Op de zonovergoten vakantiedag van dinsdag jongst leden brachten maar liefst 1601 wandelaars een bezoek bij WSV Beernem die vanuit GIBJZ De Zande , een gemeenschapsinstelling waar jongeren geplaatst worden voor bijzondere jeugdbescherming , hun 12de Zandetocht – Obstlerwandeling presenteerden . Een weekdag wisselbekertocht bezegeld met landelijke en bosrijke omlopen trekkend door de  Vagevuurbossen, Sint Pietersveld, De Gulke Putten en nog zoveel andere natuurpunten allemaal omgeven in een historisch kader .

Wij namen de start voor de 21 km en werden ogenblikkelijk het Wildenburg wandelpad opgestuurd en zo voor een Rode kruis afdeling waar vreemdelingen een onderkomen vinden. Iets verder mochten we genieten van de gratis bevoorrading een opwarmertje in de vorm van een “ Obstler “ een Oostenrijkse godendrank. Nu trokken we resoluut verder langs een lange asfaltweg tussen de uitgestrekte meersen om na een tijdje de eerste stappen te zetten in het Vagevuurbos, het begin van een ware natuurbelevenis. Het vagevuurbos is een domein van 220 hectare groot, samen met het nabije Lippensgoed-Bulskampveld vormen ze het grootste boscomplex van West-Vlaanderen, waarvan 90 hectare domeinbos en 230 hectare Provinciedomein. Het is een waar aardparadijs voor fauna en flora en dus ook voor ons wandelaar. Het heide- en boslandschap kunnen heel wat schuchtere dieren bekoren, de levensbarende hagedis en de ree weten zich hier goed te verschuilen, terwijl roofvogels zoals buizerd, bosuil en havik hier een ideale broedplaats vinden.

Met volle teugen genieten we van de vele mooie wandeldreven, kleinere bospaadjes die heen en weer slingerend een weg baanden door het winterse bos waar de winterse zonnestralen voor kleurrijke taferelen zorgden tussen de hoge bomen. Af en toe werd het wat attractief stappen over kleine hoogte verschillen, een pure Ardennen wandeling in het kleine West-Vlaanderen zowaar. Na heel wat zuurstof op gedaan te hebben, mochten we via de Boskapelledreef  een eerste keer gaan rusten in de werkplaats van “ De Zande “ , vandaag de centrale rustplaats. Na een plasje en een drankje mocht het verder langs een kleine veldwegel met bestemming een lange onverharde beukendreef  dwars door de uitgestrekte akkerlanden waarop de boeren reeds druk in de weer waren om de welriekende mest in de grond te verwerken. Het liep eventjes van boerderij naar boerderij maar lang duurde het niet vooraleer we andermaal de bossen ingestuurd werden om er andermaal gezond te gaan genieten van de vele dreven en boswegels. Midden het struikgewas konden we nog een blik werpen op een uitzonderlijke kudde schapenbokken, die zich zeker geen beter onderkomen kunnen indenken. 

Onze laatste lus zou er eentje worden vol afwisseling te beginnen met een lange bosdreef op weg naar de vervallen gebouwen van het vroegere “ Radio Maritiem “ , gebouwen  nu in restauratie met bestemming bijzondere jeugdopleiding. Hier bevonden we ons in het natuurdomein “ De Gulke Putten “, een natuurgebied van ruim 100 ha, dat bestaat uit het zendstation, de predikherenbossen en het Disveld. Het is opgenomen in het Europese Natura 2000 – netwerk. We vinden hier nog relicten van het laat-middeleeuwse Bulskampveld dat zich uitstrekte tussen Gent en Brugge. De term “ veld “ verwijst naar de woeste groenden ( wastines ) met vooral heidevegetaties , schrale graslanden, ruigten en spontane bosvorming. De gebiednaam verwijst naar de vele visvijvers die hier op vroegere kaarten zijn terug te vinden onder het toponiem “ by de Gulke Putten “. Deze veldvijvers werden aangelegd voor viskweek maar geraakten in ongebruik met de grote ontginningen rond 1800. In 1923 werd het RTT Zendstation opgericht en later van Belgacom overgedragen aan Defensie. In 1969 werd een eerste perceel enige heide als reservaat beheerd, de start van een succesverhaal. Een grote oppervlakte van dit gebied is nu jong bos of hakhout.

Via het Sint Pietersveld wandelpad trokken we nu een landelijke lus rond het militair domein en zijn verschillende radiotorens die als spitsen opduiken uit de uitgestrekte meersen. Enkele kleine gehuchtjes sierden de omgeving van waaruit men ons een kleine veldwegel opstuurde tussen jong loofhout, prikkeldraad en weilanden, opnieuw op weg naar een onverharde landweg die ons richting het bosdomein duwde in de omgeving van de veldkapel en de Predikheren waar een ietwat lange drassige veldweg aan de rand van het bos uitliep ter hoogte van het moordkasteel van Stijn Saelens. De man die hier onlangs vermoord werd, een gebeurtenis die het nationaal nieuws haalde en waarop de dag van vandaag nog steeds naar de schuldigden wordt gespoord. Alles was netjes afgesloten en enkele nieuwsjagers-paparazzi stonden hier op wacht op verdere berichten. Wij namen vluchtig een kijkje en zouden onze tocht nu afsluiten langs een oud kasseitje.

Bij het binnenlopen van het gezellige startzaaltje was het duidelijk aan te zien dat hier een massa weekdagwandelaars zouden aanwezig zijn. Het was drummen om een plekje te vinden, maar eenmaal die gevonden was het genieten van de heerlijke spijzen en dranken. Ik hield het vooral bij koffie, maar het was wel Hasseltse deze keer.

Geniet mee van enkele sfeerbeelden : 

• fotoreportage ( Georges Ditillieu )