , hiervan zouden wij grotendeels gebruik maken en bewandelden wij prachtige dreven en bospaden , een stukje natuur op zijn best. De regen bleef hardnekkig aanhouden, maar ook wij stapten moedig door naar de “ Spanje “ wijk en zo naar de het gehucht de “ Wallaert” en de “ Tuin van de Hoop “. Deze tuin kreeg zijn naam enerzijds om de doelstelling van het aanpalende Fransmansmuseum te ondersteunen. Onze Fransmans, de seizoensarbeiders van weleer, verrichten zwaar labeur op de Franse bietenvelden en in cichoreidrogerijen om hun kinderen hoop te geven op een betere toekomst. Anderzijds wijst de naam van deze tuin voor velen een teken van hoop “.

Met zicht op het Fransmansmuseum, een eerbetoon aan de vele Vlaamse seizoenarbeiders en de vernieuwde markt , trok men opnieuw naar de startzaal die wij nat en verzopen binnen liepen.
Het werd een wisselbekertocht vol afwisseling, veel natuur , Architectuur, Cultuur en gezelligheid , hoe kan het anders , allemaal mooi uitgewerkt door Wandelclub Koekelare . Als afsluiter maakten wij nog een heerlijke  Chimay soldaat en trokken voldaan terug huiswaarts , niet alvorens de parcoursmeester nog eens uitbundig te bedanken.

MEER FOTO's >>>