Ondanks de schroeiende hitte besloten we alsnog te gaan wandelen. Zaterdag 10 juli ll. ging het de richting uit van Dentergem voor de kermistocht ingericht door de Watewystappers. Keuze genoeg aan afstanden, waarbij we voor de volledige tocht van 24 km gaan.  We zouden er achteraf gezien, geen spijt van krijgen. Eerst was er een lus van 6 km omheen de hoofdgemeente van Dentergem.

" De fusiegemeente Dentergem bestaat uit de deelgemeenten Markegem, Oeselgem, Wakken en Dentergem. Zij is 2.594 ha groot en telt een 8.000 inwoners. De fusiegemeente ligt tussen Tielt en Deinze. Het is een landelijke gemeente met heel wat boerderijen. Het domein Baliekouter is een gekend natuurgebied. "

De parcoursmeester loodste ons door kerkwegels en onverharde wegen. Moeder natuur heeft hier haar wortels behouden. De lus eindigde via een prachtige dreef en een ommetje rond de kerk.

De overige 18km deden de andere deelgemeenten van Groot-Dentergem aan en een stukje Oost-Vlaanderen. We verlieten de dorpskern en kwamen al meteen in Gottem, een deelgemeente van Deinze. Via private wegen beliepen wij algauw de deelgemeente Markegem. Wat zijn de onverharde wegen toch heerlijk om te bewandelen: rustig stappen door het mulle zand, geen wagens te bespeuren, genieten van de natuur. Oude boerderijen vallen hier te bewonderen: eentje viel ons op met ‘1849’ op het dak. Aan de binnenwegen is het niet te merken, de ene gemeente gaat over in de andere. Via kleine weggetjes die zich doorheen het landschap en langs de huizen kronkelen komen we aan de 1e controlepost in de dorpskom van Markegem, ‘Pax’ stond te lezen aan de ingang. Het was goed verpozen aldaar, de hitte was van die aard dat één drankje niet volstond. Rustig uitblazen was de boodschap.

Meteen na de pauze kwam de splitsing eraan, mijn keuze voor de grootste afstand lag al lang vast. Eens de Tieltstraat gedwarst, was het opnieuw genieten. Private, onverharde wegen doorheen de boerderijen. Waarbij speciale aandacht naar de flora uitging, het moment was gekomen om enkele prachtige beelden vast te leggen met de camera. Druk aan het fotograferen merkten we niet op dat we een stukje bos naderden,  de vogelzang was opvallend, en  al onze gedachten bij de ‘Vier jaargetijden’ van Antonio Vivaldi. We waren aangeland in de Baliekouter, een prachtig stukje natuur. Ik kon er weer niet genoeg van krijgen om mijn fototoestel gretig te gebruiken, ook al lijkt het niet speciaal, op beeld lijkt het nog zo mooi. Bloemen, weggetjes… niets kon aan de aandacht ontsnappen.

" De Baliekouter in Dentergem is één van de vijf provinciale domeinen in West-Vlaanderen. Het werd door de provincie aangekocht in 1993, gedurende 11 jaar beplant, in 2004 werd het opengesteld voor het publiek. Het domein is 26 ha groot en ligt langs de oevers van de Mandel. Zestien ha werd aangeplant als bos, acht ha werden aangelegd als weiland. De weiden worden beheerd door plaatselijke boeren, de weiden zijn omzoomd door knotwilgen en houtkanten. De provincie leverde extra inspanningen om dreven en wandelpaden aan te leggen. Het geheel is een volwaardig bos geworden, een prachtig stukje natuur voor wandelaars en natuurliefhebbers."

Na volop genoten te hebben van dit stukje natuurpracht, kwam de 2e controle in zicht. Het was opnieuw zaal ‘Pax’ in Markegem, we hadden een lus gemaakt van een 7 km. De zaal liep verre van vol, niet alleen regen maar ook de hitte houdt mensen weg van het wandelen. Ik had geen speeksel meer in mijn mond, het Duveltje smaakte heerlijk. Terug op weg boden zich rustige asfaltwegen aan, gevolgd door kalme onverharde wegen doorheen uitgestrekte weiden en velden. Het was ons al duidelijk geworden welke gewassen hier het meest geteeld worden: maïs en aardappelen. In ‘Kastenberg’ was een beach volleybaltoernooi aan de gang, het zweet droop hen van het lijf. Wandelen of andere vormen van sport, het warme weer is niet steeds onze bondgenoot.

Het ging opnieuw richting Oeselgem, met de Kruisstraat. Allicht niet geheel toevallig, de vele paadjes kruisten hier elkaar. Midden tussen de velden dook een kapelletje ‘O.L.V. van Lourdes op. De Mariaviering in Wakken is bekend: sinds 1704 stapt de Gilde der Hallebedevaarders uit Wakken te voet naar het Brabantse Mariastadje. Plots aan de linkerkant van de weg een toch wel eigenaardige boom: helemaal versleten maar getooid met grote vergroeiingen van zwammen op de stam, een foto mag uiteraard niet ontbreken. Wat verder prijkt een groot bord waarop de aanleg van een rietveld aangekondigd wordt in Oeselgem door de Vlaamse Overheid. Het is meteen te merken aan de gaatjes in de tegels uit beton waarmee de weggetjes geplaveid werden. We passeren enkele plantages van fruitbomen en naderen het einde. Bewoners van een straat in het dorp vieren feest, het spandoek ‘Vlaanderen feest’ herinnert ons eraan dat het morgen 11 juli is.

Hiermee bereiken we voldaan de aankomstplaats. Het was alvast de moeite om Dentergem te ontdekken. Het is een dorp waar de natuur prachtig is. Een pluim voor de organisatoren, het verliep allemaal perfect. De parcoursmeester deed zijn uiterste best om de wandelaars groot-Dentergem te laten ontdekken en dat is hem wonderwel gelukt. De vele privaatwegen getuigen van veel voorbereidend werk. We hebben er optimaal van genoten. 

MEER FOTO's >>>