Het is mooi en zonnig weer, en aangename wandeltemperatuur in het witte dorpje lissewege. Het werd uitverkozen tot de 10 mooiste dorpen van Vlaanderen. Het dorp is ook gekend om zijn gezellige restaurants en ook op wandelgebied kan het een aardig woordje meepraten. Zijn eigenlijke charme bestaat uit zijn romantisch ogende witte huisjes en het unieke vaartje dat het dorp middendoor snijd. Was destijds ook een stopplaats van de bedevaarders op weg naar Santiago de Composstella getuige hiervan is nog het hedendaagse Spaniënhof.Ook de abdij Ter Doest is een geschiedkundige troef. Stof genoeg om van start te gaan voor de Brugse midweektocht, een organisatie in handen van de Brugsche Globetrotters.

Door het lekker wandelweertje barst het kleine knusse inschrijfzaaltje uit zijn voegen en kan het de grote toeloop niet meteen slikken. Geen nood  met een bijkomend terras op de speelkoer is het probleem van de Globetrotters met de glimlach zo opgelost. Vanuit het kleine schooltje, stappen we links weg langs de spoorweg heen, een brede veldweg keurig gemaaid die ons weg van de drukke verbindingsweg met de haven van Zeebrugge brengt. Wij passeren langs het Upperhof een statige oude hoeve helemaal ontsloten met een kilometers lange groene beukenhaag een monument in deze streek. Het is er heerlijk wandelen in dit polderlandschap langs lange rijen knotwilgen. Via een doorstappoortje verlaten wij de spoorbedding, en rechts voor ons ontwaren wij de windmolens en de silhouetten van het industriepark de Blauwe Toren. Links krijgen we een prachtig zicht op Lissewege en het hoevelandschap.

En zo komen wij op de Ter Doestdreef. De oude dreef maakte de verbinding tussen de abdij en de omliggende weiden. De historische dreef is ook op gebied van planten en bloemen beslist een aanrader. Wij kunnen via een klein ommetje eventjes kennismaken met de rest van de roemrijke gebouwen. Door schenkingen van de Graven van Vlaanderen en Holland groeit het grondgebied tot zowat een 4000ha en dat van de 12de  tot de 13de eeuw. Na een bevel van Rome komen de bezittingen in handen van het bisdom Brugge. Van de vroegere gebouwen vinden wij nog het poortgebouw uit 1662, de Barokke kapel uit 1687, dit is het laatste belangrijke bouwwerk geweest. De 13de eeuwse schuur is een unicum want zij is de grootste schuur van Europa. De kapel uit 1687 is eigenlijk gebouwd door Martin Colle de toenmalige abt. Deze kapel werd gebouwd uit trots, omdat hij het proces had gewonnen tegen abt Terrasse. Het proces werd gevoerd voor de titel abt van TerDuinen.door koning Lodewijk de 14de.

Via een houten brugje mogen wij een verhoogde dijk op, enerzijds rechts het mooie en genietbare landschap , links van ons een brede natuurstrook. Wij krijgen een mooi zicht op het domein van de abdij Ter Doest, voormalig bewoond door de Benedictijnen en later door de cistiscenzers. De omwalde site was verbonden met Lissewege en Brugge via het Ter Doest vaartje. Op dat terrein stond ook een windmolen hiermee voorzag de abdijgemeenschap zich van brood. In de winter vinden wij hier heel wat wilde ganzen. Een draaiend bocht van 180° brengt ons naar de overkant van de dijk en langs het kanaal terecht. Langs het kanaal een dubbele rij bomen langs weerszijden, na een poosje zien wij de eerste beelden van de haven maar wij moeten nog eventjes linksaf, en wij mogen nog eventjes de dijk terug op. Als wij langs de Ter Doest kapel passeren duikt voor ons de plompe toren van Lissewege op. Voor het dorp nemen wij nog even de Pontstraat en wandelen terug een rustig natuurgebied in.

Als wij de dorpskern naderen begrijpen wij echt waarom Lissewege het witte dorp word genoemd. Praktisch alle huizen zijn wit geschilderd. Een ander fascinerend gebouw is de O.L.Vrouw bezoeking gebouwd in 1225 tot 1275. Het is een prachtig voorbeeld van kustgotiek. Het is opgetrokken in moeffen, dat zijn grote bakstenen gemaakt uit de eigen Vlaamse klei. De zuilen zijn van Doornikse kalksteen, de zuilen werden per boot via De Schelde, de Gentse Lieve, de reie om vervolgens via het Lissewege vaartje hun eindbestemming te bereiken. De toren werd om financiële moeilijkheden nooit afgewerkt. Men zegt soms dat er vuren op gemaakt werden die dienden als baken voor de scheepvaart, maar de afstand naar de zee was te ver. Het dorp is wellicht permanent bewoond vanaf de 10de eeuw toen grote schaapskudden werden gefokt op het grote schorrengebied. De kerk bevatte ook een mirakelbeeld dat in 1586 werd vernietigd en vervangen in 1624 door een nog hedendaags bestaand beeld. De kerk was destijds ook een bedevaartstop op de weg naar Santiago de Compostella en het Spanienhof was destijds de overnachtingplaats, een instelling die heden ten dage nog bestaat. Op het marktpleintje staat ook het standbeeld van Willem van Saeftinghe de lekenbroeder van de cistiscenzers van deabdij van Ter Doest, heldhaftig strijder in de guldensporenslag van 1302 en zou gestorven zijn bij de belegering van het eiland Rhodos. De nu hedendaagse Huyze Saeftinge was in de Oostenrijkse tijd het kantoor van de accijnzen.

Wij hadden reeds onderweg heel wat aanduidingen gevonden van de beeldenroute en waren getuigen van vele mooie kunstwerken. Eventjes links langs het vaartje en zo bereiken wij het inschrijflokaal terug waar wij onze eerste rustpost benutten. , met een heerlijk frisse Brugse zot en een Damse worst. als wij het tweede gedeelte van onze tocht aanvatten rinkelt de bel van de spoorweg en een ellenlange goederentrein trekt voorbij, één opvallend feit die laatste wagon moet zich degelijk reppen om mee te kunnen. Als herinnering aan de laatste zelfstandigheid vinden wij op het oude gemeentehuis een zeer mooie tekst. “ Lissewege zo mogen wij het horen, blijf schoon en sterk gelijk je toren.”

Het tweede gedeelte vatten wij aan door het oud pittoreske dorpje om even later links af te slaan langs het idyllisch geschiedkundig en rijk bebloemde vaartje met nog heel wat zeer mooie oude huisjes. Langs deze route tal van kunstwerken langs en zelfs in het vaartje en zo zijn wij richting haven toe. Op onze weg een zeer merkwaardige oude herenhuizen met een luifel boven de deur en authentiek gelijk aan elkaar, dit waren de woonhuizen van de eerste bestuursleden van de Zeebrugse haven. En zo komen wij stilaan op het grondgebied Zwankendamme waar wij in café de Kavyaks onze tweede rustpost benutten. Wij mogen het havengebied in en zien enkele grote zeemastodonten aangemeerd liggen, alsook de opslagtanks van het aardgas. Wij bemerken op rechts een soort natuurlijke bufferzone tussen kanaal en de polderstreek. Langs het parkoers een kilometer lange rij bunkers, stille getuigen van een verwoede strijd als bescherming van de haven. Het natuurgebied is dat van de kanaalberm Lissewege. Bij het graven van het kanaal van 1899  werd Lissewege met zijn talrijke hoeves in twee stukken gesneden, het strooien dorp met zijn hoeves werd verbonden met Lissewege door een veerpont. Het kanaal is grotendeels manueel gegraven.

Wij zien op de overkant een historisch weliswaar gesloten cafeetje namelijk café Den Overzet, een echt stukje Vlaamse folklore is hiermee verdwenen. Het was een toevluchtsoord voor havenarbeiders, levensgenieters en volksfilosofen, die er niet alleen een trappist kwamen drinken maar boven de toog hing steeds gerookte sprot en gestoomde makreel of een gedroogde schartong. De veerpont was vroeger een attractie voor kinderen en ook voor de mensen die er hun droogvis gingen kopen of kwamen genieten van Roza’s heerlijke en ongeëvenaarde Bouillabaisse. Het is spijtig dat dit moet verdwijnen maar de vooruitgang kan je niet tegenhouden. Hier verlaten wij het kanaal en stappen de Jacob Reyvevaertstraat in, een mooi baantje dat naar het witte dorp zal brengen.

Brugse Globetrotters, jullie hebben ons een unieke kunstig en geschiedkundige wandelhoogdag bezorgd in één van de mooiste dorpjes van Vlaanderen. Wij hebben er heel veel ontdekt maar er is nog veel te ontdekken een reden temeer om er nog eens te komen. Aan iedereen en zeker aan de parkoermeester van harte gefeliciteerd en van harte dank aan jullie allemaal voor de inzet.