Doorheen de jaren is de Manneken-Pis tocht uitgegroeid tot een winterse wandelklassieker van de Padstappers  Geraardsbergen.  Het statisch symbool van  ‘ Giesberge ‘  vormt samen met de Muur en de Mattentaart zowat het uithangbord.

De Padstappers onderwijl wat kennende weten we dat een avontuurlijke zwerftocht langs de rondingen van de Vlaamse Ardennen en de prachtige Dendervallei in het verschiet staat.   Wie van prachtige en vettige veldwegen , leuke groene doorsteekjes en smalle baantjes  houdt wist dus duidelijk waar naartoe.

De prachtige vertrekzaal De Schakel barstte dan ook reeds uit haar voegen in de vroege ochtend.  Menig wandelaar verkoos  nog eerst een fikse wandeling , alvorens zich aan de buis te kluisteren voor het Wk Cyclocross alwaar alleen België de bovenhand haalde.   De Dender vormde de ouverture , gezapig meanderden we mee  met aan de overkant van de oever een zicht op de Baronie van Boelaere, tegenwoordig een rust- en verzorgingstehuis.  Meteen mochten we achterom Geraardsbergen wat tussen het groen gaan rommelen , waarbij we op de flanken van de Bovenhoek konden uitkijken op een sublieme natuurimpressie van de Dendervallei en een effenaf mooi zicht meepikten op het stadscentrum van Geraardsbergen dat aan onze voeten lag te baden. 

De padstappers zouden duidelijk de padstappers niet zijn  zonder vettige of smeuïge passages .  Voor de ene het regelrechte wandelplezier  , voor de anderen de reden om al gauw de neus te gaan optrekken.  Goeie wandelschoenen kunnen weliswaar drogen , dus op met de geit waarbij we fenomenaal oprukten naar Onkerzele met een eerste rust in de Speeldoos.  Hierna meteen de Onkerzele bult op  met stevig klimwerk langs het pittoreske Sint-Martinuskerkje , alras gevolgd door een even vettig stukje op de flanken van de Stuivenberg.  Neerkijkend op de contouren van vermoedelijk het groenrijke Moerbekobos  gapten we stevig naar onze tweede adem met de schrik wat nog komen zou. 

Onze mening bleek zowaar nog uit te komen toen we via de Driepikkel oprukten naar de Oudenberg . Maar met Kurt Martens als parcoursmeester weet je maar nooit en dus ging het pardoes naar beneden , slechts met een glimp op de Oudenbergkapel en de beruchte Muur.  Kriskras volgden enkele kleine steegjes uitmondend op het Sint-Adriaanspark met de voormalige St-Adriaansabdij, blijkbaar tegenwoordig een restaurant.  Het oudste pissend manneken van ons land , geschort door het stadhuis , de Marbol en de Sint-Bartholomeuskerk loodsten ons feilloos tot bij de Robert Vandamme en het clublokaal van de Padstappers. 

Vlug nog eventjes binnen bij Olaf voor de lekkerste mattentaarten van heel Giesberge . Buiten die van de Padstappers uiteraard , maar ja we waren weeral te laat voor ons pakket.  Alover de markt recht het Boerenhol in , voorbij de Dierkost  de enige restant van de verdedigingsmuur en terug wat flanerend langs de flanken van de Buizemont vervolgden we onze weg.   Een opkikkertje zorgde ervoor dat we de innerlijke mens konden verwarmen , waarna we langs de kleine jachthaven en de Dender die Geraardsbergen in twee snijdt het einde bereikten van een alweer grandioze Padstappers organisatie.