Putje winter is in het land, de diepvrieskast stond woensdagmorgen open met ijzige temperaturen die reikten tot min 6 graden. Een schrale Noord Oostenwind liet de gevoelstemperaturen nog kouder aanvoelen. Maar ondanks alles haalden wij toch onze stapschoenen uit de kast om te gaan wandelen in Diksmuide waar steunkring MPI  reeds voor de 15de keer op een rij de organisatie in handen had van de Kim-tocht. 

Wandelen voor het goede doel dus, want MPI De Westhoek is een school met aangepast onderwijs voor moeilijk lerende kinderen. Het zou vandaag een drie lussentocht worden met parcours langs landelijke wegen, de IJzervlakte, de oude spoorwegbedding Frontzate en de Handzamevaart. Een ontspannende wandeltocht op het platteland van het regionaal landschap “ IJzer en Polder “.

Goed ingepakt in onze winterjas en de muts diep over de oren trokken we van start voor de langste afstand van 9 km, het werd een tijdje samen lopen tot aan de splitsing ter hoogte van de Hoge Dijk waar alle afstanden uit elkaar spatten. De brug over de Handzamevaart zette ons af langs het jaagpad van dit kleine riviertje of beek dat uitmond in de IJzer. Het stroomgebied van deze vaart en de zijbeken bestrijkt een oppervlakte van 173 vierkante km op de rechteroever van de IJzer.   Na een tijdje asfalt wandelen tussen de notenbomen werden we het onverharde, of beter gezegd, vandaag het verharde, jaagpad opgestuurd waar de vaart verder het landschap domineerde samen met de Handzamevallei met zijn uitgestrekte “ Broeken “. Het natuurlijk karakter van deze vallei is een laaggelegen, waterrijk gebied, voornamelijk bestaande uit hooi- en weilanden. 

Door de uitgestrektheid en de waterrijkdom is deze vallei zowel voor overwinterde en doortrekkende vogels als broedvogels een waardevol gebied. Tussen de knotwilgen stapten we verder langs het Bethoosterse Broekenpad, slalommen tussen de bevroren waterplassen,  genietend van de winterse vergezichten over deze open ruimte. Na een verblijf van een kleine 4 km langs deze Handzame-Dijk mochten we afslaan op een drukke weg met bestemming Esen dorp en zijn Sint-Petruskerk waar de drukke Esenweg ons verder op weg zou helpen naar een stukje polderlandschap op de Kapelhoek, een rustig weggetje lopend van hofstede naar hofstede om te eindigen aan de Kapel de Hulpe. Hier was de pret er voor een tijdje af want het werd lange tijd wandelen langs de drukke Esenweg die we volgden tot aan het station van Diksmuide. Hierop zouden we nog wat genieten van het kleine Ellesmeerepad, een tegelpad tussen de struiken met uitloper de Tuinwijk om een eindje verder te gaan rusten in de startzaal.

Opgewarmd door de koffie en onder de intussen opgekomen winterzon trokken we op weg voor de volgende lus van 7 km te beginnen in het stadspark en verder op weg door enkele kleine typische steegjes van de boterstad. De drukke Woumenweg zou ons de weg wijzen naar een stuk industriezone die eindigde aan de brandweerkazerne. Nu volgden we enkele wijkstraatjes om na een tijdje de IJzerbrug te bereiken van waarop we een prachtig zicht kregen over de rijzige IJzertoren met Pax poort en IJzercrypte die samen een Europees Vredesdomein vormen. De toren herbergt sinds enkele jaren het nieuwe 22 verdieping tellende museum over oorlog , vrede en Vlaamse ontvoogding. Na de IJzer oversteek werd het andermaal een drukke bedoening langs de steenweg op Kaaskerke waar we na enige tijd een haakse bocht namen en het rustig verder mocht langs “ De Frontzate “, een bedding van de oude spoorlijn Nieuwpoort-Diksmuide, nu omgetoverd tot wandel- en fietspad.  Aan het einde werd het een stuk stappen aan de boorden van de IJzer waar we een bocht trokken rond de IJzertoren en verder een weg trokken naar de jachthaven waar de bootjes dobberden op het ijzige water. Via het “ Buitenbeentje “, een plekje waar men in de zomer  de rust en de pracht van Diksmuide kan ontdekken van op een gehuurde kayak , kano of kleine motorboot. Op weg naar de volgende rustpost werd het nog eventjes genieten langs de kaaimuur van de grote en kleine Dijk langs de Handzamevaart waar enkele vissers de koude trotseerden op jacht naar een visje, of het nu diepvriesvis was of niet, ik kreeg alvast geen antwoord op mijn vraag.

De kleinste afstand zou een verlengd parcours worden van de voorgaande lus waarbij vooral de aandacht gevestigd werd op de uitgestreken polders van Beerst blote zonder bomen. Een kleine geasfalteerde polderweg trok kronkelend door de ruige kleivelden van de polders, waarover de ijskoude Oostenwind handen en wangen verkleunden. Een anders vettige boerenslag lag er nu keihard bevroren bij zodat de aardekluiten af en toe door onze schoenzolen de voetjes pijnigden. De zon kleurde de omgeving rood maar van enige opwarming was geen sprake. Na een privé doorsteek tussen de stallen van een boerderij werden we verder geloodst langs de boorden van de IJzer waar we na een tijdje, ter hoogte van de Beerstblotestraat opnieuw het gezelschap op zochten van de andere stappers om zo gezamenlijk op zoek te gaan naar de zalige warmte in de Kim School .  

Ondanks de hevige koude mocht men hier toch nog 567 wandelaars begroeten die het achteraf allemaal met ons eens waren dat de extreme koude menig stappers thuis gehouden heeft. Wij konden ons gezamenlijk opwarmen met de heerlijke soep en koffie die met zorg opgediend werd door de mensen van de steunkring MPI. Achteraf voelde ik mij toch tevreden dat ik gewandeld had voor het goede doel en koestert ik verder de hoop dat we tijdens het komende wandelweekeind mogen gespaard blijven van sneeuw, al kan dat ook mooie beelden vormen.