|
Het rustige Munkzwalm vaak bestempeld als het neusje van de Zwalm , de gelijknamige beekrivier waar dit stukje glooiend Vlaamse Ardennen bekend voor staat zou vandaag onze uitvalsbasis gaan worden. De Scheldestappers uit het naburige Zingem beloofden ons immers met de organisatie ‘ Zwal in de winter ‘ een inrichting meer dan de moeite waard …
 
En benieuwd trokken we dus richting startlocatie de Zwalmparel , alwaar een zachte helling bezijden de spoorweg ons gestaag klimmend de richting van St-Denijs-Boekel uitstuurt. Het blijft wat speels haasje over met de spoorweg neerkijkend over de golvende landelijkheid van een ongerept stukje Zwalmstreek en de beekvallei van de Zwalm nooit veraf. De Dries zet ons af ter hoogte van de Zwalmbeek en de gekende Ter Biestmolen, alhier ook wel Simoensmolen genaamd. De oudste vermelding dateert van 1063, toen de watermolen nog afhankelijk was van de abdij van Ename. De molen deed oorspronkelijk dienst voor het malen van graan en voor de productie van olie van lijnzaad, raapzaad en koolzaad. Tijdens de eerste wereldoorlog werd door de Duitse bezetter in de molen een generator gezet voor de productie van elektriciteit. De molen was actief tot in 1970, waarna een taverne restaurant er zich vestigde.
 
Het kronkelend pad langs de Zwalmbeek neemt ons verder op sleeptouw tot die andere watermolen, de IJzerkotmolen. Deze 16de eeuwse watermolen heeft een vrij merkwaardige geschiedenis. De molen was achtereenvolgens papiermolen, ijzermolen ,kopermolen en graanmolen. Was de eerste papiermolen in Vlaanderen. De molen ligt professioneel stil sinds 1954. In 1998 werd de molen gerestaureerd. De werken werden voltooid in mei 1999. Sindsdien wordt er minstens elke zondag gemalen. We blijven steevast de Zwalmbeek volgen op een smal pad. Via slingerende wegen gaat het terug naar Munkzwalm , alwaar we op amper tweehonderd meter van de start een eerste maal mogen rusten in het parochiaal centrum .
 
Een brede baan laat ons de pittoreske dorpskern stevig uitklimmen. Via slingerende en licht oplopende wegen gaat het nu richting uit van Velzeke. Wat later komen we voorbij het Pedemolentje, een zeer oude watermolen in een autonoom gebouwtje op de Passemaregracht. We volgen de watermolenroute , hoog uitkijkend over de prachtige streek die zicht voor ons ontspint. Even voorbij de molengebouwen wacht een stukje beruchte Paddestraat. Tussen veld en kouter rukken we uit naar Velzeke. Zover reikt onze afstand niet , enkel de langere afstanden krijgen er een heerlijke lus bij. Enkele drassige aarden paden loodsen ons langs het rioolwaterzuiveringsstation ons terug richting Zwalm. Via een open glooiend landschap met wondermooie vergezichten lopen we verder. Na nog wat verharde wegen in een open vlakte, duiken we naar beneden richting aankomst waar een gezellige drukte heerst. Een mooie wandeling met de noemer " het neusje van de zalm " terecht waardig.
Geniet mee van enkele sfeerbeelden :
|
Verslaggeving 
