Nieuwkerke , in het Frans : Neuve-Eglise , is de meest zuidelijke deelgemeente van Heuvelland, verscholen tegen de grens met Frankrijk en Wallonië , gelegen  aan de voet van de West Vlaamse heuvelzone,  op een heuvelrug. Vandaag zouden we hier op uitnodiging van de Heuvelandstappers deelnemen aan hun Geuzentocht. Vanuit het Oc ’t Seultje bezorgden ze ons een trektocht door het uitgelezen natuurlandschap in de streek.

Onmiddellijk maakte men kennis met het onverharde “ Waldriesstraatje” oplopend naar de heuvelrug van het dorpje gekruid met mooie vergezichten over de omgeving. Een slingerend  padje tussen hagen, grasbermen en prikkeldraad liep verder langs het “ Geuzen wandelpad”. Bij het verlaten van dit uitgelezen stukje natuur loodste een rustige asfaltweg tussen maïsvelden ons naar de “ Korte Pijp” waar we de korte afstand verlieten en afdaalden naar de Broeken en de “ Boutensdreef” , een stukje onverharde privé weg tussen statige knotwilgen in de nabijheid van een historisch boerderijtje.

Hier was het aangenaam en rustig vertoeven en even verder werden we afgezet op Frans grondgebied ter hoogte van het grensgehucht “ Romarin” met het militair kerkhof “Maple Leof Cemetery” waar soldaten van verschillende nationaliteiten begraven liggen ( UK 80 , Canada 31 , Australië 43 , Zuid Afrika 1 en Duitsland 9 ). Opmerkelijk waren hier nog de vele houten elektriciteit palen alsook de typische Franse boerderijen. Hier kon men genieten van de landelijke rust. Ook in Frankrijk lopen er veel onverharde landbouwpaden en daar maakte de parcoursmeester meesterlijk gebruik van, stuurde er ons doorheen, tussen de dichte tarwevelden op weg naar  het onverharde “ Zuidlindestraat “, een slingerend attractief wandelpad tussen hoge struiken, langs kleine kreekjes die met typische houten bruggetjes moesten overwonnen worden. Na dit uitstekend stukje natuur konden we een eerste maal gaan rusten in ’t Kapelhof, een traditionele boerderij die zich bezighoudt met meerdere aspecten uit de boerenstiel. Zo wordt er aan akkerbouw gedaan, teelt men aardbeien, aardappelen, ajuinen, sjalotten, rabarber … maar ook oesterzwammen en shiitake, een bijzondere paddenstoel afkomstig uit Zuidoost-Azië. Voor ons was een verfrissing meer dan welkom na 8km flink doorstappen.

Nu trokken we op weg voor een plaatselijke lus in het driehoeksgebied van Heuveland-Ploegsteert en Frankrijk. Een stukje Ploegsteertsesteenweg zette ons af op een landelijke we tussen de bietenvelden. Intussen konden we genieten van een stralende zon aan een helder blauwe hemel wat de vergezichten ten goede kwam. Over de “ Spierebeek “ wandelden we een kronkelende weg in, op grondgebied “ Comines-Warneton “ . Na een veldweg met landelijke zichten en weide doorsteek kreeg men een zicht op Ploegsteert. Een zanderige onverharde wagenweg , waar het hoge gras bij wijze van spreken tot aan onze enkels kwam, bracht ons aan de Franse grens. Heuveland is hier amper 700meter breed en in de verte kreeg men een zicht op het Franse “ Nieppe “ . Een klein wandelpadje lopend onder een tunnel van bladeren bracht ons verder aan nog enkele onverharde stukken vooraleer we terug op ’t Kapelhof uitliepen om er verdiend nogmaals te gaan rusten.

Bij een korte pauze en op adem komend met een fris drankje besloot ik uiteindelijk de terugweg aan te vatten. Een dreigende onweerswolk liet opeens een plens water op ons af toen we andermaal het onverharde op wandelden en zo nog eens kort voet wisten te zetten op Waalse bodem. Nu kregen we afwisselend verharde en onverharde wegen te verwerken welke ons lieten meegenieten van het boerenlandschap met aan de horizon op de hoogte een zicht op de kerk van Nieuwkerke. Langs de “ Spierrebeek “ trokken we een weg naar de “ Broeken “ en het onverharde “ Spierstraat” waar we de kleine afstand wisten te vervoegen. Samen volgden we een kronkelende weg rond het dorp om uit te lopen op het Marktplein van Nieuwkerke onder de toren van de Romaanse Onze-Lieve-Vrouwkerk , de driebeukige kerk werd meermaals door protestantse geuzen in brand gestoken, maar telkenmale weer opgebouwd. Na deze aanblik bereikten we eventjes voorbij het voetbalveld opnieuw  ’t Seultje om er vermoeid maar tevreden neer te strijken op onze verdiende ruststoel.

Bij pot en pint werd er nog hevig nagekaart over deze uitzonderlijke mooie geuzentocht. De Heuvelandstappers hebben andermaal opnieuw bewezen dat ze echte natuurmensen zijn die bij het opbouwen van hun parcours geen enkel stukje natuur onaangeroerd laten liggen . Ze sparen werk nog moeite om alles te gaan opzoeken, op kaart te zetten en op een verrukkelijke manier aan de wandelaars te presenteren en dat alles perfect bewegwijzerd . Wij kunnen niet anders dan deze mensen te feliciteren en te bedanken voor deze prachtige wandeldag en hoe kunnen we dit beter te doen , jawel door de firma te steunen door er nog eentje te nuttigen.

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

• fotoreportage ( Georges Ditillieu )
• fotoreportage ( Bernard Haeyaert )