|
Verborgen diep in de bossen van de Ardennen, Saint-Hubert, bakermat van de jacht, maar ook met een immens natuurgebied dat zijn weerga bijna niet kent in dit land. Hier organiseert de nog jonge wandelclub “Les Bottines Borquines” voor het eerst een marathon in het kader van de Challenge des 5 Provinces.   Op vrijdagavond ben ik er heen gespoord tot Libramont waar een medewerker mij komt ophalen. Ik krijg onderdak in de Salle Communale des Fêtes en installeer mij voor de nacht. De voorzitter komt mij nog eerst goedenacht wensen, ik word juist niet ondergestopt en dan is het pitten tot mensen van de wandelclub al vroeg in de morgen ten tonele verschijnen. Stilaan druppelen de eerste wandelaars binnen en daar zijn heel wat bekenden bij : Georges vitamientje Orval , Peter , Willy en Marij , Claude Tixhon. Claude die zelf de verplaatsing uit de verre Elzas naar hier gemaakt heeft, Duitsers en Luxemburgers en last but not least Paul Baestaens met in zijn slipstream het MWDT ( magic walking dream team ) jawadde.
  Iets voor zevenen kunnen wij de baan op voor een tocht van exact 42,8 km. In tegendeel tot wat voorspeld was, regent het lichtjes en er hangt een dichte mist. Wij lopen tot aan de voet van de basiliek waarvan de torens in de mist gehuld zijn, lopen tot het rond punt waar het beeld van het hert met een kruisbeeld in het gewei op ons wacht en gaan dan tussen de huizen een eerste nijdige klim tegemoet.Voorbij de Etang du Prieur trekken wij de bossen in en zullen er vandaag bijna niet meer tussenuit komen. Steeds lichtjes bergop wandelen wij door de bossen van Les Gottes tot het monument Albert I. De mist hangt er zo dik dat je bijna het tentje van controle 1 mist na 5km.   Achter het tentje een stukje veen en dan grindwegjes in het immense woud van Saint-Michel. Eerst een verschroeiende afdaling, dieper en dieper, Highway to Hell , maar dan begint het constant op te lopen, kilometers lang bezijden het bergbeekje de Palogne tot het brugje waar het beekje in de rivier de Masblette uitmondt. Brugje over en nu langs het riviertje steeds hoger en hoger, Stairway to Heaven. Eindelijk een asfaltwegje en een boogscheut verder controle 2 na 13km.   Van hieruit wordt een lokaal lusje van 5km gestapt. Eerst een vlak stukje asfalt, kaarsrecht tot enkele mooie landhuizen bij het gehucht Mochamp, dan linksaf door de veengebieden Fagne Massa en Fagne du Taureau, voorbij het Croix des Russes. In beide wereldoorlogen hadden de Duitsers een gevangenkamp in deze buurt. Op deze plaats zouden Russische krijgsgevangenen neergeschoten zijn en leeft de plek met twee kruisjes voort als Russisch kerkhof. Verder immense beukendreven om onze lus af te ronden. Op slag verdwijnen wij nu op een boswegje dat ons door de bossen van Sainte-Gertrude naar de drukke N89 richting Libramont brengt. Dicht bij de kapel van La Converserie en Rouge Croix waar volgens de legende Saint-Hubert het hert met een rood kruis in het gewei ontmoette steken wij over en gaan dalen op een afzichtelijk slecht keienwegje, steeds dieper het bos in, tot opeens een huis. Achter het hoekje het typische Ardennen dorp Laneuville-aux-Bois. Wij komen maar heel even tussen de huizen, trekken een asfaltwegje omhoog waar aan het einde controle 4 na 24km. Het MWDT zit aan tafel en ik volg hun goede voorbeeld. Na een natje en een droogje kan ik er terug tegenaan.   Het zonnetje is op het appel verschenen en dat scheelt een stuk. Bos, bos en nog eens bos, nu en dan toch eens een stukje open plek tussen wat biezenweiden. Wat afwisseling als opeens een koppel opgeschrikte reeën vliegensvlug een pad oversteken. Wat verder een tentje en controle 5 na 28km. Door de prachtige eeuwenoude beukenwouden van de Freyr Septentrional en Meridional, over de Fagne de la Hutte, voorbij wat jachtobservatieposten tot de plaats Le Cul du Four ( ’t gat van de oven ). Dan linksaf en motorengeronk en overvliegende vliegtuigjes die halsbrekende toeren boven ons uitvoeren verraden dat wij dicht bij de lokale luchthaven zijn. Nog even klimmen tussen de weiden en daar ligt controle 6 na 36,3km.   Het panorama over de Ardense heuvels is hier indrukwekkend mooi. Een loodrecht keiwegje stuurt ons naar de achterzijde van de vlieghaven, draaien er een poos rond, verdwijnen nogmaals tussen het groen om dan aan het einde van een rode beukenlaan de bewoonde wereld in te komen bij het benedictinessenklooster van Hurtebise. Wat op en af gaat het tot de brug over de N89 waar wij Saint-Hubert in komen. Een toertje dat er mag zijn zal onze tocht besluiten. Langs de Porte de Bastogne komen wij de stad in, draaien rond de basiliek, majestueus en elegant. Ernaast het prachtig gerestaureerde abbatiaal kwartier, een parel. Linksaf nu tot voor het stadhuis en dan richting aankomst. Naast de feestzaal nog het mooie Sint-Gilliskerkje daterend uit 1064 .   En dan zit onze wandeling er op. Prachtige, supergroene natuurwandeling in het nog bijna ongerepte land van Saint-Hubert, zonder het rijke architecturaal en religieus patrimonium uit het oog te verliezen. Een topper, zeker een aanrader voor de toekomst. Geniet mee van enkele sfeerbeelden : |
Verslaggeving 
