|
Al heeft het dan behoorlijk wat geregend gisterenavond, afkoeling is er nauwelijks. De atmosfeer voelt tropisch, vochtig en warm aan als ik omstreeks 08:00 vertrek. Ik adem moeilijk terwijl ik langs de eerste Schotense villa’s wandel, Stroboer Herman achterna. Deze marathon der 35ste Ronde der Voorkempen, dreigt een slopende affaire te worden. Al heeft Herman dan zijn eerste portie Leffe vitamientjes al binnen, toch wandel ik hem fluks voorbij, domein Vordenstein in.  
Mag er genieten van prachtige, immense bomen, waaronder een reusachtige treurpopulier. Doorkruis de speelse bloementuin en zoek dan de heerlijke graspaden op tussen weiland en bos, met een weelderige ondergroei van varens. Na het domein volgt een prachtig breed graspad, parallel een gracht. Het pad gaat over in een tarmacje met rood fietspad, dat mij zal afzetten bij sportpark De Zeurt na ruim 9 km. Het klassieke parkoers met andere woorden. De rustpost bestaat hier uit een zestal stoelen en een gratis waterbedeling. Het oogt Hollands, helaas ingegeven door een laat afhaken van zaaluitbaters. Mij stoort dit allerminst, als ik maar tijdig een slokje kan drinken.   Enkel de 50km maakt dit jaar een lus langs het Schotense kanaal en dito villa’s. Ik mag op mijn stappen terugkeren dwars door het sportpark en langs de lommerrijke Zeurtebaan koers zetten naar de autoweg en even verder het Peerdsbos. Opnieuw valt het mij op dat zelfs in dit donkere beukenbos de koelte ver te zoeken is. Het is er uiteraard aangenamer dan in de volle zon te moeten koersen, maar het echt frisse is er niet meer bij. Toch geniet ik volop van de prachtige lanen en dreven die mij finaal afzetten aan de hitte van de Bredabaan. Voor even maar want aan de overkant wachten de Merksemse Volkstuintjes en vooral het lommerrijke pad rond de Fortvijver. Ik voel mij nochtans verzwakken. Ben blij de tweede rustpost bij voetbalclub Seja te bereiken. Neem er uitgebreid mijn tijd voor eten en drinken, heb toch ruim 17 km gelopen haast zonder pauzeren.   Even een babbel met de Shannen Family, net terug uit Ierland en daar gaan we weer, pet op de kop. Wandel opnieuw hoog over de A12 en bij Sint-Lucas Ekeren-Donk binnen. Op het park van Hof De Bist na is het ruim zes kilometer straten lopen en …zweten. De verbinding tussen de twee steunpilaren van deze tocht. In De Geesten na 23,6 km wat bijtanken, dit jaar komt het parkoers hier maar één keer langs. Ben benieuwd naar wat komen gaat. Wandel aanvankelijk het klassieke stuk langs Boerendijk en achteraf de woonwijken naar de A12. Aan zijn overkant begint Domein Muisbroek, bestaande uit twee grote plassen. Voor het eerst loop ik tussen beiden door naar de overkant. Wandel in feite volledig rond de plas, zeker een paar kilometer lang, mij verwonderend dat er op de terugweg geen doorsteek komt naar het bos. Het is hier overigens vrij rustig, nauwelijks dagjesmensen. Samen met iemand die hier voor het eerst wandelt loop ik dus helemaal terug naar de A12 en pik daar de kortere (23/34 km) afstanden op. Wandel de Bospolder binnen en kan nog geruime tijd genieten van dit halfopen natuurgebied dat tegen de haven aanplakt.   Boven een langgerekt ven geven twee reigers met hun lange poten een onhandige luchtshow ten beste. Bij het binnenlopen van Ekeren een verraderlijk doorsteekje naar rechts tot de volgende rustpost. Lijk lang gewandeld te hebben over deze negen kilometer al spreekt de klok mij tegen, beetje moe ? Neem een ruime pauze om wat af te koelen en vooral bij te drinken. De laatste etappe is namelijk 9,8 km lang ! Passeer wat woondozen en mag dan de Oude Landen in. Vrees deze strook natuur op het warmste moment van de dag wegens haast geen beschutting tegen de zon. Toch valt het nog best mee omdat de grootste afstanden lang haast ongemerkt tegen de Ekerse woonkern blijven aanlopen in de beschutting van jonge bomen en een paar meter hoge rietkragen. Opvallend trouwens hoe de natuur dit gebied elk jaar wat meer inpalmt en dichtgroeit. Ik loop een uurtje of zo te genieten van deze heerlijk bebloemde biotoop als station Noorderdokken opdoemt. Tijd voor een drinkpauze op een houten bankje met de zon in de rug. Voorbij het station wordt het wijkjes lopen. Straat in, straat uit door recente bebouwing in vogelstraten …straten met vogelnamen, bedoel ik natuurlijk. Anders dan de voorgaande jaren nu geen natuur meer maar asfalt tot voorbij het Palfijn ziekenhuis en vervolgens rond een maïsveld. Ik wordt loom, moe, heb het wel gehad voor vandaag. Gelukkig is de finish nu vlakbij, nog even langs een paar sportvelden, het is genoeg geweest. Samen met Annie en Mark praat ik nog wat na bij een Duvelke en dan is het tijd voor …tram draa nor ’t Stad.   Heb ik deze tocht al altijd graag gelopen, het vernieuwd parkoers in Ekeren is een absoluut pluspunt. Dankzij het inlassen van een tweede rustpost is die moeilijke lus door de gemeente vervangen door kilometerslang puur natuur. Nog effe sleutelen aan de finale en graag wat meer pijltjes hangen jongens en dit is een heuse topper. Geniet mee van enkele sfeerbeelden : |
Verslaggeving 
