|
Vanaf Gent is Rudy uit Edegem mijn gezel. Wij zaten op dezelfde trein vanuit Antwerpen zonder het van elkaar te weten. Ook Willy uit Koekelare is hier vaste klant. Een midweek van een kleine 30km rondom Kluisbergen dat spreekt aan ! Het parkoers bestaat traditiegetrouw uit een grote en een kleine lus. Ik begin met het serieuze werk en laat mij bij zwoel, vochtig weer door de eerste kerkwegels naar het Kluisbos leiden. Meteen klimmen dus, nauwelijks tijd voor enige opwarming.  
Ik volg het smallere paadje naast een nattig liggende holle weg tot het parkeerterrein bij de Vierschaar. Samen met een viertal moet ik even zoeken naar de volgende pijl en mag vervolgens de helling weer afdenderen. Waar het bos overgaat in maïsvelden komt rechts het kerktorentje van Kwaremont al piepen. Recht vooruit de koeltoren van Ruien, die wij sinds jaar en dag ‘de frietketel’ noemen. Een bedenksel van Linda Minne. Even wat vlak asfalt door de vallei en dan een onverharde klim die mij over de Kwaremont Boulevard het gelijknamige dorp binnenloodst bij de Ommegangstraat. Dit kasseitje doet letterlijk zijn naam alle eer aan. Ik wandel een eerste keer rond het dorpscentrum, reeds vrij hoog op de heuvel en stap dan voorbij het prachtige dorpskerkje tot de eerste rust in het lokale huis waar onze grootouders van hun welverdiende uitboljaren genieten. Ik heb er 5,8 km opzitten.   Begroet Christian Godefroot en zet mijn weg verder, terug het kasseitje op en nog even hoger de puist op. Slechts één fietser kom ik tegen alvorens een betonbaantje in te draaien dat mij terug een verdieping lager brengt. De ondergrond varieert nu snel van beton, over onverhard, soms met hoge grassen tot kassei. De mistige uitzichten die tot Oudenaarde reiken zijn prachtig. Rechts één van de beroemdste of is het beruchtste heuvels van de Vlaamse Ardennen. Niet langs het ‘fietspad’ voor ons dit jaar maar langs de Panorama Wandelroute, langs weilanden door het hoge gras. Welke route je ook kiest, de Patersberg heeft pit. Boven nog wat vals plat tussen de akkers. Bij een blauw gerande kapel weet ik de top bereikt.   
Kuier tussen de velden door over het plateau tot aan het befaamde bankje. Voor Rudy de ideale plaats om zijn ‘bookes’ aan te spreken. Samen met Christian duik ik het kasseitje af. Echt vlak zal deze lus niet meer worden. We gaan stoeien met de flanken van de Kwaremont, genietend van die heerlijke vergezichten. Ik neem een strategische schrijf- en fotopauze, mijn kompaan heeft duidelijk een hogere ‘braquet’ steken dan ik. Een laatste stukje Ommegangstraat en opnieuw pauzeren in het hotel van onze grootouders na 13,1 km.   Als ik terug vertrek heeft de middagzon eindelijk de nevels volledig doorboort. Mag de steenweg over en dan weer klimmen langs de Knoktstraat, naar de top knokken dus tot randje taalgrens bij Russeignies. Draai het Kluisbos in bij de Rue du Trieu/Vierschaar. Mag eerst nog even genieten van een prachtig panorama over het hier vlakke Waalse land en loop dan echt het bos in. Net als daarstraks volg ik het smalle zijpad van de hoofdweg, hier wel vrijwel volledig vlak tot voorbij taverne De Vierschaar (plaats waar recht werd gesproken). Intussen pakken donkere wolken zich samen boven de statige beuken. Eén enkele donderslag en dan een stevige plensbui die door het dichte gebladerte de wandelaars op een ongewenste verfrissing vergast. Als een verzopen haan loop ik de taverne De Toren binnen. €3.20 voor een pintje van ’t vat, zegt de serveuse zonder verpinken ! Dit moet zowat het duurste café van Vlaanderen zijn ! Gelukkig is de bui van heel korte duur en kan ik mijn weg verder zetten, heb op slag geen dorst meer. Begin aan een lange afdaling, eerst trapperig daarna over paden die ingestreken lijken met bruine zeep. Ben voor één keer blij het bos te kunnen verlaten en beton of asfalt onder de schoenen te voelen. Heb graag ‘grip’ op het gebeuren ! Kerkwegels en stille straatjes loodsen mij Ruien binnen en naar de startzaal. De eerste lus van 21 km zit er op, heb er van genoten. Bruggeling Xavier is aanwezig en ik informeer naar zijn kwetsuur. Moeizaam, zegt hij, want ik heb last van osteoporose. Hij sloft met een ongelukkige blik meteen de zaal uit, ik krijg hem niet meer te zien.   Heb nog ruim 7 km voor de boeg. De vlakke kerkwegels voeren mij nu de vallei in. Ik wandel langs akkers met maïs, patatten en boontjes, tussen de Schelde en de heuvelrij door. Het is warm, de zon geeft danig van Jetje. Kom in Berchem uit en dan herken ik de omgeving plots. Ja hoor, wij mogen door domein Paddenbroek wandelen, een afgesneden Schelde-arm in de vorm van een ster. Vlondertjes en groen paadjes loodsen mij door dit waarlijk schitterend biotoopje tot een laatste rustpost. Dit was nog eens genieten. Er rest mij ruim 3 km oude spoorbaan. Geen keien meer maar een asfaltje als een opgestreken biljartlaken. Nog even een paar wegeltjes opzoeken tussen beukenhagen die hunkeren naar een schaar. Ben zo terug in Ruien en heb er ruim de tijd voor een drankje. De Lijn en de NMBS brengen mij in een gezamenlijke klokvaste inspanning terug naar Hemiksem. Voor het tweede jaar op rij kijk ik terug op een prachtige midweekse tocht rond Kluisbergen. Jamais deux sans trois, zegt het Franse spreekwoord …  Geniet mee van talrijke sfeerbeelden :
|
Verslaggeving 
