Twee heerlijk koele treinstellen brengen mij klokvast van Antwerpen-Centraal over Gent-St-Pieters naar Oudenaarde. Soms is de NMBS dan toch je vriend ! In de gang van het station al meteen de eerste groene marspijl. Hanske de Krijger verzorgt zijn wandelaars tot in de puntjes. Gezellig keuvelend wandel ik met Rudy door het stadscentrum tot de startplaats, een school in de steigers aan de Schelde. Hier kom ik ook meteen immer goedlachse Sabine & Freddy tegen die, beducht voor het weer, dichtbij huis gekozen hebben. Na de koffie ga ik naar goede gewoonte alleen op pad. Hanske voert mij langs enkele mooie buitenhuisjes meteen naar de stroom.

Voor even maar, ik loop langs een vijver een nieuwe bedrijvenzone binnen. Hier investeert Vlaanderen in zijn toekomst ! Rond de Grote Ring slinger ik  over smalle paadjes door bosjes tot de splitsing tussen langere en kortere wandelafstanden. Loop de weidse ruimte in over grintpaadjes, tevens fietspad. De heuvels, die liggen aan de overkant van het water. Ik mag parallel met de Schelde langs wei- en akkerlanden wandelen, soms beschut door rijen hoge wilgen, soms in de volle zon. Het is trouwens al behoorlijk warm en de wind is gerantsoeneerd. Rechts komt een grijze kerktoren piepen, uiteraard loopt het parkoers er naartoe. Ik passeer de wat verscholen liggende Abdij van Beaulieu en zet over een tarmacje koers naar het dorp. Heb er zo’n 8 km opzitten in Rozenhof, Petegem waar ondermeer Mark en Yolande de dienst uitmaken.

Voldoende vocht opslaan en ‘vort met de bok’. Wandel langs het dorpskerkje en zijn wit gekalkte muur Freddy & Sabine achterna. Een gloednieuwe woonwijk en dan kerkwegels die mij van het ene naar het andere dorp loodsen. Ik blijf in de Scheldevallei lopen met aan weerskanten zicht op de Vlaamse heuvelrijen. Het is nauwelijks meer dan drie kilometer tot Elsegem waar de dapperen van de 50km mijn gezelschap worden. Hanske trakteert er ons overigens op een gratis flesje water, wat ik ten zeerste waardeer. Effe een slok en vooruit maar weer. Kerkwegels en een stil tarmacje voeren mij het dorp uit. Naar de Schelde en de Golf & Country Club Oudenaarde. Even een likje Scheldedijk en dan meteen een hoogtepunt in deze tocht. Een lommerrijk eenmanspad voert mij tussen stroom en golflanes. Ik loop evenwijdig met de zonovergoten, verlaten terreinen, mij haast vergapend aan reeksen prachtige rode beuken en schitterende treurwilgen. Goddelijk mooi is dit alles. Ruil lommer en golf in voor zon en akkers. In de verte de toren van Oudenaarde als baken. Ik moet eerst echter opnieuw voorbij de Abdij en vervolgens tussen de bieten puffen en zweten. Kom met lichte hoofdpijn Rozenhof binnen na ruim 19 km. Zoek een lommerrijk plekje buiten om even te bekomen en vis mijn meegebrachte pet uit de rugzak. Wil de zonneslag van vorige week in Lierde niet nog eens overdoen.

Opnieuw loodsen geplaveide kerkwegels mij het dorp uit. Moet in eerste instantie wat tarmacjes lopen tot grondgebied Bevere. Duik dan onverharde paden in tussen koren door en langs de spoorweg. Het is hier echt benauwd, er is nauwelijks zuurstof in de lucht. Mijn vernauwde long/hart kanalen kunnen de aanvoer nauwelijks verzekeren. Ben dan ook maar wat blij met beschutting tussen het riet net voorbij een kampeerterrein en even verder de ruime plas van het Donk Adventure Park. Ik wandel zowat de halve plas rond, bijwijlen in de aangename beschutting van jong bos, hoofdzakelijk bestaande uit berk. Verlaat het natuurgebied en wandel onder de spoorweg door. Een tarmacje voert mij door een ingesloten vallei naar het centrum van Bevere. In het dorp de laatste rustpost na 27 km. Even een korte babbel met ‘de zeeman’ uit Lendelede en zijn dame, ik vat het laatste uurtje aan.

Hanske verrast mij met een heuse stadslus. Een winkelstraat vanaf het station, de parken rond de Oranjerie van het Liedtskasteel en vervolgens de prachtig roze bebloemde Schelde-oever. Neem de afslag langs de Yachthaven waar een lekker koele Adriaan Brouwer op mij wacht. Nog drie kilometer. Gewoon binnenlopen denk je dan, mis poes. Een paar straatjes verder ligt natuurdomein ’t Spei. Groene jongens hebben er een slingerend maaipad in aangelegd. Als krinkelende, winkelende wandeldingetjes lopen wij hier allemaal te genieten. De zomerse warmte is intussen wel tot in de donkerste hoekjes van de bosjes doorgedrongen. Geen verkoeling meer dus, of toch nauwelijks. Dit is wel een prachtige finale. Net na Jeannine & Etienne beklim ik de enkele treden die naar de Scheldebrug leiden, de buit is binnen.

Ik heb nog ruim de tijd voor een Brouwerke en vat dan samen met een Spitant de terugweg naar het station aan. Een volledig vlakke omloop vanuit Oudenaarde, ik dacht niet dat het kon. En het was dan nog een leuke ook ! Bedankt Hanske en kompanen voor de aangename wandeling en de goede zorgen onderweg. Tot de volgende Ronde.   

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

• fotoreportage ( Patrick Vanderstukken )
• fotoreportage ( Jeroen Godefroot )