Exotische wandeltemperaturen speelden de laatste tijd menig wandelorganisatie parten. Gisterenavond kregen we dan eindelijk die enige nodige verfrissende regenbui, zodat we ons met een goed gevoel begeven naar het hartje van ‘ le Pays des Collines ‘, daar alwaar heksen en lekker bier er tradities zijn geworden : het pittoreske Ellezelles.

De inschrijvingsplaats ligt prachtig genesteld in de schaduw van het heksendorpje , zodat we meteen een overheerlijk zicht op het landschap bekomen. De tocht zelf opende met een resem rustige , bevallige wegjes die zich gezellig golvend door het landschap loodsen. Wanneer we een kanjer van een boerenspoor worden ingestuurd , vertoeven we midden een kleurrijk lappendeken van tarwe- en roggevelden . De zon had nu reeds volop onze kant gekozen en op een rustige manier evolueerden we verder door een landschap dat het mooie torenwerk van diverse nabijgelegen dorpjes beter in beeld bracht.

Het pad stuurde ons hierna in de lommerrijke omgeving van een stukje bos. De avontuurlijke wegel bracht ons moeizaam de hoogte in tussen kaarsrechte zuilen van beuken . Aanvankelijk mochten we nog wat speels flaneren met de bosrand en een enig zicht op ‘ le Pays des Collines ‘ tot opeens het kerkje van het gehucht Grand Monchaut aan de horizon priemde en we een eerste stempeltje afhalen op de binnenkoer van een hoeve.

Eventjes mochten we het open plateau blijven volgen , wat nog maar eens zorgde voor een schatkamer van vergezichten. Een heerlijk brokkenpad loodste ons hierna terug op het grondgebied van Ellezelles , open golvende ruimtes werden gelukkig steevast afgewisseld met idyllische groene doorsteekjes , waarbij dartele distelvlinder en atalanta zich tegoed doen aan de immense bloemenpracht. Gelukkig kunnen we in de schaduwrijke plekjes van statige boerderijen toch nog eventjes tot onze positieven komen. Tot we opeens in het bos van Tombelle op zoek mogen gaan naar een stukje avontuur. Midden het bos stoten we op een project van de één of andere natuurkundige omtrent de drinkbaarheid van het aanwezige bronwater. Het bos stuurde ons hierna beeldig , golvend en kronkelend door de groene tinten , terwijl de donkere contouren van de boomstammen fel contrasteerden met het zonlicht dat door de dunne kruinen zich een weg probeerde te priemen.

Uiteindelijk spuwde het bos ons uit langs de bosrand en een stukje bewoning met een fraaie houtwerker van heksengedrochten , waarna een majestueus éénmanspad geprangd tussen deinende weiden ons op een kokette manier terug de hoogte injoeg.

Ook het daarop volgend asfaltwegje hees ons nog eventjes de hoogte in , waarna we ons konden richten op de wieken van ‘ Le Moulin du Cat Sauvage ‘ . Een reeks kinderkopjes zet ons terug op weg langsheen veld- en kerkwegels, alwaar ook nu weer onze ogen niet uitgekeken raken op de fraaie vergezichten van het verstrekkende glooiende landschap. We bereiken tenslotte het kleine kerntje van La Houssière voor een tentenrust.   Slenteren heel eventjes langs de behuizing maar niet voor lang , want … een mooie , wijde onverharde bocht met de gekende heksenwegeltjes loodst ons nog eventjes omheen het dorpje Ellezelles. Alleen de heksen denken er anders over en belonen de wandelaars met een fikse regenbui, zodat we ons  spoeden naar de Arbre St Pierre.

Menig bedehuisje siert nu onze weg tijdens het afsluitend stukje , wellicht om de devotie en het geloof in het eigenaardige van hekserij te bannen … De natuur nam nu terug de bovenhand en we hoefden alleen maar op de geuren van de barbecue af te gaan om deze voortreffelijke en verrassende wandeling af te ronden.

 

Vlamingen en Walen zitten er broederlijk naast elkaar ... uiteraard met een Quintine, hoempapa muziek en een heerlijke barbecueschotel !

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

• fotoreportage ( Willy Palmkoeck )
• fotoreportage ( Anny & Chris ) 
• fotoreportage ( Christian Godefroot )