|
De twee wagonnetjes richting Geraardsbergen vanuit Gent-St-Pieters zijn haast volledig volzet met wandelaars. In Zottegem komt daar nog een groepje vrij luidruchtige Westvlamingen bij. Nochtans moeten wij in Giesbaarge allemaal zo’n 35 minuten wachten op het boemeltje dat ons naar Tollembeek brengt. Het is dus een bonte bende die er richting start van de Urbanustochten wandelt, zowat anderhalve kilometer verderop.  
Na de koffie passeer ik het eresaluut aan Urbain en komt clubmaatje Nestor net aangewandelt. Hij houdt het vandaag kort want het is ‘Tour de France’. Een eerste kerkwegel, een eerste straat, ik sta terug aan het station ! Wandel een eindje langs de spoorbaan, grofweg richting Galmaarden met de Bosberg op de achtergrond. Daar gaar het niet naartoe vandaag, wel over de Poefketse en de Regnierketse, golvend verhard en onverhard door het Pajottenlandse landschap met zijn aangename vergezichten in geel en groen, rijpende granen en opgroeiend maïs. In St-Pieters-kapelle dient er geklommen te worden door de Esbroekstraat. Boven wacht een schitterend panorama, die je het vele asfalt doet vergeten. Net voorbij het standbeeld van De Sjampetter de eerste rustpost na 8,6 km. Het is ver middag, de ice-tea is al op en boterhammen zijn nog nauwelijks verkrijgbaar. De Marktrotters lijken zich te verslikken in hun aantal bezoekers. Meteen na de rustpost mag ik letterlijk door het manshoge maïs lopen, een eerste keer dit jaar. Volg daarna een rustig tarmacje langs een diepe, ingemetselde gracht. Te midden weidse graanvelden klim ik opnieuw een verdieping hoger, wat steevast beloond wordt met schitterende vergezichten. Lijk op een duin te lopen met aan weerskanten akkers en weilanden als kleurrijke lappedekens. Door velden van erwten en vlas wandel ik over betonwegjes naar het volgende dorp, het franstalige Marcq. Heb er 14 km opzitten en drinken is een belangrijke bezigheid, het wordt erg warm. De langste afstand maakt hier een extra lus van zo’n 7 km. Achterafjes leiden mij door een woonwijk van recente signatuur naar een steenweg. Aan de overkant worden meer percelen klaargemaakt voor bebouwing. Loop onder de Colruyt autostrade door en even verder hoog over de TGV spoorbaan. De Rue de Chievres en de Kandriesstraat, grondgebied Edingen/Enghien zijn ellenlange, saaie rechte lijnen door vrij vlak landbouwland. Alleen de blauwe brug over de spoorbaan brengt nog enig animo. Ben dan ook blij terug in Marcq en zijn rustpost te zijn. Wordt er verwelkomt door de Hopbelletjes Brothers, die de nodige calorietjes inslaan.   Veldwegjes sturen mij nu naar een mini valleitje en verder randje Enghien. Keer Wallonië de rug toe en kan onverhard en lekker golvend door ingesneden weilanden en akkers kuieren. Een leuk stukje parkoers na die saaie waalse lus. Soms krakkemikkige wegeltjes, een stukje steenweg, een nijdig hellingetje, het gaat in gestrekte draf naar Herne centrum. Even twijfels over de pijlen en dan met de Brothers tot de sporthal, voorbij riviertje de Mark en de St-Waldetrudismolen. Het allerlaatste pilsje verdwijnt er in mijn keelgat. Nog zo’n twee kilometer zonder geschiedenis voeren mij naar de aankomst. Tijd voor een laatste pintje met een Spitant en clubmaatje Luc en dan op naar het station. Over Enghien en Brussel-Zuid gaat de reis deze keer. Kijk met een beetje gemengde gevoelens terug op deze tocht. Het Pajottenland is altijd de moeite waard, zeer zeker, maar het vele beton was vandaag bij deze warmte mijn bondgenoot niet.   Groot nieuws komt er uit Hemiksem waar de vrouw des huizes na lange afwezigheid nog eens twee dagen gewandeld heeft. Zaterdag 20km in Wolvertem, zondag 24 in Hingene. Helaas, de pootjes zijn dit niet meer gewend met een joekel van een blaar op de hiel tot gevolg. Maar ’t is een taaie, dat vrouwke van mij en waar een wil is, is een ...wandelweg !! Geniet mee van enkele sfeerbeelden : |
Verslaggeving 
