|
Ik hou het vandaag wat dichter bij huis en ga bij wandelclub De Slak in Leest hun 22ste Zennetocht stappen. Al redelijk vroeg ben ik ter plaatse in zaal Ter Coose want men heeft regen voorspeld.Vervolg zal uitwijzen dat Deboosere er nog eens totaal naast zat. De langste afstand is 30,7km en daar ga ik voor.   Al vlug lopen wij Leest uit, dwarsen de nieuwe wandelbrug over de Zenne, volgen de weg voorbij de Sint-Annakapel tot wij achter het voetbalterrein het natuurgebied Robbroek ingestuurd worden. Er volgt een afwisseling van broekbosjes, stukjes moeras, houtwallen en hooilanden. Een dijk verraadt een rivier en verderop komen wij bij een bebloemde brug bij de Zenne, duiken echter aan de andere kant de autoweg E19 onder en lopen er dan kort langs. Hupse dame, losjes in de bloes stuift mij voorbij, gaat onder de volgende brug luid zingen wat eventjes een kathedraalgevoel creëert . Wij verdwijnen even tussen wat struikgewas op een zandig paadje, blijven wat beneden een afsluitdijk lopen, maar dan volgt een supermooi stuk parkoers. De Zenneboorden kleuren roze met bloeiend balsemien, nu en dan knoestige oude acaciabomen. Kieviten en meeuwen vliegen af en aan, een reiger staat pootje te baden. De dijk af, een avonturenparkoers volgt, benedendijks, krinkeldewinkel tussen manshoog opschietende netels, terug de dijk op waar je opnieuw verrast wordt door de schoonheid van dit landschap, nog eens diep, terug draaien en keren tot de heel pittoreske kapel O.L.Vrouw in het Hammeken waar wij de dijk nog eens opklauteren. Een kerktoren komt in zicht en bij de eerste brug komen wij Zemst in. Achter het hoekje de garage Eeckelaers waar in de grote garage een eerste controle na een prachtige 8,3km.   Wij gaan nog even het water opzoeken en volgen de snel vliedende Aabeek tot het brugje waar de beek één wordt met de Zenne. Nog even langs de waterkant in omgekeerde richting tot de kapel op de andere oever verschijnt en verdwijnen dan tussen het wassende koren. Stille betonwegjes tussen de velden volgen grote delen van het Releghem en Kleuddewandelpad. Akkers van het Molenveld en Lareveld waar een breed panorama zich opent. Het spitse kerktorentje van Zemst-Laar komt piepen tussen het vele groen, maar via veldwegjes maken wij een grote bocht rond het dorpje om bij de weg naar Humbeek uit te komen die wij even volgen om dan het natuurgebied Bos van Aa binnen te wandelen . Het natuurgebied is ontstaan door de putten die overbleven na zandwinning voor de nieuwe zeesluis in Zemst. Eerst wat grasvelden, dan paadjes langs grachten waar riet en speerdistel manshoog groeit. Redelijk vlug zijn wij er tussenuit en lopen op een oneffen graswegje tussen geel sint-janskruid en wit duizendguldenkruid naar de hoeve Hof ter Loksem. Wanneer wij de kasseien binnenkoer opdraaien bereiken wij controle 2 na 15,3km.   De langste afstand maakt van hieruit een lokale lus van 6,5km.Wij hobbelen het graswegje in omgekeerde richting nog eens af, lopen dan tussen hoog gras terug het natuurgebied in. Paadjes tussen laag struikgewas, graspartijen, wat moerasbosjes tot een hoeve er aan komt. Over een stoppel wordt een asgrauwe keiweg bereikt. De ophaalbrug over het zeekanaal bij Humbeek is redelijk dichtbij, maar dan gaat het rechtsaf een majestueuze populierendreef in. Wel een dikke kilometer volgen wij het wegje onder de ritselende bomen tot dicht bij Hombeek waar wij de kortere afstanden terugvinden. In het zog van een hele stoet wandelaars wordt het Hof van Loksem nog eens aangedaan.   De terugweg wordt ingezet via stille asfaltwegjes tussen de velden tot een hobbelig kasseitje onder de sloffen geschoven komt. Eens hier voorbij lopen wij kort een stukje Hombeek door, volgen terug stille wegjes tot de wijk Heiken waar wij het spoor dwarsen en vervolgen op een naastliggende landweg. Van hieruit heb je een mooi zicht op de Sint-Romboutstoren in Mechelen. Een grotere weg komt er aan en die volgen wij tot de tuin van het kasteel Moyson waar een laatste controle na 27,4km. Het is heerlijk toeven hier in het lommer van de bomen en hoewel dicht bij het einde zit het hier afgeladen vol.
  Nog slechts een wipje tot het einde. Nog een stuk langs de weg tot Leest. De langere afstand maakt nog een toertje door wat bosjes tot de Zenne, draven de dijk nog even af om via een woonwijk met alle afstanden het einde te halen. Wandelclub De Slak heeft ons dit jaar meer dan aangenaam verrast. Een uitgelezen natuurtocht in het Zenneland met alles erop en eraan. Meer dan geslaagd, onvermoed mooi, een wissel op de toekomst. O, ja , was ik bijna vergeten , hebben geen druppel regen gezien. Geniet mee van enkele sfeerbeelden : |
Verslaggeving 
